Emine çam
@okur_kitap
Her gün ufacık bir an da olsa okumaya çalışan biri
Çagdaş edebiyat eserleri arasında sayılan mai ve siyah beni ilk “martin eden” benzerligi yorumu ile çekti..Lakin martin’in hırsının yarısı bile Ahmet Cemil de yok ve ona göre çok sönük bir karakter ama acıları bambaska ..Ahmet Cemil’in mavi gökyüzü gibi hayalleri ile başlayan ve kararan hayatı,yaşadıkları,ailesinin başına gelen musibetler, karakterlerin ruh halleri dili,anlatımı çok güzel bir eser..
“Ah,çaresiz solmuş hayat! Mavi bir gece ile siyan bir gece arasında geçen kaybolmuş ömür..”
Reklam
Açıkcası yazarın ismini ilk defa radyoda bir söyleşi programında duydum..Yazarın kitaplarından çok hayatında yaşadıgı çok ilginç bir protestoyu anlatıyordu..
Norveçli yazar ikinci dünya savaşı sırasında ülkesinin Nazilere karşı koymamasını ve Almanyanın yanında olmasını destekleyince bir gece yarısı bir genç yazarın evinin önüne gelip tüm kitaplarını oraya atar,sonra bir digeri bir digeri derken sabaha kadar yazarın evinin önünde kitaplardan ufak bir dağ oluşur..Oslolular yazarı bu şekilde faşist düşüncelerinden ötürü ne bir arbede ne bir kaza yaşanmadan çok saygınca protesto eder..Bunu duyduğumda yazara karşı inanılmaz bir merak oluştu hemen arastırdım ve nobel ödülü aldığı “açlık”romanını alıp okudum..ilginç tarafı açlıgı,yoksullugu bu kadar derinden ve içten anlatan biri nasıl olurda Nazileri savunabilir aklım almadı..Ama yazardan bagımsız düşünürsek roman karakteri isimsiz biri ne geçmişi ne ailesi hakkında bir bilgi yok sadece ana ve açlık duygusuna yer verilmiş..okurken o kadar üzülüyorsunuz ki “artık bu kadar da gurur olmaz be adam” demek kollarından tutup sarsmak istiyorsunuz.yaşadıgı tüm sefalete rağmen ahlaklı,erdemli yaşamaya gayret edişi karaktere üzülmenize engel oluyor ben bu durumda olsaydım bu kadar dayanabilir miydim diye sormadan edemiyorsunuz ..Çok güzel
Kitabı o kadar anlamlı buldum ki tam bir başucu kitabı..Hayatı içindeki ıstırabları ve gerginlikleri ile birlikte tüm sorumluluğuyla kabul edip bir anlam bulmaya çabalamalı diyor yazarımız..Lagoterapi adı verdigi geçmişe degil gelecege odaklanan ve insanın hayatının anlamının kendine göre herkese göre degişebilecegini söyleyen bi felsefeye sahip..Yahudi asıllı yazar holokost katliamında toplama kamplarına alınan milyonlarca insandan biri ve tüm deneyimlerini hatıralarını anlattığı bölüm cok üzücü ..Her bölümü sorgulatan harika bir eser ..
Yazardan okuduğum ilk kitap ve bazen çok sevemedigim kitaplar oluyor onlardan biri maalesef..Bilim kurgu diye bilinmesine ragmen fantezik bir distopyadan öteye gidememiş..Yazara saygıdan dolayı dili ilk yazıldığı gibi bırakılmış,noktalama işaretlerinin olmadıgı kim neyi söylüyor anlamak için ekstra zahmet çektiğimiz ve bu durumun bir süre sonra sıktıgı bir kitap..Evet verdiği mesaj her ne kadar güzel olsa da anlatımı çok irrite edici olduğu için bende okuduktan sonra samimi ve iyi bir his bırakmadı.kısacası sevemedim
Bir yetim ve öksüz olarak yoksullar evinde dünyaya gelen Oliver’ın başından geçen olaylar (ki zaman zaman okurken ağladığım bile oldu)bir yeşilcam tadında olsa da dönemine göre oldukça sürükleyici..Yazarın alttan alta yaptığı sistem eleştirisi igneleyici dili,devlet görevlilerinin ahlaki çöküşü,toplumun yozlaştıgı durumlar çok yerinde ve güzel anlatılmış.Sade,akıcı ve yalın dili sayesinde anlaşılabilir bir eser..Kitapta ki bazı karakterler (Nancy) gibi her toplumda umudumuzu yeşertecek vicdanlı insanları simgeliyor sanırım..Oliver’ın yaşadıgı tüm haksızlıklar,aşagılanmalar karşısında bile doğrulugu ve dürüstlüğünden ödün vermemesi ve sonunda herkesi mutlu eden bir sona kavuşması ise benim gibi biraz sulugöz olabilen okur için bir ferahlama ve sıcacık hisler uyandırıyor..Neşeli üzgün oliver ve hikayesi bende güzel bir yer edindi,keyifli okumalar..
Reklam