Okur Şair
@okursair
Ben bu çağın frekansına giremiyorum.
Takip ve mesaj yok, sevgiler.
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.
Reklam
Çatı çivisi, bir küreğin üzerinde havaya kaldırılınca çok heyecanlandı. Korktu. Küreğin tam kenarındaydı. Kürekteki çiviler, kamyonete dökülürken, o kamyonetin dışına düştü. Çok korkmuş ve üzülmüştü. Başına ne gelirse gelsin öteki çivilerden ayrılmak, geride kalmak istemiyordu.
Bir süre sonra, çiviler kamyonete yüklenmiş, şoför yerine oturmuştu. Çatı çivisi, üzüntü içindeydi. İşte, araba yüklenmiş, neredeyse gidiyordu. Oysa kendisi, düştüğü yerde kalakalmıştı.
Morpa Kültür Yayınları
Büyük çatı çivisi, kim bilir ne zamandır bu eski evin çatısındaydı. Buraya nereden, nasıl ve ne zaman geldiğini anımsıyordu artık. Çünkü günleri, her zaman çok dolu ve renkli geçiyordu. Eski bina, denizin kıyısındaydı. Çatıya konan bembeyaz martılarla söyleşmek, kıyıdaki balıkçıları izlemek çok güzeldi. Hele kıyıdan geçen irili ufaklı tekneleri, vapurları izlemek; içindeki insanlara, çocuklara bakmak daha da hoşuna gidiyordu. Önceleri vapur düdüklerinden çok korkmuştu. Neredeyse çakıldığı yerden sökülecekti ilk duyduğunda.
Ama sonra alışmıştı...
Sayfa 45 - Morpa Kültür Yayınları