Çok şey okudum ama çok az şey yaşadım." (S.37)
Bu cümleyi yazdığında Borges 30 yaşındaymış ve bu hüzünlü cümle için şöyle diyor "...henüz okumanın bir yaşam biçimi olduğunun farkında
yalnızdı, yalnızlık bizi kaygılandırdığı zaman, biriyle beraber olabilmek, dikkatli bir çift kulak ve göz için her türlü aşağılık şeyi yaparız. onlardan, ötekilerden söz ediyorum, kendimden değil.