İnsanlar duygularının kölesi olarak yaşar; tutku, neşe, keder, nefret, korku, umut... İnsanın duygularının sınırlandıramaması güçsüzlüğüne kölelik diyorum ben; insan, duygulara tabi olduğundan kendi kendinin efendisi değildir ve kaderine boyun eğer. Daha iyisini görse de sıklıkla yanlış yolu seçmek zorunda kalır. Duygulardan özgür bir insan, tözün, sıfatların ve özün bilgisine sahip olan insan, sonsuzluk ve ebediyete yakındır. Bu durumda özür bir insan ölümü düşünmez.
" İyilik de kötülük de, her şey ciddi olarak ele alınmalı. Adil adam kaşlarını çatar, ama asla kötü niyetle gülmez. Öfkeyi anlarız ama kötülüğü asla. "
"Bazı şeylerin unutulması, yeni şeylerin öğrenilmesi koşuluyla gereklidir. İnsan beyninde boşluğa yer yoktur. Bazı yıkımların gerçekleşmesi hayırlıdır, ama yerine yenilerinin inşa edilmesi koşuluyla."