Bayılarak okuduğum,bir çok yeri not ettiğim 2025 yılı kurmaca dışı alanında Amerikan Ulusal kitap ödülünü almış bir kitap.
Mısırda doğan, ülkesindeki baskılardan dolayı babası Katar’a göç etmiş, gençlik dönemi sansürsüz,adil yerlere özenerek,batı medeniyetine gıptayla bakarak geçtiğini okuduğumuz bu gazeteci yazarımız Omar El Akkar’ın kitabındaki temel meselesi de Batı’nın insan hakları, özgürlük ve adalet söylemleri ile pratikte yaptıkları arasındaki çelişki aslında.
Yeni çıkanlarda isminden ötürü çok ilgimi çekmişti,kitabın adı şuradan geliyormuş. Gazze b*mbalanmaya başladığında kendisi şöyle bir tvit atıyor. Aslında kitabın ismi de bundan çıkıyor.
"Bir gün, artık tehlike arz etmediğinde, bir şeyi gerçek adıyla anmanın kişisel bir bedeli kalmadığında ve artık hesap sormak için çok geç olduğunda herkes buna hep karşıymış gibi yapacak."
Kitap aslında bu çağda yaşanan s*ykırıma karşı duyulan sessizlikle ilgili ama arka planda Amerikan siyaseti,gazetecilik yıllarında farklı ülkelerde tanık olduğu anıları,yazarlık hayatı ve zorlukları gibi bir çok konu var.
Bilemiyorum dilini üslubunu çok beğendim. Yaşanan vahşeti insan odaklı ve vicdani ele alışı,dini temellerle “benden olana destek” anlayışının ötesindeki yaklaşımı o kadar kuvvetli ki.. Kitabı okuduktan sonra o ahlaki idealizmden etkilenmemek elde değil.
İlginizi çekerse muhakkak okumanızı öneririm.
Omar El Akkad // Bir Gün Herkes Buna Hep Karşıymış Gibi Yapacak
Omar El Akkad, bu eserinde Orta Doğu coğrafyasında yaşanan insani dramları merkezine alarak, Batı dünyasının bu trajediler karşısında sergilediği ikiyüzlü tutumu teşrih masasına yatırır.
Adeta bir belgesel tadındaki bu kurmaca dışı anlatı, Batı’nın özgürlük ve adalet söylemlerinin, merhamet anlayışının hiçbir zaman evrensel olmadığını; ten rengi, coğrafya ve kültürel aidiyet gibi unsurların, bir insanın "insan" sayılma değerini nasıl belirlediğini ifşa eder.
Batı’nın kendi çıkarları doğrultusunda şekillendirdiği ahlaki pusulasını eleştirirken; adalet ve etik değerlerin, stratejik faydacılık uğruna nasıl kolayca göz ardı edildiğini tek tek sorgular.
Küresel adaletsizlikler karşısında çaresizlik ve yalnızlık hissine kapılan bireyler için bir "uyanış" metni niteliği taşıyan metinde El Akkad, okuru pasif bir gözlemci olmaktan çıkarıp, dünyadan hesap sormaya davet eden bir vicdan muhasebesine zorlar.
#birgünherkesbunahepkarşıymışgibiyapacak Orta Doğu’da yaşanan acıların üzerindeki örtüyü kaldırmakla kalmıyor; dünyanın bakmak istemediği, görmezden gelmeyi seçtiği gerçekleri bir ayna gibi yüzümüze çarparken adaletsizliğin normalleştirildiği bir çağda, hakikati hatırlatmak adına yazılmış en sarsıcı metinlerden biri olarak öne çıkmakta.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Annesini ve babasının kaybetmiş kardeşi ile birlikte Afrika'da mülteci kampında kalan bir çocuğun hayat hikayesini okuduğumuz güzel bir çizgi romandı. Yazar Omar Mohamed kendi hayat hikayesini anlatmış. Güzeldi. Tavsiye ederim.
Puan vermedi·192 syf.··
Beğendi
·2026 30. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 22 Mayıs 2026 23:14
Omar El Akkad Mısır doğumlu, Amerikalı-Kanadalı bir gazateci/yazar. Bu kitabıyla 2025 yılı kurmaca dışı alanında Amerikan Ulusal Kitap Ödüllü almış.
10 bölümden oluşan kitap devletlerin ve insanların işine gelmeyince nasıl körleştiğini yüzümüze vuruyor.
Sav*ş olurken herkes susuyor, insanlar öl*rken herkes izliyor; ama yıllar geçtikten sonra herkes “biz zaten buna karşıydık” tavrına giriyor. Tam olarak dünyanın kolektif ikiyüzlülüğünü suratımıza çarpıyor. Rahatsız, cesur ve gerçek bir anı kitabı. Son zamanlarda okuduklarım arasında içime işleyen bir kitap oldu.
Puan vermedi
Savaşın kendisinden çok, insanların savaş karşısındaki sessizliğini anlatıyor ve iş işten geçince ses cikarmanin ne önemi var? #birgünherkesbunahepkarşıymışgibiyapacak duvarına çarptım bugün deNe demişti Yaşar Kemal "her savaş önce yoneticileri çürütür ondan sonra da halkları çürütür"
Bir yerde insanlar ölürken başka yerlerde hayatın hiçbir şey olmamış gibi devam etmesi, zaman geçince herkesin vicdanlı görünmeye çalışması kitap boyunca en sert hissettirdiği şeylerden biri oldu.
Yalnızca bir coğrafyayı değil; korkuyu, kaybı, görmezden gelinmeyi ve dünyanın seçici merhametini anlatıyor. Bazı acılar günlerce konuşulurken bazılarının sessizce unutulması! insanın içine oturan taraflardan biri.
Kitabı okurken duyduğum his ise; İnsanlık olan biteni durduramadığı için değil, alıştığı için susuyor olabilir mi?
Öfke, hüzün, çaresizlik ve vicdan sorgusu aynı satırlarda buluşuyor. Ağır ilerleyen ama düşündürdüğü şey uzun süre etkisini koruyan bir kitaptı.
Savaşın sadece şehirleri değil, insanların geçmişini, çocukluğunu ve aidiyet duygusunu da yok ettiğini hissettiren bir roman
İnsanlık neden böyle davranıyor?
Acılar neden seçilerek önemseniyor?
Tarih geçince herkes neden masum görünmeye çalışıyor?
Yazarın asıl sorguladığı şey;savaş kadar sessizlik ve görmezden gelmek.
@nepalkitap çok güzel bir esere imza atmış
#okumahalleri #filistin #gazze #omarelakkad
instagram.com/p/DYjWCTCs6-c/?...
Ekolojik yıkımın ortasında çürüyen bağlarda kendini bulma çabası·256 syf.·
Fernanda Trías, 1976’da Montevideo, Uruguay’da doğmuş. Roman yazarı, çevirmen ve çeşitli yayınevlerinde editör/okur olarak görev yapmaktadır. 2004 yılında UNESCO'nun yazarlar için verdiği Aschberg bursunu kazanarak beş yılını Fransa'da geçirmiş. 2006'da BankBoston Vakfı Kültür Ödülü'nü, 2012'de ise New York Üniversitesi'nde yaratıcı yazarlık bursunu kazanmış ve o tarihten bu yana pek çok ödüle layık görülmüş. 2023 yılında, ekolojik temalı bir distopya/bilimkurgu olan "
Pembe Çamur (2021)" adlı eserini yayımlamış. Yazarın dilimize yakın zamanda çevrilen bir diğer eseri ise "Çatı Katı (2021)"dır. Onu da mutlaka okumayı düşünüyorum.
"Pembe Çamur" tuhaf bir felaketin vurduğu ve sakinlerinin karantinaya mahkûm edildiği bir liman kentinde; aşırı tüketimin yol açtığı atıklar ve kirlilikle kuşatılmış bir dünyanın çözülüşünü anlatan; kıyamet sonrası, tekinsiz ve şiirsel bir metin. Gıdaya ulaşmanın günlük bir mücadeleye dönüştüğü bu dünyada, hayatta kalmak için, hayvan atıklarından üretilen o pembe macunu (etibol), "pembe çamuru", mekanik ve iğrenç gıdayı tüketmek zorunludur.
İlginç bir şekilde metin, intihara meyilli yaşam tarzımız üzerine bir tefekkür sunarken, felaketlerin tuhaf estetiğine karşı duyulan marazi bir büyülenmeyi de içinde barındırıyor. Öte yandan, Pembe Çamur'un karakterleri dış dünyadaki felaketten ziyade kendi içsel yıkımlarıyla, geçmişleriyle ve birbirleriyle olan kopuk bağlarıyla şekillenen bir yapıya sahip.
"Anlatıcı" yani isimsiz bir kahraman
romanın merkezinde yer alıyor, ismini asla öğrenemediğimiz genç bir kadın. Arafta kalmışlıkla mücadele ediyor. Şehri terk etme imkânı olmasına rağmen, geçmişine olan bağlılığı ve içsel ataleti nedeniyle ayrılamıyor. Aynı zamanda bakıcı sorumluluğu taşıyor. Mauro’ya para karşılığı bakıyor, hastanede karantinada kalan eskiEdebiyat
9/10
2026 12. kitabı
Fernanda Trías, 1976’da Montevideo, Uruguay’da doğmuş. Roman yazarı, çevirmen ve çeşitli yayınevlerinde editör/okur olarak görev yapmaktadır. 2004 yılında UNESCO'nun yazarlar için verdiği Aschberg bursunu kazanarak beş yılını Fransa'da geçirmiş. 2006'da BankBoston Vakfı Kültür Ödülü'nü, 2012'de ise New York Üniversitesi'nde yaratıcı yazarlık bursunu kazanmış ve o tarihten bu yana pek çok ödüle layık görülmüş. 2023 yılında, ekolojik temalı bir distopya/bilimkurgu olan "Pembe Çamur (2021)" adlı eserini yayımlamış. Yazarın dilimize yakın zamanda çevrilen bir diğer eseri ise "Çatı Katı (2021)"dır. Onu da mutlaka okumayı düşünüyorum.
"Pembe Çamur" tuhaf bir felaketin vurduğu ve sakinlerinin karantinaya mahkûm edildiği bir liman kentinde; aşırı tüketimin yol açtığı atıklar ve kirlilikle kuşatılmış bir dünyanın çözülüşünü anlatan; kıyamet sonrası, tekinsiz ve şiirsel bir metin. Gıdaya ulaşmanın günlük bir mücadeleye dönüştüğü bu dünyada, hayatta kalmak için, hayvan atıklarından üretilen o pembe macunu (etibol), "pembe çamuru", mekanik ve iğrenç gıdayı tüketmek zorunludur.
İlginç bir şekilde metin, intihara meyilli yaşam tarzımız üzerine bir tefekkür sunarken, felaketlerin tuhaf estetiğine karşı duyulan marazi bir büyülenmeyi de içinde barındırıyor. Öte yandan, Pembe Çamur'un karakterleri dış dünyadaki felaketten ziyade kendi içsel yıkımlarıyla, geçmişleriyle ve birbirleriyle olan kopuk bağlarıyla şekillenen bir yapıya sahip.
"Anlatıcı" yani isimsiz bir kahraman
romanın merkezinde yer alıyor, ismini asla öğrenemediğimiz genç bir kadın. Arafta kalmışlıkla mücadele ediyor. Şehri terk etme imkânı olmasına rağmen, geçmişine olan bağlılığı ve içsel ataleti nedeniyle ayrılamıyor. Aynı zamanda bakıcı sorumluluğu taşıyor. Mauro’ya para karşılığı bakıyor, hastanede karantinada kalan eski