Psikiyatride “af yanılsaması” adı verilen bir durum vardır. İdama mahkûm edilmiş bir insan infazından kısa bir süre önce bile son dakikada affedilebileceği yanılsamasına kapılır. Biz de umut kırıntılarına tutunmuş ve son dakikaya dek o kadar da kötü şeyler olmayacağına inanmıştık.
Kalbim bir yaratıcının olmadığı gerçeğiyle çaresizlikle doldu: “Tanrım! Bana acı! Beni kurtar! Tanrım! Bana yolu göster!” diyerek ağladım. Fakat kimsenin bana acıdığı yoktu, hayatımın bir sona geldiğini hissediyordum.