Puan vermedi·249 syf.·
2023 2. kitabı
Bütün Beyinli Çocuk ,yıllar önce okuduğum ve zaman zaman yeniden açıp altını çizdiğim yerlere baktığım kitaplardan biri. Nöropsikiyatrist Daniel J. Siegel ve aile danışmanı Tina Payne Bryson tarafından yazılmış. İkisi de alanında uzman isimler.
Kitap akademik temelli olmasına rağmen, içinde yer alan tablo, görsel ve araştırmalar hiçbir şekilde okuyucuyu boğmuyor ya da sıkmıyor. Tam tersine, tamamen sohbet edasıyla ilerleyen bir anlatımı var.
Kitap bölümlerden oluşuyor ve her bölümün sonunda yer alan özetler özellikle çok kıymetli. Bu özetler klasik anlamda tekrar hissi vermiyor; sanki o bölümü okumuş iki arkadaş oturup sohbet ediyormuş gibi, konuyu kısa ve net bir şekilde toparlıyor.
Benim için oldukça dengeli ve güçlü bir kitap. Hatta çocuk gelişimi alanında okuduğum en mantıklı kitaplardan biri olabilir.
Kitap, çocuğun sosyalleşmesini, insanlarla iletişim kurmasını ve bunu yaparken “ben” duygusunu kaybetmemesini çok güzel anlatıyor. Yani günümüzde sıkça görülen “özgüvenli olsun” söylemini yüzeysel bir pohpohlama haline getirmeden, çocuğun hem bireyselliğini korumasını hem de “biz” olabilmesini dengeli bir şekilde ele alıyor.
Yayınevinden “Yanında Olmanın Gücü” kitabını da okumuştum. Diyojen Yayınları’nı da genel olarak çok seviyorum. Aynı şekilde bu kitabın uygulama rehberi de bende mevcut. Ancak o kitap daha çok uygulamalı ve yazmalı bir kitap olduğu için, çocuğum biraz daha büyüyüp 5-6 yaşlarına geldiğinde kullanmayı düşünüyorum.
Şu 50 sayfayı okurken bile o kadar sinirlendim ki. Bu kitap nasıl bitecek. Hayatımda okudum en kötü erkek karakter olabilir. Baştan aşşağı red flag.
Ya sabır ya sabır. Sakinim...
Kitabı bitirdiğim zaman inceleme yazacağım zaten o zaman neden bu kadar sinirlendigimi siz de daha iyi anlayacaksınız.
Reklam
Kendimle Barışıyorum.
Bu muhteşem kitaba bir instagram videosunda rastlamıştım. Kitap hakkında yorum yapan kişi kitaptan hayatını değiştiren bir kitap olarak bahsediyordu. Gerek O okurun yorumu gerek kitabın adı bende bu kitabı mutlaka okumalıyım isteği uyandırdı. Ve aynı gün kitapçıya gidip kitabı aldım. Kitabın kişisel gelişim türünde bir kitap olduğunu düşünmemiştim. Ama kitabı alınca kişisel gelişim tarzında olduğunu düşündüm ve okumaya başladım. Ve kitap hakikaten O okurun bahsettiği kadar vardı. İnsan gerçekten değişmeye karar verirse bu kitap ciddi manada yardımcı olabilir diye düşünüyorum. Aydınlık ve Karanlık, İyilik ve Kötülük veya kendimizle ilgili nefret ettiğimiz şeylerin bile bizden olduğunu onları kabullenmenin asıl amaç olduğunu anlamış oldum. Bir bütün olduğumuzu ver her şeyin bu bütünün bir parçası olduğunu ve en önemlisi bunu kabul etmemizin esas olduğunun farkına varmak önemliydi. Çok önemsediğim diğer nokta da belki bir çok yerde de duyduğumuz bir tavsiye: "hayatımızın bir amacı olmalı", bu amaç için yaşarken bütün varlığımızla barışık olmalıyız ve yargılamamalıyız kendimizi ve kimseyi. İyi okumalar herkese.
Uzun bir süre sonra İnce Memed ile kitap okumaya dönmek doğru bir seçim olmuş. Çok öncesinde alınan serinin ilk kitabı bugün üzüntüyle bitti. Spoiler içerecek ama dönüp baktığımda hatırlamak için yazıyorum.
Zalimler zalimi bir Abdi Ağa ve onun zulmünün altında ezilen Çukurovalıların hikayesi. Tüm bu zulümlere dayanamayan İnce Memed sevdiği Hatice’sinin sırf ağanın yiğeni diye başkasıyla evlenmesine göz yumamazdı. Haticesini alıp kaçmasıyla başlayan serüven Memed’in Abdi ağa nın yiğenini vurup dağa kaçmasıyla başlıyor. Çocuğu da Hatice öldürdü deyip kızı hapse attırıyorlar. Memed de dağda eşkıyaların yanına katılıyor. Orda da yanlışlıklara karşı duruyor. O kadar akıcı o kadar kendini kitabın içinde buluyorsun ki tüm olaylara yakından şahit oluyorsun. Memed artık eski toy Memed değil yaşadıkları onu olgunlaştırıyor. Haticesini jandarmaların elinden kaçırıp mağaraya saklanıyorlar. Hatice gebe . Bir oğulları oluyor. Memed saldırılara karşı öleceğini düşünüp adını Memed koyun ben teslim olmaya gidiyorum diyor. Ancak jandarma onlara acıyarak almıyor. Derken dağlarda çatışma sırasında Hatice vurulup ölüyor. Tüm Çukurova onların artık destekçisidir. Haticenin cenazesini hallediyorlar. Hapis arkadaşı Iraz ana Memed e ver bu çocuğu alıp gideyim büyüteyim yoksa anası gibi ölüp gidecek diyor. Memed mecbur kabul ediyor. Ama intikamını almak için Abdi ağanın karşısına çıkıp işini bitiriyor.
Af gelse de gidip teslim olmuyor.
Haticeye çok üzüldüm çukurovalılar onlar için ev tarla bile hazırlamışken birlikte mutlu olamadılar. 2. Kitabı da merak ediyorum bakalım Orda neler olacak.
İncelemem kelimeler cümleler biraz kopuk dağınık olabilir. Uzun süre kitap okumamanın etkisi diyelim affola.
Herkese tavsiye edilir ,iyi okumalar …
Sapıkça davranışları normalleştirmeyin
Açıkçası bu kitaptan gerçekten de yüksek bir beklentim vardı ve bunun en büyük sebebi de Damla'nın (samimiokur) bu kitabı çok beğenmiş olmasıydı.
Maalesef pek de düşündüğüm gibi çıkmadı. Belki ilerleyen sayfalarda daha ilgi çekici oluyordur ancak sabredemeyeceğime karar verdim.
Yarım bırakmama sebep olan şeylerden bahsedeceğim, belki birileri için yararlı olur.
Dikkatimi çeken ilk şey yazarın anlatımıydı. Cümleleri genellikle "şu olduğunda bu oldu" şeklinde kurmuş. Daha anlaşılır olması için birkaç örnek:
1. Çatık bakışlarım onu bulduğunda ürperdim.
2. Karşısında aptal gibi durduğumu anlayıp, kendime öfkelendiğimde elimdeki kalemi tezgahın üzerine bırakıp başımı dikleştirdim.
3. Duyduklarımla dudaklarım aralandığında nefesim kesildi.
Yazar bence "ve" kelimesinden nefret ediyor. Bu tarzda kurduğu cümlelerin çoğunda "ve" kullanmış olsaydı çok daha akıcı ve güzel bir anlatım yakalayabilirdi diye düşünüyorum, en azından benim için. Tercih ettiği anlatım beni rahatsız etti, çok gereksiz buldum ve bazı noktalarda anlam da bozulmuştu. Bir örnek:
Kaşlarım çatılıp alnımın ortasında ince bir çizginin oluşmasına neden olduğunda, parmaklarımın arasında duran zarfın maksadını çözemedim.
Kaşların çatıldığı için mi zarfın maksadını çözemedin yoksa zarfın maksadını çözemediğin için mi kaşların çatıldı? Mantıkken ikinci seçeneğin olması gerekiyor, öyleyse burada cümlelerin sırası yanlış.
Sonrasında her şeyin renginden bahsedilmesi var. Bordo kadife kumaş, çizim defterinin kırmızı kapağı, giydikleri her bir kıyafet, Berna ablanın yeşil kazağı, Ekrem amcanın kahverengi gözleri... Karşımıza çıkan neredeyse herkesin göz ve saç rengini biliyoruz. Bazen de aynı şeyin renginden birden fazla kere bahsediliyordu. Feray her tayt giydiğinde taytın renginin siyah olduğundan
Herkese merhaba,Amin Maalouf’un kalemiyle ve Granada’dan Roma’ya uzanan tarihi bir coğrafyayla tanışmak harika olur diye düşünüyordum.Ancak dürüst olmam gerekirse, bu kitapla yıldızımız pek barışmadı ve sayfaları zar zor, yer yer atlayarak bitirebildim..
Neden mi?Kitap yoğun bir tarih kroniğine sahip ve bu bir süre sonra sıktı beni..Granada, Fas, Kahire, Roma derken her seferinde hikayeye dahil olan onlarca tarihi şahıs var. Bir noktadan sonra kim kimdi, kiminle ne bağı vardı derken karakter kalabalığı içinde kayboldum,buna birde Maalouf’un sakin ve detaycı üslubu da eklenince iyice uzaklaştım.
Afrikalı Leo kesinlikle çok katmanlı, muazzam bir emeğin ürünü ve çok güçlü bir biyografik roman. Tarihi sevenler için bir başyapıt olabilir. Ancak benim gibi daha dinamik, odak noktası net ve akıcı bir tempo arayanlar için okuması epey sabır gerektiren, yorucu bir deneyim..
Herkese keyifli okumalar dilerim,kitapla kalın..
Reklam
Reklam