İsmet Albert PESSOA
@oldwerther
Kolay bir saadet mi, yoksa insanı yükselten bir ızdırap mı daha iyi? -Yeraltından Notlar-
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Bir tane arkadaşım bile yok.Benim için bir şeyler hissettiğini zanneden ve üstümden tren geçip ölsem ve cenazem yağmurlu bir günde kalksa üzülebilecek birkaç tanıdık var sadece."Pessoa,yalnızlığını böyle ifade ediyor.Hayatı boyunca yalnızlığından dem vuran Sartre'ın cenazesinde yüz binlerin yürüdüğünü biliyoruz.Pessoa'nın cenaze iştirakçileri ne kadardı bilemiyorum.Bildiğim şey,eşyaya dokunamayışıyla,dünya ile arasında buzlu bir cam olduğunu düşünüşüyle,hayalperestliğiyle, havada yürümesiyle,Pessoa'nın en azından benim yakın dostum olduğudur."Huzursuzluğun Kitabı"nı okuduğumdan beri hiçbir şey benim için eskisi gibi olmadı.Ve şimdi "anlamaktan yoruldum"diyen Pessoa, adeta Dostoyevski ye atıfta bulunarak-Dostoyevski gereğinden fazla bilinçli olmayı hastalık olarak görür-yüksek bilincin insanı ne kadar zorladığını iki kelime ile anlatıverir.Üstelik bu anlam yoğunluğunun yükünü çevresindekilere belli etmeden taşımak da vardır bu zorluğun içinde.Anlaşılır olmak da bayağı gelmektedir ona ve kendi köşesinden,sıradanlık maskesiyle izler olup biteni.Maskeler konusuna girmeyelim,çıkamayız.Zaten bir çırpıda okunabiliyor kitap.Pessoa, dünyadaki muntazam yaşantısına devam eden "ben"i,ona bakarak alay eden ikinci bir "ben" ile sınıyor.
İçinde Özdemir Asaf'ın en sevdiğim; "Onu kırmış olmalı yaşamında birisi. Dinledikçe susması,düşündükçe susması... Tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi, Heykelini yontuyor yalnızlığın ustası" Dizelerini de barındıran kitap. Bana hediye edilirken çok değerli bir dostumun kitabın adına istinaden "Yalnızlık paylaşılmasa da kitaplar paylaşılır." notunu barındıran kitap.İki kişinin bildiği şey nasıl ki sır değilse,yalnızlık da paylaşılsa yalnızlık olmaktan çıkar,büyüsünü yitirir.O halde tüm "Kendi ben'inin sen'i olanlara,her lekeyi kendisiyle çıkaranlara" selam!
