evimi arkada bırakmışken, başka bir memlekete giderken arabada okudum son kısımları. İşin aslı beni etkiledi. Sadece çarpık ilişkiler biraz sinirlendirdi. Benim için ucundan da travma tetikletici etkisi vardı. Ama, tam hayatın içinden bir kitaptı. Yani herhangi bir lise grubunun o kaosu, herhangi kadının yaşayabileceği "yalnızlık" hissini, (o Muratın Allah belasını versin) veya herhangi bir ilk aşkı, bir ömrü beraber geçirme hayallerini... sanki gerçekten gerçek gibiydi. iyisiyle kötüsüyle sanki gerçekten yaşanmış bir hikâyeyi okuyor gibiydim. Ve son bölümler beni biraz hırpaladı açıkçası. Benim de sınav döneminden geçerken okuyor olmam sebebiyle şu an arabada cama yaslanıp hayatı sorgulamaya gidiyorum...