Ah, nasıl da üzülüyordum! Evdeki bibloyu, hoşnutsuzlukla hatırlıyor insan. Düşünüyor,düşünüyor: Ne güzel olurdu şimdi evde olmak! Küçük odamızda otururdum, semaverin başında, bizimkilerle birlikte; çok sıcak, güzel, tanıdık bir yer olurdu. Sanki anneni sıkı sıkı, ateşli ateşli kucaklamışsın gibi!
" Yaşam bizim dışımızdadır, biz olmasak da akar kendi başına. Bazıları kader diyor bunun adına. Kader; kim bulmuşsa bu açıklamayı, iyi bir iş yapmış. Hakikat olup olmamasının bir anlamı yok, kader bizi rahatlatır, felaketlere göğüs germemizi sağlar, çıldırmaktan alıkoyar. Öyle ya, ilahi bir güç tarafından yazılmış kutsal bir senaryoya kim karşı çıkabilir ki? Hem karşı çıksa ne olacak? "