Dilara
@ophelia01
Öğrenci
23 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Büyük bir hevesle başladığım bu kitaptan ne yazık ki istediğim tadı alamadım. Bir şeyler fazla bu kitapta. Her cümlesi özlü bir söze benziyor. Fakat ne yazık ki bu bir iltifat değil. Bir kamyon dolusu özlü sözü alıp önünüze yığmışlar gibi. Çoğu bölümde ileride sürpriz bir şeyler olacağını haber veren cümlelere rastlıyoruz. Kitap yarıda bırakılmasın diye eklenmiş bu gizemli cümleler, düşünme ve özümseme gerektiren böylesine felsefi bir konuda fazla sırıtmış.
Eğer tüm bunları ve editörün gözünden kaçmış anlatım bozukluklarını bir kenara bırakıp anlatılmak isteden fikre odaklanmayı başarabilseydim kitabın çok da kötü olmadığını söyleyebilirdim.
Reklam
Büyük çaplı bir bilimkurgu temasında, önemsiz ve çirkin bir genç kızın hikayesi. Reklamlar yasak bu dünyada. GTX denilen dev bir şirket ise ürünleri pazarlamanın başka bir yolunu bulmuş durumda: Markaları kullanacak uzaktan kontrollü mükemmel insanlar, bir nevi tanrılar yaratmak! Şansa bakın ki bu mükemmel insanlardan birisinin kontrolü, bu dünyada bir “hiç” olan zavallı, çirkin bir kıza düşüyor. İşte kitap, hiçlikten tanrılığa birden yükselişinden başı dönen, iyi niyetli genç kız P.Burke’ü anlatıyor.
Aşık oluyor P.Burke, hem de gerçek bir erkek olan Paul’a. Paul da aşık. Fakat onun aşkı P.Burke’e değil, mükemmel kız Delphi’ye, yani P.Burke’ün kontrol ettiği cansız bir kabuk bedene. Öyle aşık ki Delphi’ye, onun bedeninin uzaktan kontrol edildiğini öğrendiğinde deliriyor. Biricik sevgilisini o elektrotlardan kurtarmak, özgürleştirmek istiyor. Sevgi dolu bu delikanlı, Delphi’nin aslında hiç var olmadığını anlayamayacak kadar bilgisiz.
Bazı kitapların insanın aklında kalan bir sahnesi, repliği veya olgusu vardır. Tüm hikayeyi anımsamasınız bile o özel satırları okuduğunuzda kitabın sizde bıraktığı haz birden canlanıverir. Herkese göre farklı olmakla birlikte benim için; Aylak Adam’da romanın ilk ve son satırlarıdır, Suç ve Ceza’da Raskolnikov’un diken üstündeki tedirginliğidir, Tehlikeli Oyunlar’da “Albayım...” ile başlayan dertleşmelerdir, Sineklerin Tanrısı’nda insanın içindeki kötülüğü simgeleyen korkunç bir domuz başıdır. Bu kitapta ise kızın sürekli kendine “Ben Delphi’yim” deyip durmasıdır. İşte aklımda kalacak olan, onun gerçeklikten kaçmak için çırpınışlarıdır.
Bilimkurgu severlere tavsiyemdir. Bir erkek ismi kullanarak yazmak zorunda kalan yazar Alice B. Sheldon, bu mecburiyetine neden olanlara sağlam bir cevap vermiş.
Zebercet… İlk bakışta sıradan işleriyle meşgul, sıradan bir adam. Hiç sevilmemiş, hiç gerçekten sevmemiş. Ruhunu aldırmış gibi, çok yalnız. Kötü şeyler aklından geçiyor bazen, kötü işler yapıyor. Hiçbiri planlı değil. Önceden düşünülmemiş, spontane davranışlar... Geçmişe takılmış. Kendisiyle ilgili olmayan aile geçmişini, uzak akrabaların eski hikayelerini zihninde yeniden oynatıp duruyor. Duygusuz bir soğukluk bürümüş onu. Farkında değil, kaçıp kurtulamıyor.
Kitapta garipsediğim çok şeyler oldu. Geçmişi düşündüğü paragraflarda akraba isimlerinde kafamın karıştığı da oldu. Fakat kitabı bitirince Zebercet’in ruh hali içinde sadece susup duvara baktım. Hayata yabancılaşmayı fazlasıyla hissettiren, derin bir kitap.
Gülten Akın’ın İlkyaz şiirini anımsatıyor bu kitap:
Ah, kimselerin vakti yok
Durup ince şeyleri anlamaya
Kalın fırçalarını kullanarak geçiyorlar
Evler, çocuklar, mezarlar çizerek dünyaya…
Ne kadar çok iş yapıyoruz gün içinde. Verimliliğin formülü belli: az zamanda çok iş! Çok önemli koşuşturmalarımızın arasında gereksiz şeylere vakit ayıramayacak kadar meşgulüz. Bir çocukla veya bir kuşla ilgilenemeyecek, bir çiçeğin güzelliğini izleyemeyecek kadar dolu programımız. Fakat görmüyoruz ki mutlu geçirmediğimiz her günümüz kayıp, her dakikamız çalınmış. Tüm bunları harika bir yaklaşımla önümüze koyuyor bu “çocuk” kitabı.
Gün içerisinde daha sık hatırlamamız gereken şeyler; gülmek, güldürmek, dinlemek, farkında olmak, düşünmek… Kısacası sadece nefes almak değil, yaşamak!
Sadece kanıtlanabilir görüşler üstünde yoğunlaşıp, diğer konuları yok sayan materyalizme etkili bir taşlama. Bir bilim aşığı olarak bile, modern bilime ve bilim insanına yapılan bazı eleştirilere katılmaktan ve hayran olmaktan geri duramadım. Dili anlaşılır, yaklaşımı benzersiz, konusu ise oldukça düşündürücü.
“Gerçekten insan olmak için, sadece insan olmanın ötesine geçmek zorundayız.”
Reklam