وقالت عائشة رضي الله عنها: أمروا بالاستغفار لأصحاب محمد فسبوهم.
“Onlara Muhammed’in ashâbı için bağışlanma dilemek emredildi fakat onlar onlara sövdüler.”
Biz oraya orta halli insanların, ailelerin çocukları olarak gittik. Canımız yanınca, "sen yanmasan ben yanmasam nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa" dedik. O amaçla gittik, yandık, hiçbir şeyi aydınlatamadık. Onlar yanmıyor, onlar da hiçbir şeyi aydınlatamıyor..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Benim burada ne işim var?” Diye düşündüğünüz oldu mu hiç? Bir labirentin içindeymişsiniz ve kaybolduğunuzdan eminmişsiniz de, her bir dönemeci kendiniz yarattığınız için bu tamamıyla sizin suçunuzmuş gibi hissettiğiniz? Üstelik dışarı çıkmanızı sağlayacak birçok yol olduğunu da biliyorsunuz çünkü labirentten çıkmayı başarmış, dışarıda gülüşüp oynayan insanların seslerini duyuyorsunuz. Çalı çitlerin arasından arada bir görüyorsunuz onları. Yaprakların arasından gelip geçen şekiller hâlinde. Öyle mutlu görünüyorlar ki onlara değil, bu işi onlar gibi yapamadığınız için kendinize kızgınsınız? Oldu mu hiç? Yoksa bu labirentte kalan bir tek ben miyim?
"Aşklar da imparatorluklar gibidir, üzerine dayandırıldıkları düşünceler un ufak olduğunda onlar da silinir gider."
“Bu kız beni eli paketlilerden biri yapmak istiyor. Onlar için yaratılmış. Benim aradığım değil o”
Zira insanlar çoğalacak, Ensâr azalacak. Öyle ki onlar insanlar arasında yemekteki tuz gibi olacaklar.