Ve Zeus çıkardı bir gün kendi kafasından
Çakır gözlü yaman Athena’yı
Dünya’yı birbirine katan yaman tanrıçayı,
Hiç yorulmadan orduları yöneten,
Savaş çığlıklarından zevk duyan
Yüceler yücesi sayılan Tanrıca Athena’yı
<Şimdi ben gidiyorum. Fakat ne zaman çağırırsan gelirim. . . > dedi.
Evvela ne demek istediğini anlamadım. O da bir an durdu ve ilave etti:
<Nereye çağırırsan gelirim!>
Kalktı, birkaç adım yürüdü. Sonra birdenbire durarak tekrar yanıma sokuldu; şimdiye kadar konuştuklarına hiç benzemeyen, ciddi, hatta biraz da hazin bir eda ile:
<Sahiden böyle bir anneniz olmasını ister miydiniz?> dedi.