Merhaba
Bugün sizlere Burhan Cahit Morkaya'dan birbirinin devamı olan iki kitapla geldim Kızıl Serap ve Ayten ;
𝗞𝗜𝗭𝗜𝗟 𝗦𝗘𝗥𝗔𝗣:Ayten, ideal aşkı ve sadakati ararken toplumsal önyargılar ve hayal kırıklıkları nedeniyle erkeklere güvenini yitirir.Eserin ana teması, Cumhuriyet'in ilk yıllarında kadının ekonomik bağımsızlık mücadelesi ve ataerkil toplumun ahlak anlayışına karşı direnişidir.
Aldatılmaya tahammül edemeyen Ayten, boşanarak annesinin evine döner. Ancak orada beklediği anne şefkatini bulamayınca, ablasıyla birlikte Yeniköy'deki köşke yerleşir. Hayatına giren erkeklerden yana yüzü gülmeyen Ayten'in yaşadığı hatalar, erkeklerin iç dünyası ve sadakat arayışı bir kez daha sorgulanır. ( Yer yer Ayten'e kızacak hatta bu kadar olmaz diyeceksinizz )
𝗔𝗬𝗧𝗘𝗡: Bu devam romanı, Cumhuriyet dönemi kadınının konumunu ve anne-kız ilişkisini işler; ilk kitaptan bağımsız okunabilir.
Kendi travmalarının kızına geçmemesi için onu koruyan Ayten ,güçlü bir varoluş mücadelesi verir.
Yazar, bu eseriyle birçok kıza "Ayten" isminin verilmesine öncülük etmiştir. Roman, dönemin ağır diline zıt olarak akıcı, samimi ve duru bir Türkçe ile yazılmıştır.
Anne ve kızının İstanbul'dan Paris'e uzanan hayat mücadelesini konu alan bu kitap, ilk esere kıyasla daha sade ve sakin bir anlatıma sahipti.Bazı yerlerde çok tekrara düşmüştü bu yüzden ilk kitabı daha çok sevdim.
Ayten romanında İstanbul ve Paris'in karşılaştırılması,modern ve ideal kadın anlayışına bir yaklaşımdı.
Bu süreçte Türk kadınının yaşadığı süreci almış.
ᴏᴋᴜʏᴀᴄᴀᴋ ᴏʟᴀɴʟᴀʀᴀ ᴋᴇʏɪғʟɪ ᴏᴋᴜᴍᴀʟᴀʀ
.
İhanet mi? Ahlaksızlık mı? Aşk mı?
Bir kitapta denk geldim 
Cemile ye 
Louis Aragon demiş ki dünyanın en güzel aşk hikayesidir. Merak ettim doğrusu nasıl haberim olmadı bu zamana kadar. Baktım kısacık bir eser hemen okumaya başladım. 
Cengiz Aytmatov un diline, üslubuna kitabın akıcılığına diyecek sözüm yok tabiki ama beklenti de yüksek olunca sert düştüm şahsen. Bir kere aşk denilen şey bana göre ahlâki de bir duygudur. Ahlakın olmadığı yerde ihanet olur, şehvet olur, hoşlanma olur, arzular olur ama aşk olmaz. Bu hikayeden de olsa olsa sıkılmadan okunabilecek, kitaplığınıza ekleyebileceğiniz bir kitap daha olur. Aşk dediğin buysa Louis Aragon sana da aşk olsun.
Cemile ye Louis Aragon demiş ki dünyanın en güzel aşk hikayesidir. Merak ettim doğrusu nasıl haberim olmadı bu zamana kadar. Baktım kısacık bir eser hemen okumaya başladım. Cengiz Aytmatov un diline, üslubuna kitabın akıcılığına diyecek sözüm yok tabiki ama beklenti de yüksek olunca sert düştüm şahsen. Bir kere aşk denilen şey bana göre ahlâki de bir duygudur. Ahlakın olmadığı yerde ihanet olur, şehvet olur, hoşlanma olur, arzular olur ama aşk olmaz. Bu hikayeden de olsa olsa sıkılmadan okunabilecek, kitaplığınıza ekleyebileceğiniz bir kitap daha olur. Aşk dediğin buysa Louis Aragon sana da aşk olsun.Reklam
Olmaktan korktuğum kişiyim; Anneannem.
Ben artık iflah olmaz bir komplo teoricisi, bir numaralı Batı düşmanı olmuşum; yani anneannem. Yaş almak, sen nelere kadirsin! Düşünüyorum da gençliğin verdiği o toyluk, o cahillikle bu kitabı birkaç yıl önce okumuş olsam, şu an beni çok rahatsız eden şeyler o zaman da eder miydi? Galiba evet ama benim bugün geldiğim durum yılların nefreti.
Bu Batılıları Allah bildiği gibi yapsın; adamlar yıllarca sömürgeden sömürgeye koşsunlar, köle ticaretlerinin, akla hayale gelmeyen etik ikilemlerin içinde yüzsünler, sonra gelsinler romanlarında bilim adı altında yaptıkları hayali, sözde “kahramanlıkların” propagandasını yapsınlar. Çocuk klasikleri diye milyonlarca çocuk okusun, beyinleri yıkansın. Hadi oradan!
Üç puan niye verdim diye sorarsanız; kitabın başı ne kadar sıkıcıysa balona bindiklerinden sonraki kısım bir o kadar sürükleyiciydi, o yüzden. Bir de 
Jules Verne çok değişik bir adam. Yazım dili öyle bir dil ki teoride mümkün olmayan hem balon icadını olsun hem yolculuğun kendisini olsun öyle bir yazıyor ki şahsen ben kendimi,”bu yazılanların gerçeklik payı var mı?” diye araştırırken buldum.
Jules Verne çok değişik bir adam. Yazım dili öyle bir dil ki teoride mümkün olmayan hem balon icadını olsun hem yolculuğun kendisini olsun öyle bir yazıyor ki şahsen ben kendimi,”bu yazılanların gerçeklik payı var mı?” diye araştırırken buldum.
Adalet ile intikam her zaman aynı şey değildir.Bazıları ölümü kesinlikle hak eder fakat bu öldürülen için adil bir sonuç olmaz.Tabi intikam yemini etmiş 12 kişilik bir ekipte iseniz ve adalet umrunuzda değilse..
Üçüncü kitap da tam hız çok güzel devam etti. Konu bütünlüğünde hiçbir bozulma olmadı. Acılar, sevinçler, beklentiler ve sonuçlar çok güzel işlenmiş. Ah yavuz ah, sen ne çıktın öyle.
Aytenim, çileli Ayten’im neler yaşadı, ne acılardan geçti, hayat onun için de Akın için de onlara çok şey borçlu. Nergis, yazık ettin be kendine, bunu gördün ama çok geç oldu.
Bu kitapta da biraz mantık hatası olmuş
SPOİLER İÇERİR
siyasi mahkumla hırsızlıktan yatan aynı koğuşta olmaz.
Akın, Ayten’e ulaşmak için sadece yalıyı arıyor ama hattın kesik olduğunu anladığı halde yavuzu hiç aramıyor Ayten’e ulaşmak için. O günlerde bi yavuzu aramasını bekledim ama neyse bir zaman sonra abisine ulaştı
Grange beni hep etkilemişti ama kendinden hikaye beni mahvetti!..
Yazarın en korkunç kitabı budur;
Çünkü hepsi gerçek!..
Jean Christophe Grange’ın her kitabını bir solukta okumuşumdur, uyarlanan filmlerini izlemişimdir.Hep ona sorulduğu gibi “Bunlar aklına nerden geliyor?” diye ben de düşündüm. Ama gerçekten esinlenmesi büyük bir hüzün, acı bıraktı bende. Bu kadarı da olmaz diyebileceğimiz şeylerin hayal ürünü olmadığını görmek, hissetmek hayatın adil olmadığı sorgusunu tekrar yaptırdı bana.. Keşke hayal ürünü olsaymış, bir kadının, bir evladın, bir insanın bunları yaşamış olması gerçek olmasaymış .. İçim parçalandı ve bunu tarif edecek kelime ya da cümleler bulamıyorum. “Ben Şeytanın Oğluyum” okuduğum en sarsıcı kitaplardan biriydi. Kitabı etkileyici kılan şey yalnızca yaşanan olaylar değil, bunların yazarın kendi hayatından izler taşımasıydı. Sayfalar boyunca bir insanın yaşadığı acılara, çaresizliğe ve mücadeleye tanıklık ettim. Ancak bazı bölümler vardı ki onları okurken yalnızca üzülmedim; içimde derin bir sızı hissettim.
Özellikle “Bazen çok daha kötüsü oluyordu; beni bebeği yalnız bırakmaya mecbur ederek zorla gece âlemlerine götürüyordu!” cümlesi beni derinden etkiledi. Bir annenin, en değerli varlığı olan bebeğinden ayrılmaya zorlanması ve bunun karşısında çaresiz bırakılması bana acımasızlığın ne kadar ileri gidebileceğini düşündürdü. Bu cümleyi okurken yaşanan olayları gözümde canlandırdım ve bir annenin kalbinde açılan yarayı hissetmeye çalıştım. O anlarda hissedilen korkuyu, vicdan azabını ve çaresizliği düşünmek bile üzücüydü.
Beni en çok etkileyen bölümlerden biri de “Jean-Christophe’ a her gün benim fotoğrafımı göster. Beni unutmasın!” sözleri oldu. Bu cümlede bir annenin bütün sevgisi, özlemi ve korkusu saklıydı. Bir annenin çocuğuna kavuşamama ihtimali karşısında tek dileğinin unutulmamak olması yüreğimi burktu.
Reklam
Reklam