emre engin
@okuyan_adam
19 okur puanı
Ekim 2016 tarihinde katıldı
Yorumlarına baktıktan sonra okumamam gerekiyordu. Ama almış bulundum ve merak ettim. Gerçekten kötü mü diye.
Yetişkinler için desen değil, Oz büyücüsünü bu yaşta okumak çok mantıklı değil. Çocuklar için desen o hiç değil. İğrenç tabirlerle çocukları kitaplardan soğutmaya gerek yok. Öğle arafta kalmış bir kitap.
Dorothy'nin suçu yok. Onun hatırına 5 yıldız verdim. Ama yazar, "Artık yazmak istemiyorum. Düşün yakamdan." demek istemiş bence. Kendi ayağına sıkmış.
Kütüphanenizde varsa ve okumamışsanız en sona doğru koyun. Çölde su misali, nefes alsın yeter misali, kitap olsun yeter dediğiniz bir gün okursunuz.
Eğer almadıysanız da Türkiye de -ilk kitaplarına aldanıp- alan birkaç kişilik küçük orduya katılmayın derim..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
1908 - 1926 arası dönemin tarih kitaplarında ne kadar çabuk geçiştirildiğini, aslında bir ülkenin tarihinin nasıl anlatılması gerektiğinin en güzel örneği. Ahmet Ümit'in araştırmacı kimliği ile gizemli kalemi birleşince tam bir şaheser ortaya çıkmış. Kitabın olaylarını o kadar güzel kronolojik olarak bağlamış ki, dönemi anlatmak isteyen tarih öğretmenleri kitabı okutarak işe başlayabilirler. Kitabın kaynakçası bile nasıl bir araştırmanın ne kadar değerli bir ürünü olduğunu ortaya çıkarmaktadır.
Zor bitirdim, sıkıldım. Ahmet Ümit'in diğer kitaplarından sonra bu kitap çok amatör kaldı. Kitaba başladığımda Agatha üzerine yoğunlaşmış ve ilerde neler olabilecek diye düşünürken bir de baktım hikaye bitti. Tam bir dumur. Sonrasında ki hikayeler de tamamen ilginçlik ve sürprizden uzaktı. Ahmet Ümit okumaya şükür ki ilk bu kitaptan başlamamışım. Sade ve özensiz geldi bana. Ama yazarın diğer kitaplarını okuma isteğimi kesinlikle etkilemedi.
İnsandır insanı var eden de, yok eden de. Çok güzel bir çocukluktan sonra, rejim değişikliği ile yok olan, savrulan, hüsrana uğrayan hayatlar. İnsan hayatının herhangi bir kişinin iki dudağının arasında veya herhangi bir kişinin tetiği çeken parmağının ucunda olması.
Bir çocuk düşünün annesi yok, babası yok. Ne ilginçtir ki en kötüsü ona bakacak bir devleti de yok. Daha çocuk yaşta hayatın tüm iğrençlikleri sıkıştırılmış bir dosya gibi hayatına yüklenmiş ve normal bir ömür boyunca belki de yaşayamayacağı tüm kötülükleri hayatta kalmayı başarabilirse bir kaç yılda yaşayacak. Hemde kendi gibi başka bir insanın elinden.
Gerçek hayatta da sıkça görülebilecek, ama bu kadar hissederek anlayamayacağımız olayları yazar çok güzel bir şekilde dile getirmiş.
"Satrancta kendine karsi oynamak, golgenin ustunden atlamak gibi bir celiskidir." Zor kosullar altinda insanoglunun nasil insanustu bir gucle duruma adapte oldugunu ve isterse neleri basarabileceginin en guzel anlatimi.
