Id, Ego ve SuperegoPsikoloji
Psikoloji temalı eserleri oldum olası sevmişimdir. Asıl öznesi gezegendeki en komplike bilinçaltına, öngörülemeyen davranışlara ve fikirlere sahip insan canlısı olduğu için kişisel bir ilgi duyuyorum bu bilim dalına karşı. Dr Jekyll ve Bay Hyde, iki ana karakter üzerinden müthiş bir metaforik anlatımla kişilik bölünmesi konusunu işleyen ve bu konuyu aynı zamanda bilimkurgu öğeleri ile destekleyen, oldukça sağlam bir altyapıya sahip bir novelladır. Birçok yerde bilimkurgu romanlarının öncüsü olarak da geçen bu eser oldukça rağbet görmüş; şarkılara, tiyatro oyunlarına, müzikallere, sinemaya ve hatta belgesellere uyarlanmıştır.
Kitap gerek ön kapağındaki resimle gerekse arka kapağındaki tanıtım yazısıyla oldukça spoiler verdiğinden, ben yine de naçizane konunun anlaşılmasından kaçınmak maksadıyla daha çok temasına uygun bir değerlendirme yazısı yazmaya çalışarak düşüncelerimi paylaşmak istiyorum.
Ünlü nörolog Sigmund Freud'a göre kişiliğimizi oluşturan üç psikanalitik unsur vardır: id, ego ve süperego.
Id, insanın doğuştan sahip olduğu en temel kişilik bileşenidir. Kişinin en ilkel, tamamen içgüdülerine dayalı davranışlarının temelidir. Temel insani dürtülerimizin, istek ve ihtiyaçlarımızın karşılanmasını tetikleyen ve iyi-kötü fark etmeksizin her insanda doğumdan itibaren faaliyet gösteren bir yapıdır. Bu yapı, kişinin ilerleyen yaşlarındaki karakter gelişiminden bağımsız olarak, yani toplumda iyi insan veya kötü insan olarak bilinmesinin bir önemi olmaksızın kişinin vücudunda yer edinmeye devam eder, kısacası insanın eylemlerini meydana getiren o talep dürtüsünü tetikleyen şeydir id.
Bu dürtülerinden hareketle insanı bir davranışa sevk eden bilinçsel hareketin temelinde ise ego yatar. Adeta bir rehber, yol gösterici işlevi görür. Kişinin id kaynaklı arzularını
Dr. Jekyll ile Bay HydeRobert Louis Stevenson · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202427,1bin okunma
"NE TARAFA BAKSAM GÜÇ İSTENCİNİ GÖRÜYORUM!"Felsefe
Bu incelemede salt Nietzsche'nin üzerinde en çok tartışma yaratan bu eserini ele almayacağım. Tabiki, bu eserden de tamamen kopuk bir yazı olmayacak. Şunu belirtmeliyim ilk önce: Nietzsche'nin fikirleri yer yer açık yer yer ise muğlaktır. Bunun sonucunda Nazi Almanya'sında onun eserlerinden faydalanılmıştır. Nazi Almanya'sının ordusunun askerlerinin üzerlerinde onun kitaplarını (özellikle Zerdüşt'ü) taşıdıklarını söylenir. Nazilerin savaşı kaybetmeleri ile Holocaust gibi insanlık için utanç vesikası olayın etkisi sonucunda Nietzsche'nin de bir süre kötü ünü olmuş lakin ilerleyen yıllarda Avrupa'da onun fikirleri üzerine yeni yorumlar yapılmaya başlanmıştır. Onun perpektivizminden yararlanılarak postmodernizme bir temel oluşturulmuş denilir. Varoluşçuluk akımının ise ondan faydalandıği ise herkesin bildiği bir şeydir. Peki Nietzsche'nin fikirlerinden Nazilerin faydalanabileceği bir şeyler var mıdır gerçekten? Hem evet hem hayır. Peki bundan dolayı Nietzsche yargılanmalı mı? Bence hayır.
Ahlak kavramı insanlık için her zaman bir tartışma konusu olmuştur. İnsanlar hayatta kalmak için topluluklar oluşturmuş. Bunun sonucunda sadece hayatta kalmakla yetinmemişler, uygarlıklar oluşturmuşlardır. Bunun her zaman olumlu sonuçları da olmamış, yer yer özgür düşüncenin, farklı olanların önünün kesilmesine ve onların hayatlarını kaybetmelerine neden olmuştur. Bu nedenle topluluk veya toplumculuk tarihte birçok kez vasatlığın, hoşgörüsüzlüğün ve bencilliğin de kaynağı olmuştur. Bunlardan sonuncusu kulağa garip gelebilir. Bu nedenle biraz açayım bunu: genellikle bireyci olan insanlar bencil olarak görülür. Bundan dolayı dışlanabilirler. Kendi çıkarlarını toplumun çıkarlarından üstte tuttukları söylenir. Sorunlar karşısında kayıtsız kalmakla itham edilirler. Körleşme kitabında Elias
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hiçbir fikrim olmadan, kitapçıda tesadüfen denk gelerek almaya karar verdim bu kitabı. Yazarı da kitabı da daha önceden duymadım. Bir şans vermeyi istedim. Yazar kitabı fazlasıyla zorlanarak yazmış gibi geldi bana. Her cümle en az 3-4 satır sürüyor. Komplike bir dili var. Okurken sıkılmamak elde değil. Özellikle aralarda okuyucuyla konuşması, kitabı neden hala okuyorsun gibi sorular sorması tuhaftı. Teknik ve sanat açısından oldukça abartılmış buldum. Varuna mitolojik tanrısından bahsetmesi, sık sık gökdelen, rüya, gökkuşağı gibi takılıp kaldığı metaforlar mevcut. Okurken biraz sıkılmış olsam da farklı bir yapısı vardı kitabın. Zor okunan bir kitap bu yüzden herkese tavsiye edemiyorum. Yine de merak edenler yapı kredi yayınlarından alabilirler. İyi okumalar dilerim.
