Het dwingt je om te leven. Zolang je iets te doen hebt op aarde, blijf je leven.
En toch, ook zonder moderne hulpmiddelen, wist ik dat je leefde en op een dag naar me terug zou komen. Ik heb dit ogenblik niet bespoedigd. Ik wilde het afwachten, zoals men de orde en de tijd van de dingen afwacht. Nu is het gekomen.’
In mijn huis is geen telefoon, alleen beneden, in het kantoor van de rentmeester, en ik heb geen radio, want ik heb verboden om het smerige en stompzinnige geruis van de wereld binnen te laten in de kamers waar ik woon. De wereld kan me niets meer doen.
Sayfa 159 - Gloed, Storytel , Nederlands