•Onur Özkan•
@onurozkan7
Ars longa, vita brevis 𓊝
Sakalsız Bir Oğlanın Tragedyası...
Arkadaş Zekai Özger; Kent 16, Soyut, Forum, Papirüs, Yordam, Dost, Yansıma dergileri ile Ulus gazetesinin kültür-sanat sayfalarında şiir ve yazıları yayımlandı. 1965 yılında, henüz 17 yaşındayken "Kent 16" dergisini arkadaşı Ömer Zafer Göktürk ile birlikte çıkardı, tek sayı çıkan (Aralık 1965) dergide şairin yayımlanan ilk şiiri de ("Niye Kapalı Kapılarınız - Bulamıyoruz") yer almaktadır. Erken ölümü nedeniyle "Ne zaman yayımlarsam yayımlayayım adı 'Sakalsız Bir Oğlanın Tragedyası' olacak!" dediği şiir kitabını yayımlama olanağı olmadı. Dergi ve gazetelerde yayınlanan şiirleri ölümünden sonra Tekin Sönmez tarafından "Şiirler" adıyla kitapta toplandı (Nadas Yayınları, 1974). İkinci basımı "Sevdadır" adıyla yapıldı (Mayıs Yayınları, 1984) Kenan Yücel tarafından yayına hazırlanan "Sakalsız Bir Oğlanın Tragedyası" adlı kitapla (Ve Yayınevi, Nisan 2014) şairin şiirleri gerçek adına kavuştu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Yeryüzündeki bütün gerici kuvvetlerin, barış ve milli bağımsızlık düşmanlarının, faşistlerin ve her çeşit yalancı, düzmece demokratların en korktukları yazarlardan biri de Gorki’dir. Neden?
Çünkü Maksim Gorki yalnız kendi halkına değil, bütün halklara yurtlarını, özgürlüğü ve barışı ve birbirlerini sevmeyi öğretir. Çünkü o, insanın, insanlığın geleceğinden, güzel günler göreceğinden emindir.
Çünkü o, emekçi insanı, koluyla, kafasıyla çalışan insanı, yeryüzünün gerçek, biricik efendisi sayar.
Gorki insanlar yaşadıkça yaşayacaktır. Çünkü yeryüzünün en büyük şairidir."
- Nâzım Hikmet
Yusuf Atılgan'ın Tutunamayanlar anısı...Edebiyat
Yusuf Atılgan’ın 1980’lerde Oğuz Atay’ı kaybettikten
sonra yazdığı bir yazı var, diyor ki:
“Günlerden bir gün, bir paket geldi bana.
Açtım içinde bir kitap çıktı: Tutunamayanlar.
Kitap imzalıydı ve içinde de şöyle bir yazı vardı: “İlgileneceğinizi umarak…”
“Yusuf Atılgan bu kitabı okur, çok da sever.
Ama bunu hiçbir zaman Oğuz Atay’a söylemez.
“Benim okuduğum kitap o kadar müthiş bir eserdi ki,
böyle muazzam bir kitabı kaleme alan birinin
daha nice eserler yazacağını düşündüm.
Benim yorumuma, iltifatıma, söyleyeceğim iki çift lafa
ihtiyacı olmadığını düşündüm. Dolayısıyla hiçbir zaman takdirlerimi ona iletme gereğini duymadım.”
Ama aradan seneler geçer, ortak bir arkadaşlarından
şöyle bir şey işitir ki, bu hadiseyi yeniden
hatırlamasına sebep olur.
“Ben Yusuf Atılgan’a kitabımı gönderdim,
ama kendisinden tek bir kelime dahi duymadım.
Tek gördüğüm kayıtsızlık oldu.” demiştir Atay.
Bunu duyan Yusuf Atılgan çok pişman olur; ancak geçtir artık. Oğuz Atay vefat etmiştir.
Ve Atılgan bu anıyı anlatırken der ki:
“Eğer bugün hayatta olsaydı, ne yapar ne eder
muhakkak onu bulur, karşısına geçer,
yüz yüze ona kalemini ne kadar taktir ettiğimi söylerdim.”
Puan vermedi
"Benim ülkemde haziran, gül-gelincik-kiraz ayıdır. Yoksunluklarla geçen kıştan sonra gelen allı-güllü haziran, gerçek bir şenlik, bir şölendir.
İsterim ki hiçbir canlı acı çekmesin,
ölümün yüzünü görmesin bu güzel ayda.
1963'leri anımsıyorum. Gazeteciyim.
Haftanın kimi günleri sabaha
değin çalışıyorum basımevinde.
Sokağa çıkma yasağı var.
Görevli kartı verilmiş bana.
Gecenin herhangi bir saatinde işten çıkıyor,
yorgun-argın evime dönüyorum.
«Hava leylâk/ve tomurcuk kokuyor».
3 Haziran 1963.
Duyuyorum ki Nâzım Hikmet ölmüş.
Bir sanatçı için, böyle bir haberi soğukkanlılıkla karşılamak olanaksız!
«Hava leylâk/ve tomurcuk kokuyor//
uy anam anam/haziranda ölmek zor»
dizeleri dökülüyor dudaklarımdan.
2 Haziran 1970...
Duyuyorum ki Orhan Kemal ölmüş.
Yine aynı dizeler, yine kendiliğinden...
1976'lara değin, bu türden acılarla doldum;
dizeler beni bir kitaba zorluyordu, işte,
"Haziranda Ölmek Zor" böyle oluştu
1976'larda ve 1977 ocak ayında basıldı."
Hasan Hüseyin Korkmazgil, Haziranda Ölmek Zor kitabının ikinci baskısına yazdığı önsözde
böyle anlatıyor şiirinin hikâyesini.
Hasretinden Prangalar Eskittim,
Ahmed Arif’in tek kitabıdır,
şöyle anlatır şair kitabın öyküsünü:
“Bunu anlatmak doğru mu bilmiyorum. Çok kişisel, çok duygusal bir şey,
artık anı olmuş. Kitabımın adını ben ‘Dört Yanım Puşt Zulası’ koymuştum, ama kardeşim buna engel oldu.
Bana ‘Kitabına böyle bir ad koymaya hakkın yok, seni 15 yaşındaki çocuklar, kızlar taparcasına seviyorlar.
Sen bununla ola ki burjuvazinin tuzaklarını söylüyorsun. Ama şu da var, o çocuklara saygı duymalısın.
Hatta bu adı bir şiirine bile verme,
mısra olarak kalsın.’
Düşündüm, kardeşime hak verdim. Madem öyle, kitabımın adı ‘Hasretinden Prangalar Eskittim’ olsun dedim.”
