Hatice Tek
@okumarobotu
163 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Bu kitabı zaten uzun zamandır okumak istiyordum ama hep ertelemiştim.
Aslında bir felsefe kitabı gibi görünse de, ben bunu daha çok bir “yaşam günlüğü” gibi hissettim.
Marcus Aurelius’un bir imparator olarak değil, bir insan olarak kendine yazdığı notlar…
Hatalarını fark ettiği, sabrı, kayıpları, öfkeyi, insan ilişkilerini düşündüğü kısımlar çok etkileyiciydi.
Özellikle “Kendine hâkim ol, çünkü başka hiçbir şeyi kontrol edemezsin.” cümlesi uzun süre aklımdan çıkmadı.
Bu kitap bana gerçekten dinginlik verdi.
Böyle sabah kahvemi içerken ya da günün sonunda birkaç sayfa okumalık bir kitap.
Bir çırpıda bitirilecek bir şey değil, ama her cümlesi üzerine düşündüren bir kitap.
Stoacılıkla ilgilenenler için çok iyi bir başlangıç olduğunu da söyleyebilirim.
5 üzerinden 4,5 verdim diyebilirim.
Özellikle sakinlik, sabır ve anda kalmak temalarına ihtiyacınız varsa — kesinlikle öneririm.
Açıkçası bu kitap ayın büyük bir kısmında elimde süründü diyebilirim.
Başlangıçtaki önsöz o kadar bilgi doluydu ki, beni okumadan biraz uzaklaştırdı. Ama o kısmı geçtikten sonra hikaye çok daha akıcı hale geldi.
Aslında bu kitabı okumaya başlamamın nedeni R.F. Kuang'ın Katabasis kitabına hazırlık yapmaktı. O yüzden “önce Dante’yi okuyayım” dedim.
Konuya gelirsek, Dante’nin Cehennem’i neredeyse herkesin bir şekilde duyduğu bir klasik.
Dante burada rehberi Vergilius eşliğinde cehennemin dokuz katını geziyor.
Her katta farklı bir günah işleyen ruhlar cezalarını çekiyor:
ilk katta vaftiz edilmemiş masum ruhlar, ortalarda hırslı, öfkeli ve açgözlüler, en dipte ise ihanet edenler var.
Dante bu yolculukta hem insan ruhunun karanlık yönlerini hem de ilahi adalet fikrini sorguluyor.
Benim için zaman zaman zorlayıcıydı ama bir o kadar da büyüleyiciydi.
Özellikle o dönemin dini, felsefi ve toplumsal bakış açılarını bu kadar güçlü bir dille anlatması gerçekten etkileyici.
Bitirdiğimde “iyi ki okumuşum” dedim ama ikinci bölüme hemen geçer miyim, emin değilim.
Ama klasiklerle ilgilenenler için mutlaka bir kere deneyimlenmesi gereken bir eser bence.
Ben Han Kang’ı Çocuk Geliyor kitabıyla tanımıştım, çoğu kişinin aksine Vejetaryen’i hâlâ okumadım.
Beyaz Kitap, yazarın hayatında iz bırakmış şeyler üzerine yazdığı kısa metinlerden oluşuyor.
Ama sadece “beyaz şeyler”den bahsetmiyor. Beyaz köpek, kesme şeker, anne sütü, pirinç gibi başlıkların her birinde bir duygu, bir anı, bir kayıp var.
Hafıza, geçmiş, yeniden doğma ve acı… Hepsi bu beyaz imgelerin içine gizlenmiş gibi.
Ben kitabı bir oturuşta bitirdim ama etkisi çok uzun sürdü.
Başlıklar arasında geçerken, aslında bir aile hikayesini, hatta yazarın kendi hikayesini parça parça okuyor gibiydim.
Çok sade görünüyor ama her cümlenin altında büyük bir sessizlik var. O sessizliği hissetmek için dikkatli okumak gerekiyor.
Beyaz, tüm renkleri içinde barındıran bir renk ya hani…
İşte Han Kang da o beyazın içindeki tüm duyguları bize çok sade ama vurucu bir dille hissettiriyor.
Ben çok sevdim.
Marlo Morgan’ın bu kitabı, Amerikalı bir kadının Avustralya’da yaşadığı ruhsal bir yolculuğu anlatıyor.
Bir Aborjin kabilesiyle birlikte çölü yürüyerek geçiyor.
Kitabın gerçek olup olmadığı çok tartışılıyor kimine göre tamamen kurgu, kimine göre birebir yaşanmış bir hikaye.
Ama ben bunu bir kenara bırakıp, bana hissettirdikleriyle bakmak istedim.
Kitap, insanın bastırdığı duygularla yüzleşmesini, doğadan aldığı ilhamla kendini yeniden bulmasını çok güzel anlatıyor.
‘Yürüme felsefesi’ dediğimiz şey burada aslında bir içsel keşif ( bu temayı çok severim).
Biz bu hayatta hep bir şey biriktirmek, hep bir yerlere yetişmek için çabalıyoruz.
Ama bu hikaye, bize anı yaşamanın, doğayla bir olmanın önemini hatırlatıyor.
Aborjinlerin bakışına göre biz, şehir insanları, ‘mutant’ız.
Çünkü insanları diline, ırkına, sınıfına göre ayırıyoruz.
Oysa insan tektir.
Acılarımız, sevinçlerimiz ortaktır.
Güneş her gün yeniden doğuyorsa, doğa bize rızkımızı veriyorsa,
bizim de yeni bir güne şükürle, sevgiyle ve öğrenmeye açık olarak başlamamız gerekiyor.
Bu kitabı kulübümüzle birlikte okuduk, hatta öneren bendim.
Herkes çok sevdi.
Ben de çok hızlı bitirdim.
Ruhsal olarak gerçekten iyi gelen, hayatı farklı bir yerden görmemi sağlayan bir kitap oldu.
Bazı yıllar yeniden okumak istediğim türden bir hikaye.
Kesinlikle favorilerime girdi.
“Haşhaş Savaşı’na başlamaktan gerçekten korkuyordum.
Çünkü o kadar çok övülmüştü ki, beklentim yüksekti.
Ama başladıktan sonra elimden bırakamadım.
Benim epik fantastik türünde en sevdiğim seri Rüzgarın Adı’dır. (Yıllardır 3. kitabı bekliyorum.)
Bu kitabı okurken yıllar önce o kitabı ilk kez elime aldığım zamanki duyguyu yeniden yaşadım.
Hikaye bir akademide geçiyor.
Ana karakterimiz Rin, güney vilayetlerinden gelen koyu tenli, fakir bir köylü kızı.
Üvey ailesi kaçak haşhaş ticareti yapıyor ve onun için kötü bir gelecek planlıyorlar.
Rin’in tek çıkış yolu, imparatorluğun en prestijli okuluna kabul edilmek.
Bunun için gecesini gündüzüne katıyor, çalışıyor, kazanıyor…
ama orada da işler kolay olmuyor.
Çünkü okul seçkin ailelerin çocuklarıyla dolu.
Dışlanıyor, hor görülüyor, ama sonra…
şamanizme olan doğal yatkınlığı keşfediliyor.
Ve o noktadan sonra kitap bambaşka bir boyuta geçiyor.
Bu, öyle tatlı bir akademi hikayesi değil.
Gerçek bir mücadele, kan, savaş ve dönüşüm hikayesi.
Şamanizmin büyü sistemine entegre edilmesi, haşhaş tohumlarının anlamı,
Çin kültüründen ilham alınan dünyası —
hepsi o kadar özgün ki…
R. F. Kuang’ın hayal gücüne gerçekten hayran kaldım.
Rin ise güçlü, inatçı ve savaşın ortasında bile kendine sadık kalan bir karakter.
Fantastik türü sevenler için kesinlikle okunması gereken bir seri.
Ben çok sevdim.
Hatta yazarın tüm kitaplarını aldım; yavaş yavaş hepsini okuyacağım.”
