Rüveyda Özgün
@okuranni
Ve en önemlisi, kitapların şarjı bitmiyor..
Şu anda okuduğu kitap
Atla insan arasında ki tek fark, atın atı kıskanmamasıdır. Atlar bu konuda kıskançlık nedir bilmezler. Tanrı’ya şükür insanlarda daha atları kıskanmayı öğrenemediler.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Onu ilk unutanlar da genellikle vaktiyle ona övgüler düzüp göklere çıkaranlar olur.
Ah Hikmet… Üzümlü kekim…
Oğuzcum Ataycım dan okuduğum ilk kitap ve bu kitap sayesinde kendisine ciddi bir hayranlığım oldu. Neden daha önce okumadım ki? diye kendimi sorguladım. Nasıl bir yazar bu nasıl bir kafa hangi amaçla yazıldı inanın bilemiyorum ama kesinlikle tam bir şaheser.
Kitap bilinçakışı yöntemi kullanılarak yazılmış. Okurken karakterin zihnine sizi de ortak ediyor. Kitap okumuyor adeta Hikmet Benol’un düşünceleri içinde oradan oraya savruluyorsunuz. Hikmet, emekli Albay Hüsamettin Tambay’ın alt katında oturuyor. Albay ile sürekli birlikte çünkü onu yalnız albayının anladığını düşünüyor. Tabi birde Albay yokken ki Albay var o tamamen karakterimizin zihninde. Ve Albay olmadığın da Hikmet onunla sohbet ediyor. Hayal dünyasını gerçek, gerçek dünyayı ise tamamen bir oyun olarak görüyor. Sevgi ve Bilge ikilisi arasında git gelli bir aşk hayatı var. Karakterlerin isimlerinin ters anlamda olması kitaba ironiklik katmış. Hikmet oyunlar ile yaşıyor her olaydan bir oyun çıkartabiliyor aslında zaten hayatı koca bir oyun olarak nitelendiriyor.
Çağın toplumunun yaşayışına, insanların insanlıksızlığına, gecekondu hayatı yaşayan insanların dışlanışına en başta farklı olduğu için Hikmet’in dışlanışına çok güzel eleştiride bulunuyor yazar.
İNSANLIK ÖLDÜ diyor. Sahi insanlık sizce hala yaşıyor mu ?
Keşke benim de bir Albayım olsaydı dedirtiyor kitap. Bir albayım olsaydı da bende Hikmet gibi daraldığımda bunaldığımda mutlu olduğumda ona koşabilseydim. ‘Albayım yanındayım. Siz adamı deli edersiniz!’ Diyebilseydim.
Velhasıl Hikmet daha doğrusu Oğuz Atay benim hayatıma derin izler bıraktılar. Etkisinden çıkamıyorum ve başka bir kitap alamıyorum elime. Hem alsam ne olacak ki bana Hikmetin verdiği tadı hangi karakter verecek Albayım.
Okuması zordu 1,5 ayı geçti elimdeydi ama bir çırpına
Sanki her şey başka türlü olabilirdi, başka türlü oynanabilirdi.
Bizi bir de bu acımak mahvediyor albayım,’ dedim. ‘Başkalarına acımakla başlayan bu tehlikeli duygu, her zaman kendimize acımakla son buluyor. Kendimize acımaktan başka işlere zaman kalmıyor.