Şevval
@ophealiasdeathh
full-time reader,infj-a
56 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Telefona indirip okudum.Zaten kısa bir kitaptı.
Bir ailemiz var ve “intihar dükkanı”işletiyor.
Haliyle müşteri profili de yaşamına son vermek isteyen kişiler.
Zehirler,araç gereç ne ararsanız var.
Ve bu ailenin 3 çocuğu var: Vincent,Marilyn ve Alan.
Fark etmediyseniz söyleyeyim,üçü de intihar denemesi yapmış bazı ünlülerin isimleri.Vincent Van Gogh,Marilyn Monroe ve Alan Turing.
Kitapta Alan Turing’in intiharından şöyle bahsediyor:
“7 Haziran 1954’te bir elmayı,siyanür solisyonuna daldırdı ve bir sehpaya koydu.Daha sonra resmini yaptığı elmanın arkasından da yedi.”
Apple logosunun da elma olmasının sebebi bu olduğu söyleniyormuş,etkikendim…
Kitap gerçekten çok akıcı bi dile sahip,hemen bitirebildim size de öneriyorum.
Reklam
Uzun zamandır bu tarzda okumuyordum. Kendini yalnızlaştıran,bunalımlı bir karakterimiz var: Harry.
Kafasında yaşadığı onca şey, hayalle karışık dünyası, bir yandan yaşama tutunmak için aradığı dal olduğunu düşündüğü Hermine ile geçen bir kitap.
Yazardan okuduğum ilk kitaptı. Ama herkese ilk kitap olarak bunu önermem. Biraz zor bir okuma serüveni olabilir.
Bir de bu yazarı türk bi yazarla eşleştirmek isteseydim kesinlikle Oğuz Atay olurdu.Hem karakterleriyle hem de her telden çalan dillerinin benzerliğiyle kayıp ikiz olabilirler.
Ve kitabın sonu oldukça etkileyiciydi, sırf bunun için bile tavsiye ederim.
Yazardan daha önce bir öykü kitabı okuyup baya sevmiştim.Aradan yaklaşık bir yıl geçti ve sonunda bir romanını okuyabildim.Ve 1 günde bitirmek gibi bir hedef koydum.Bitti.
Karakterimizin,kaybolan komşusunun kimliğini alıp sokak sokak,gece gündüz,hayal meyal ama her şartta onu aradığı bir evren.
Kayıp mı,gerçek mi,rüya mı,sanrı mı??bilmiyoruz.Tek bi amacımız var:Onu bulmak.
Bu yolculukta rastladığı kişiler,kendi hayat hikayeleriyle yolculuğumuza katılıyor.
Kitabı aşırı sevdiğimi söylememe gerek yok sanırım,bu açıklamaları okuyanlar ne tarz kitaplara ölüp bittiğimi az çok anlamıştır diye düşünüyorum.Baya iyiydi.
Evli bir çiftin çocuklarını kaybettikten sonra birbirlerinden iyice kopmasıyla başlıyor.
Hikaye 3 karakter tarafından ayrı ayrı anlatılıyor,bunu sevdim.Ama yer yer çok sıkıldım,durumları çok detaylı ve dümdüz anlatmış yazar bence.Yani detay dediğim şey betimleme falan değil,bi durumun uzatıla uzatıla anlatılması.
Oyüzden bitirmek için baya zorladım kendimi,,,
Neyse konuya dönersek bu çiftimiz bi türlü birbirine tutunamıyor,sevgiyle bağlı değiller ve adamın geçmişte evindeki biz hizmetliyle yaşadığı aşk ortaya çıkıyor,,o da Judit işte.
Bir süredir klasik okumama yeminimi bu kitapla bozmuş oldum.Kitap kulübü kitabıydı o yüzden zorlansam da bitirmeye çalıştım,yer yer çok sıkıldığım da oldu ama keyif aldığım kısımları da çoktu.
Raphael adında bir karakterimiz var ve bir antika dükkanından tılsımlı bir deri alıyor.Deriye bazı dileklerini söylediğinde büyüyüp küçüldüğünü gözlemliyor,bununla birlikte hayatında ve
fikirlerinde bazı değişiklikler oluyor.
Bi de kitapta ilgimi çeken şey yazarın Goriot Baba eserindeki karakterler burada da vardı.
Onun dışında anlatımı,betimlemeleriyle tam bir fransız klasiğiydi.Sevdim diyebiliyorum.
Reklam