Kör adama yardım teklit ettiğinde, sonradan arabayı çalan adamın, tam o anda, hiçbir art niyeti yoktu, hatta tam tersine, tek yaptığı, yücegönüllülük ve insan sevgisi denen duygulara itaat etmekti, ki bunlar, herkesin bildiği gibi, insanın en iyi iki özelliğidir, hatta bu duygulara, mesleğinde ilerleme umudu bulunmayan, yoksulun ihtiyaç içinde olmasından yararlanan gerçek işletme sahipleri tarafından sömürülen bizim basit araba hırsızınınkinden çok daha taş kalpli suçlularda bile rastlandığı olur.
Zaman geçtikçe, birlikte yaşarken ve genetik değişimler olurken, vicdanımızı giderek damarlarımızda dolaşan kanın rengine ve gözyaşlarımızın tuzuna buladık, bu da yetmiyormuş gibi, gözlerimizi içimizi gören birer aynaya dönüştürdük, sonuçta gözlerimiz, ağzımızla inkâr etmeye çalıştığımız şeyleri çoğu zaman hiç çekincesiz gözler önüne serer halde geldi.
Bir sürü aptalın saldırısına uğrayan, daha fazlasının da yok saydığı ahlaki vicdan, var olan ve daima var olmuş bir şeydir, yoksa ruh denen şeyin bulanık bir fikirden öte olmadığı Dördüncü Zaman filozoflarının icadı değildir.
