Enes Karagöz
@okalapus
birisi
Öğrenci
Cumhuriyet Üniversitesi
İstanbul / Sivas
İstanbul, 8 Ağustos 2002
21 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Platon - Devlet üzerine
İçerik :
Platon'un Sokrates'i konuşturduğu bir kitap. Kitap Sokrates'in bir misafirlikte yaptığı diyaloglardan oluşuyor. Bu diyaloglarda; devlet nasıl olmalıdır ? , iyi nedir ? , doğru insan kime denir ? gibi konular ele alınıyor.
Bence felsefeye giriş için okunabilecek bir kitap, dili çok ağır değil ama yine de okurken kafa yormak gerekiyor. Bu kitapta felsefe nasıl yapılır onu gerçekten algılıyorsunuz. Farklı nesneler ile bağlantı kurarak soyut şeyler hakkında bilgi edinme sanatı bu kitapta ele alınıyor.
Doğru insan nedir sorusunu cevaplamaya çalışırken insan ve devleti aynı şey olarak görüyor Sokrates. Devleti parçalara ayırıp, doğru devleti bulabilirsem doğru insanı da bulmuş olurum düşüncesinde. Günümüzde devlet için ortaya attığı fikirler eleştirilsede bize çok iyi bir temel veriyor. Fikirlerine katılıp katılmamak önemli değil, önemli olan onun açısından bakabilmek.
Youtube da çok güzel incelemeleri var. Bu incelemeler direkt kitabı ders gibi işliyor. Eğer felsefeyle aranız yoksa bu incelemeler ile birlikte okumak daha kalıcı ve akıcı olacaktır.
Notlar :
Kurmak istediği devlette baştakiler halka yalan söyleyebilecekler. Özellikle din konusunda.
İnsanlar 3 çeşittir. Altın, gümüş ve tunç. İnsanlar annesi ve babasına göre altınsa altın, tunçsa tunç olabilir. İstisnai durumlarda Altından tunç, tunçtan da altın olduğu görülebilir. Onlar tespit edilip eğitimi şekillendirilecektir. Altın olanlar filozoflar(yani yöneticiler), gümüş olan bekçiler (polis ve askerler diyebiliriz), tunç olanlar ise halk(işçi sınıfı).
Eğitim olarak müzik, jimnastik ve matematik. Müzik konusunda öyle her notadan müzik çalışması yasak bu devlette. İyi hissettiren, insana yiğitlik ve erdem veren müzikler sadece çalınabilir.
Şiir konusunda da bu devlet çok hassas. Öyle her şiiri
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Fante ve Gençliğin Şarabı
Gençliğin Şarabı
Fante'nin eserlerinin döndüğü bir çevre var : Duvarcı ustası asabi baba, dindar ve melek anne, kardeşler, fakirlik, beyzbol, kış.
Bu kitap da bu çevrede geçiyor fakat her bölüm de farklı bir hikaye var. Çok ilgimi çekmedi, yer yer sıkıldım. Fanteyi yakından tanımak, yarattığı karakterleri bir de bu şekilde görmek isteyenler alıp okuyabilirler.
Kitapta annesinin ve babasının geçmişine, nasıl tanıştıklarına da kitabın ilk kısımlarında değiniliyor.
Belli bir olay örgüsünde heyecanlı bir kitap okumak isteyenlere önermiyorum.
Strega üzerine bir inceleme
(Spoiler)
Kısa bir not : Uzun zaman sonra yazacağım ilk inceleme ve artık bu inceleme ile okuduğum her kitaba inceleme yazmaya karar verdim.
Öncelikle bana bu kitabı öneren sevgili arkadaşım 
azra ˚₊‧꒰ა ☆ ໒꒱ ‧₊˚ ' a teşekkür ediyorum. Uzun zaman sonra bir kadın yazar okudum. İlk defa da başkahramanın kadın yazar olduğu bir kitabı okudum. Ve yine aynı şekilde ilk defa gotik tarzda bir kitap okudum. Benim için ilklerin kitabı diyebilirim.
Şimdi gelelim Strega' ya
Kitap ince görünse de okuması kolay olan bir kitap değil. Düşünce akışları olan, kopuk kopuk, betimlemelerle dolu bir kitap. Benim pek tarzım olmasa da yazara alıştıktan sonra kitap akmaya başlıyor. Kitap aslında bir hikayeden çok, metaforlar üzerine kurulu. Kitaptaki her şey bir temsil. Bu temsiller ile kadının toplumdaki yerini sorguluyoruz.
Kitabın konusuna gelecek olursak başkahramanımız bir otele işçi olarak gidiyor. Kendi yaşıtlarının (19) da olduğu bir düzine kızlar. Strega dediğimiz de bu otelin merkez köyünün adı. Kızlar stregaya izin günlerinde, eğlenmek için veya vakit geçirmek için iniyorlar. Burada 2 şey var bir oteldeki çalışanlar ve kilisedeki rahibeler. Bu iki kısım birbirinden bağımsız yaşamaya çalışıyor. Kitapta da bize iki ayrı uç olarak yansıtılmış. Kızların otele gönderilmesi sebepleri aslında evliliğe bir hazırlık. Burada öğrendikleri işler ile iyi bir anne ve eş olabilir veyahut dine yönelerek hayatlarına devam edebilirler. Kendi istedikleri hayatı yaşamaya hakları yok.
Kitapta çok ilginç noktalar var örneğin bütün kızların aynı rüyayı görmeleri ve birbirlerine anlatmaları, aynı şeyleri hissetmeleri vs. Burada bütün kadınların toplum tarafından aynı kalıba sokulduğunu tek bir vücut olduğunu görüyoruz.
Kızlarımız otelde günlük rutin işlerle hayatlarını geçirirken bir
azra ˚₊‧꒰ა ☆ ໒꒱ ‧₊˚ ' a teşekkür ediyorum. Uzun zaman sonra bir kadın yazar okudum. İlk defa da başkahramanın kadın yazar olduğu bir kitabı okudum. Ve yine aynı şekilde ilk defa gotik tarzda bir kitap okudum. Benim için ilklerin kitabı diyebilirim.
Şimdi gelelim Strega' ya
Kitap ince görünse de okuması kolay olan bir kitap değil. Düşünce akışları olan, kopuk kopuk, betimlemelerle dolu bir kitap. Benim pek tarzım olmasa da yazara alıştıktan sonra kitap akmaya başlıyor. Kitap aslında bir hikayeden çok, metaforlar üzerine kurulu. Kitaptaki her şey bir temsil. Bu temsiller ile kadının toplumdaki yerini sorguluyoruz.
Kitabın konusuna gelecek olursak başkahramanımız bir otele işçi olarak gidiyor. Kendi yaşıtlarının (19) da olduğu bir düzine kızlar. Strega dediğimiz de bu otelin merkez köyünün adı. Kızlar stregaya izin günlerinde, eğlenmek için veya vakit geçirmek için iniyorlar. Burada 2 şey var bir oteldeki çalışanlar ve kilisedeki rahibeler. Bu iki kısım birbirinden bağımsız yaşamaya çalışıyor. Kitapta da bize iki ayrı uç olarak yansıtılmış. Kızların otele gönderilmesi sebepleri aslında evliliğe bir hazırlık. Burada öğrendikleri işler ile iyi bir anne ve eş olabilir veyahut dine yönelerek hayatlarına devam edebilirler. Kendi istedikleri hayatı yaşamaya hakları yok.
Kitapta çok ilginç noktalar var örneğin bütün kızların aynı rüyayı görmeleri ve birbirlerine anlatmaları, aynı şeyleri hissetmeleri vs. Burada bütün kadınların toplum tarafından aynı kalıba sokulduğunu tek bir vücut olduğunu görüyoruz.
Kızlarımız otelde günlük rutin işlerle hayatlarını geçirirken birYani mistik bir kitap; bir grup araştırmacı Hindistan’a araştırma yapmaya gidiyor. Oradaki üstatlar (bu kişiler 500 yaşında, 1000 yaşında, ölümsüzler) onlara yol gösteriyor ve bizim mucize olarak karşılayacağımız şeyleri gayet doğal bir şekilde meydana getiriyorlar. Ana fikir de şu: Hepimizi bir Tanrı yarattı ve bu yüzden biz de O’nun evladıyız ve biz de Tanrı’yız. Bu nedenle Tanrı gibi istediğimiz her şeyi yapabiliriz. Bunlar mucize değil, gerçeklerdir ve her insanda bu özellik vardır diye diretiyorlar. Evet, kitabın başlarında güzel gaza geliyorsunuz ama ilerleyen yerlerde “yuh” diyorsunuz. Tamam, iyi hoş, mucizeler, Buddha durumları falan var ama genel olarak bunu nasıl başaracağımızı bir öğretmen gibi öğretmiyor. Ben daha çok nasıl kendimizi, ruhumuzu keşfedeceğimizi öğrenmek isterdim doğrusu. O yüzden biraz hayal kırıklığı yaratsa da okunmaya değer diyebilirim; tabii dediklerimi dikkate alarak okumakta fayda var. (Bu arada böyle meditasyon, Budizm, ruh gibi konulara ilgisi olan ve bilgi sahibi olan birileri varsa bana kitap önerebilir ve mesaj atabilir.)
Spoiler
Dostoyevski'nin sürgün hayatından izler taşıyan bir anı kitabı. Kitabın başındaki karakterimiz, karısını kıskançlıktan dolayı öldürdüğü için hapse ve sürgüne mahkûm olan kişinin defterini bulur. Bu defter ölüler evinden anılardır. Sonra biz de o kitabın içine giriyoruz. Bu anılarda, insanlardan tut hayvanlara kadar psikolojik analiz dolu. Dostoyevski yine insanın ruhunu bu kitapta anlatmış. Kitabı okurken ben de sürgün yaşadım sanki; o duvarlar, yataklar, prangalar, hepsi gözümün önünde çok güzel ve akıcı şekilde betimlenmiş. Dostoyevski'nin yaşadığı yalnızlığı (soylu sınıftan olmasından dolayı) bize ilmek ilmek işliyor. Çok güzel bölümler var; insanın hürriyetten yoksun olduğunda küçük şeylere ne kadar sevindiğini, diğer şeylerin önemini çok güzel anlatmış.
Benim en sevdiğim bölümlerden bazıları hayvan analizleriydi. Dostoyevski bir köpeği uzun uzadıya incelemiş, bize anlatmış. İnsanlara yanaşması, diğer suçluların tepkilerini bir bir incelemiş ve daha sonra tek bir cümle ile ölümünü anlattı. Benim için bu çok çarpıcıydı. Kartal, keçi gibi hayvanların da incelemesi ve anıları bu kitapta yer alıyor.
Yine sevdiğim yerlerden biri tiyatro sahnesiydi. Burada mahpuslar yıl sonu için bir tiyatro hazırlarlar; kıyafetler alınır, izinler halledilir, gizli şekilde provolar yapılır. Herkes heyecanla beklemektedir. Hatta konuşulan şeylerden biri de şuydu: "Bakar mısın, bir vali gelir, ne kadar yetenekli olduğumuzu, hapishanede ne cevherler olduğunu görür belki." Sonra perde kurulur, sandalyeler hazırlanır ve müthiş bir tiyatro oynanır. Herkes beğenir. Herkes bir an olsun mahpusluğunu unutur ve insan olduğunu hatırlar.
Daha çok şey var anlatılacak. Beni etkileyen ve aklımda kalan bunlardı okumanızı tavsiye ediyorum.
Spoiler
