Kübra
@onemorecupofcoffeeee
Kendim için arşiv..
Şu anda okuduğu kitaplar
Yazarın ‘yaşamak’ kitabı nasıl etkilediyse bu kitap da o kadar yavan geldi. Eksik bir şeyler vardı. Üzücü bir konusu var, duygular yer yer sarsıyor ama yok yani, beklentimin altında kaldı.
Okumak isteyen varsa hevesi kırılmasın, ama sanırım klasiklerden aldığım roman tadını başka bölgelerin edebiyatında yakalayamıyorum.
Yine de Xu sanguan’a, kanını satarak acılar dünyasında ayakta kalmaya çalışan adama sevgilerimle..
Reklam
‘’Santiago, yavrum neyin var?’’ -‘’beni öldürdüler’’ .. son adımlarını ölürken atan Santiago Nasar..
Kitabın en çok vuran kısmı da son bir kaç sayfa oldu.. herkesin bir cinayeti bilmesi ama sadece o anı beklemesi.. toplu şekilde hiç müdahalede bulunmadan sadece fısıltılarla olayın gerçekleşmesine dair korkularını dile getirmeleri.. çürümüş toplumun ‘’namus’’ algısını aslında sadece diğerlerinin baskısından korkarak şekillendirmeleri.. ‘suçlu Santiago Nasar mı?’ bu bile sorgulanmadan verildi karar..cinayeti işleyecek olan Vicario kardeşler bile istemiyordu içten içe bu cinayeti, birilerinin kendilerini durdurmalarını beklediler ama o sağduyulu hareket kimseden gelmedi..
Böyledir çünkü müdahale etmek eylem gerektirir ama konuşmak ve eleştirmek zararsızdır yormaz, hatta konu hakkında yorum yaparak anlık vicdan temizleme sunar topluma..
Güzel hikayeydi, büyük cümleler kullanmadan toplum eleştirisini basit cümlelerin içine sığdırmış yazar.. çok etkileyici bir hikaye olmasa da alt mesaj yerine ulaştı.
Kitaba büyük bir hevesle başlamıştım. Sayfalar ilerledikçe her şeyin sorgulanması, sistemdeki tüm olguların, davranışların doğru/yanlış, iyi/kötü demeden kökünden eleştirilmesi yormaya başlamıştı.
Kitapta özellikle V. Bölümdeki yaşadığımız alanların tektipleşmesi, hangi odada ne yapılacağının belirtilmesine getirilen sorgulama ‘’yok artık’’ dedirtmeye başlamıştı..
Sonuçta ben de yorganın şekli ve işlevini eleştirel bir gözle inceleyerek yazıya dökebilirim ve bunu okuyanlar da olabilir ama ‘’ne gerek var ‘’ diyerek içimden geçirip kendi kendime düşünmüş olarak kalabilirim..
Yine de okumaya devam ettim..
Ama özellikle 11. Bölümde ölüm unutkanlığı ile beni yeniden yakaladı yazar. İşte dedim gerçekten güzel sorgulamalar.. özellikle kapitalist çarklarda yaşlılığın toplumun bir kenarına itilmesi, ölümün hep ‘’tü-kaka’’ olarak konuşulmaması gereken bir durum olması, iki gün öncesine kadar sürekli gördüğünüz birini artık görmemenin durumuna çabuk alıştığımız ve hiç ölmeyecekmiş gibi metalar dünyasında sıkışıp kalmamız.. bu kısımlar çok güzeldi. Yine 12. Bölümdeki sanatın tektipleştirilmesi, ortak beğeniler için endüstri malzemesi haline gelmesi de doğru tespitlerdi bence…
Kitap 11. Bölümden sonra güzel bakış açıları sundu bana. Yer yer Yuval Noah Harari’nin ‘’hayvanlardan tanrılara’’ tadı da aldım. Özellikle insanın kendini en kutsal varlık olarak görmesiyle başlayan ve etrafındaki ekosistemi ne kadar harap ettiğiyle ilgilenmeyip hayvanlara karşı acımasız yaklaşımı..
Bu platformda yapılan bir incelemede ‘yerden 1m yüksekteki soba üzerine yorumlamalar yapan Gündüz vassafın da olduğu bir ekipin olduğu hikaye’yi çok beğensem ve katılsam da kitap ilerleyen bölümlerle bana iyi ki okumuşum dedirtti. İşlevsel ya da değil her şeyin bu kadar incelenmesi yer yer sıkıcı olsa da
Çok güzel.. kelimelerle nasıl anlatayım hissettiklerimi -Siddharta’nın son bölümde söylediği gibi- bilmiyorum… ama çok derin.. Ocak ayına yakışır bir seçim olmuş yine..
Aslında bu kitabı 2012 de okumuştum ilk kez. Ama o zaman kavrayamamışım sanırım ya da ilgi çekici gelmemiş gözüme. Çünkü tekrar okurken bazı yerleri hiç okuduğumu anımsamadım. Ama kitap o kadar güzel ki defalarca okunası bir eser. Özellikle son bölümü ara ara okumak istiyorum..
Irmağın öğrencisi Siddhartha.. kelimelerin anlatma gücünden yoksun olduğunu farketmiş siddharta.. bilginin aktarılabileceğini ama bilgeliğin aktarılamayacağını benimsemiş siddharta.. dünyanın, varoluşun içiçe geçmiş zıtlıklarla bütün olduğunu söyleyen siddharta..
Bir kaç vurucu alıntım var. Son bölümün komple altı çizilmesi lazım ama bir kaç yer var içimde yer edinen…
Sözcükler gizli saklı anlamı zedeliyor, dile getirilen her şey o an değişiyor biraz, biraz çirkin, biraz aptalca niteliğe bürünüyor….‘’ bir insanın hazinesini ve bilgeliğini oluşturan bir şeyin bir başkasının kulağına her zaman aptalca gelmesine de hiç diyeceğim yok.’’
Dünyevi zevkleri kötüleyip insanları dünyadan uzaklaştırmak için dünya nefretini öğreti olarak benimseyen tüm düşünürlere sevginin nefretten daha güçlü bir öğretici olduğunu anlatmak istercesine…..‘’Dünyanın içyüzünü görmek, onu açıklamak, onu aşağılamak büyük düşünürlerin işidir belki. Ama benim için tek önemli şey, dünyayı sevebilmektir; onu aşağılamamak, ona ve kendime hınç ve nefret beslememek, ona, kendime ve bütün varlıklara sevgiyle, hayranlıkla ve huşuyla bakabilmektir.’’
Ve daha bir çok altı çizili yerler… kitap çok güzel. Benim yıllarla beraber oluşturduğum bazı düşüncelerime çok güzel temas etti. Bu yüzden beni heyecanlandırdı hatta son sayfalarda ağlattı.. siddhartanın sözcükleri
Kitabı 2022’nin ilk kitabı olarak okudum. Çok fazla reklam görüyordum kitapla alakalı ama içeriğine çok hakim değildim. Yeni yıla başlamak için farkında olmadan en iyi kitaplardan birini seçmişim.
Yeniden başlama…Başarısızlık ve geç kalmışlık hissinin pençesinde kıvranan bir kadının son çıkış olarak ölüme tutunması ve oradan yepyeni hayatlarına yolculuk yapması… hepimiz yaşıyoruz zaman zaman. Başarısızlık hissi, yetersizlik, farklı tercihler yapsaydım nasıl olurdu merakı vs… bu yüzden eser yeni yıl kararları aldığım bir zamanda güzel bir destekleyici oldu. Hayatının en iyi versiyonu şu an elinde yeniden başlamaktan asla vazgeçme..klasik gazlama hikayeleri de değil. Sakin sakin kendi versiyonlarına göz gezdirmeni ve hayatına sarılmanı istiyor hikaye..
Güzel ve akıcı bir kitaptı.
Reklam