Veda Ederken
Juan Carlos OnettiYazar:
Juan Carlos Onetti
Çevirmen:
Münir Göle
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·92 syf.·
2022 129. kitabı
Pazar çayına eşlik eden küçük ama, dolu dolu bir kıtap elımdekı
Duru bir dili var yazarın
Bu kitap için Lina ya teşekkürlerimle, sevgilerimi de bıraktım
Hayatının son günlerini hastalığından kurtulmak için bir kasabada geçirmek zorunda kalır adam. Sevdiklerinden ve sevdiği yaşamdan uzakta, insanlara mesafeli yaşamaya başlamaktadır. Önceki yaşantısıyla tek bağı mektuplardır. Kimseyle konuşup sohbet etmediğinden adamın yaşamının yanı sıra biraz da dedikodular geliyor kulağımıza..
Acaba konuşanlar haklı mı?
Adam esasen kim? Etrafındakiler kim? Sevdikleri kim? Adama ne olacak?.
Nasıl bir son bekliyor okuyup göreceksiniz
Hepsi bu kıtabın içinde
kahramanın yaşamından uzakta olmasının dan başka, hayatının anlatımının da uzaktan olduğunu görüyoruz okuyuruz, . Kahramanın öyküsünü uzaklardan, başka zihinlerden ve
okuyoruz.
seveceğinizi düşünüyorum..
Okuyun bence
Veda Ederken’de bu savrulmaların kurmacayla birleşimine rastlıyoruz. Ağzında bakla ıslanmayanların; yalan ya da gerçek oluşu fark etmeksizin bilgi aktarmaya heveslilerin akıp giden sohbetiyle yüzleşiyoruz romanda.
Bara girişinden itibaren hasta olduğundan ve son günlerini yaşadığından şüphelenilen bir adamın, hâl ve hareketlerini gözlemleyip kendince yorumlar yapan; onun ellerine bakıp âdeta bir kader haritası çizen anlatıcı-barmen, para kazanmaktan çok bilgi alışverişiyle ilgili.
@birkutukitapcom 'un bu ayki teması "uzaklar" dı ve bu kitapta, kahramanın yaşamından uzakta olmasının yanı sıra hayatının anlatımının da uzaktan olduğunu görüyoruz. Kahramanın öyküsünü uzaklardan, başka zihinlerden okuyoruz. Bitmesini hiç istemedim. O küçük sayfiye kasabasında o adamla ve diğerleriyle birlikte hep yaşamak istedim. Ayrıca yazarın anlatım tekniğini de çok sevdim. Harikaydı, harika
Gelelim kitabın konusuna. Hayatının son günlerini hastalığından kurtulmak için bir kasabada geçirmek zorunda kalır adam. Sevdiklerinden ve sevdiği yaşamdan uzakta, insanlara mesafeli yaşamaya başlamaktadır. Önceki yaşantısıyla tek bağı mektuplardır. Kimseyle konuşup sohbet etmediğinden adamın yaşamının yanı sıra biraz da dedikodular geliyor kulağımıza. Acaba konuşanlar haklı mı? Adam esasen kim? Etrafındakiler kim? Sevdikleri kim? Adama ne olacak? Hepsi bu güzel eserin kelimeler denizinde sizi bekliyor.
Tolstoy, "Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: Ya bir insan yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir," diyor.
Veda Ederken'de etrafında gezindiğimiz fakat yakınlaşamadığımız, hatta öyle ki adını bile çok sonra öğreneceğimiz ana karakterin hayatını kıran dönüm noktası, okur için pek muhteşem olmayabilir. Fakat karakterimiz için muhteşem görünebilir.
Hasta bir adam, bir sayfiye kasabasında dinlenmeye gelir ve tüm hikâye başlar. Okurken adamımızın sesiyle değil de otelin barında çalışanın, hasta bakıcısının, oda hizmetlisinin sesiyle yakınlaşıyoruz meseleye. Hâl böyle olunca yüzeysel bir anlatımı okuyoruz. Onların izlenimleri, fikirleri, ön yargıları doğrultusunda karakteri tanıyoruz. Hatta bir ara öyle farklı bir yola sapıyor ki adamımız hakkında biz de yanılgıya kapılıyor, yazarın yaklaşımını haklı çıkarıyoruz.
Aslında Onetti, bu kitabıyla bireyden çok, topluma çuvaldızı batırıyor ve sosyolojik bir bakış açısı sunuyor diyebiliriz. Bu noktada adamımızın kasabaya gelmesinden sonra çocuklu bir kadın ve genç bir kızın gelmesini, adamımızla olan iletişimlerini, anlatıcılarımızın fikirleriyle gözlemlememizi sağlayarak insanlar hakkındaki fevri düşüncelerimizin, ön yargılarımızın yanlışlığını gözler önüne seriyor.
Bu esnada bir türlü yanına yaklaşamayıp etrafında dolandığımız adamımız, gün geçtikçe duvarlarını daha çok örüyor, birkaçını indirmek istediği an ise iş işten geçmiş oluyor. Belki o, kendince muhteşem öyküsünü hastalıklı bedeninin kollarına bırakarak yeni bir yol arama niyetinde de olabilir ama sonun nerede onu beklediğini bilemeyiz.
Seslerin karıştığı, bazen Tanrısal anlatıcının da hissettirmeden fikirlerini söylediği Veda Ederken, okumazsanız çok şey kaçırırsınız değil de, denk geldiğinizde yazarın kalemini tanımak istiyorum ama başka kitabı yok,
"Bir kutu kitap " ın Mayıs ayında gönderdiği kitap. İnce bir kitap ama içindeki cümleler bana ağır ve uzun geldi. Çok sade bir anlatım yok. Konu da çok ilgi çekici gelmedi. Ama yine de okurken sıkıntıdan patladım gibi bir durum da yok.
Yazar sanki kitapta gerekli gördüğü şeyleri anlatmış ve gerisi çok da mühim değil demiş. Kitabı uzun tutmak gibi bir çabaya hiç girmemiş. Mesela kitapta bahsedilen adam hasta. Ama yazar hastalığının ne olduğunu söylememiş. Ben merak ettim açıkçası :)
Neyse okumayı düşünenler olursa konusu, hasta olan bir adamın tedavi görmek için evinden uzakta bir kasabadaki otele gelip yerleşmesiyle o kasaba halkının onunla alakalı yaptığı konuşmalar (dedikodular). Bence konu bu. İçerisinde derin anlamlar olabilir.
Yazar Hakkında
Juan Carlos OnettiYazar · 6 kitap
La vida breve (1950; Kısa Bir Yaşam) adlı romanıyla tanınmış Uruguaylı roman ve öykü yazarı. 1963'te Uruguay'ın ulusal edebiyat ödülünü kazanmıştır.
Bir süre Buenos Aires'te üniversiteye devam edip çeşitli işlerde çalıştıktan sonra yazarlığa yöneldi. Yayımlanan ilk yapıtı olan El pozo (1939; Kuyu) adı novellada, kent yaşamının karmaşası içinde kimseyle iletişim kuramayan bir adamın amaçsız yaşamı çevresinde, 1930'larda Uruguay toplumunda yaşanan bürokratikleşmeyi ve yozlaşmayı anlattı. El pozo'dan başlayarak tüm romanlarında, çağdaş kent yaşamının karamsar dünyasında hayal peşinde koşarken düş kırıklığına uğramış insanların varoluş kaygılarını anlattı.
1943'te Buenos Aires'e yerleşti ve 1955'e değin orada yaşadı; Reuters haber ajansında ve çeşitli yayın organlarında muhabir olarak çalıştı. 1939 ile 1974 arasında Marcha dergisinin yazıişleri müdürlüğünü yaptı. Tierra de nadie (1942; Hiç Kimsenin Ülkesi) adlı romanında hiçbir manevi anlam taşımayan kent yaşamını nihilist bir bakışla ele aldı. Birçok yapıtının geçtiği efsanevi Santa María kentini ilk kez La vida breve'de yarattı. Bu romanında, geçmişte kalmış bir düzeni ve huzuru yeniden bulmaya çalışırken bir başkasının kimliğinde yaşadığını düşleyen bir kahramanı konu alıyordu. Bunu 1951'de, 1940'larda yazılmış öykülerini içeren Un sueño realizado y otros cuentos (Gerçekleşmiş Bir Düş ve Başka Öyküler) izledi.
Onetti 1955'te Montevideo'ya döndü ve iki yıl sonra kentteki belediye kütüphanelerinin müdürlüğüne atandı. El astillero (1961; Tersane) önceki yapıtlarındaki temaları işleyerek Uruguay'ın siyasal ve ekonomik karmaşasını eleştirdi ve gene bürokrasiye saldırdı. Juntacadaveres'de (1964; Cesetlerin Çiftleşmesi) ise masumluğun yok oluşunu ve fahişeliği ele aldı.
Onetti'nin Obras Completas'ı (Bütün Yapıtları) 1970'te yayımlandı. Sonraki yapıtları arasında La muerte y la niña (1973; Ölüm ve Küçük Kız) adlı romanı, Cuentos Completos (1974; Bütün Öyküleri) ve Tiempo de abrazar (1974; İzlenecek Zaman) adlı romanı yer alır. 1939-68 arasında bazı yazarlar ve siyaset adamları üzerine yazdığı makaleleri 1975'te Réquiem por Faulkner (1975; Faulkner'a Ağıt) adlı kitapta toplanmıştır.
1974'ün başında Uruguay'da bazı meslektaşlarıyla birlikte askeri yönetim tarafından siyasal muhalif olarak tutuklandı ve birkaç ay sonra serbest bırakıldı. Karısıyla birlikte Madrid'e sürgüne gitti. Burada da yazarlığa devam eden Onetti, 1979'da Dejemos hablar al viento adlı yeni bir roman yayımladı. 1994'te İspanya'da yaşamını kaybetti ve burada defnedildi.
