Fatih çimen
@omru_zail
Kötü bir okurum.. Derdim okumamak değil düzenli okumamaktı. Bu yıl değişmeliyim...
16 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir Çocuk yüreğinde neler taşır da kimse farketmez. Zeze herkesin içindeki çocuğa ses olmuş duygularına tercüman olmuş. Çok yorum okudum çoğunluk hep aynı şeyi yazmış farkında olmadan "benim çocukluğumu anlatıyor. Bu kadar sevilmesinin tek sebebi aşikar. Peki ya portuga! güzel öğretmen fakir baba v. S. Harika bir kitap.
Dan Brown, gerçekten böyle bir yazar var mı. Her kitabını okuduğumda hep aynı şeyi düşündüm "Bu sadece tek kişinin eseri değildir". Sadece bilim kurgu veya sadece macera değil yazdıkları. Çok farklı yeni tekniklerle çıkıyor karşımıza. Bazen çok ayrıntılı sahnelere giriyor ve okuyucuyu yoruyor. Ama tüm sahneleri birebir gözünüzde canlandırıyor. Bence okunmaya değer. Çok uzattım sanırım bende :(
Okurken Çok zorlandım. Diyaloglar normal romanlara nazaran çok basit geldi. Örneğin "görmek veya görüşmek" için "dikizlemek", "bağırmak" yerine "cıyaklamak", "ölmek" yerine "cavlağı çekmek" kullanıyor v. b. Bütün bunların bir tercüme hatası olmadığı belliydi. Ama yinede insanı rahatsız ediyor. İlk bölümde herkesi rahatsız edeceğini düşündüğüm ölçüsüz şiddet sahneleri var. Bence muhteşe değil ama yazar amaçladığı şey neyse ulaşmış kendine göre bir argo dili yeni bir jargon oluşturmuş. Hatta buna bir isim de bulmuş. "nadsat". İyi okumalar diyelim herkese. "Ve bir sürü bok püsür" . Sakın bana kızmayın kitabı bitirince benim en son söylediğime güleceksiniz.
Muhakkak ki dünyanın en lüzumsuz adamıydım. Hayat beni kaybetmekle hiçbir şey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu.
Anladım ki, bir insan diğer bir insana bazan hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim... Shf 131
Hayatımızın, birtakım ehemmiyetsiz teferruatın oyuncağı olduğunu, çünkü asıl hayatın teferruattan ibaret bulunduğunu görüyordum. Bizim mantığımızla hayatın mantığı asla birbirine uymuyordu. Bir kadın, trenin penceresinden dışarı bakabilir, bu sırada gözüne bir kömür parçası kaçar, o ehemmiyet vermeden bunu ovuşturur ve bu minimini hadise dünyanın en güzel gözlerinden birini kör edebilirdi. Yahut bir kiremit, hafif bir rüzgârla yerinden oynayarak, devrin gıpta ettiği bir kafayı parçalayabilirdi. Göz mü mühim kömür parçası mı, kiremit mi mühim, kafa mı, diye düşünmek nasıl aklımıza gelmiyorsa ve bütün bunları nasıl hiç mütalaa yürütmeden kabule mecbursak, hayatın daha başka türlü birçok cilvelerine de aynı tevekkülle katlanmaya mecburduk. Shf 141
