Mert Karakuş
@organize34
İstanbul
7 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
hayatta hiçbir şey ona kıymetli görünmemiş, peşinden koşmak, erişmek, sahip olmak arzusunu vermemişti. etrafına daima bir yabancı gözüyle bakmış, hiçbir yere bağlanmak arzusu duymamış, bu yalnızlığının gururu içinde, memnun olmaya çalışmıştı. şimdi ilk defa bir şey istiyor, hem de korkunç bir şiddetle istiyordu.
fakat niçin bu istek bir imkânsızlıkla beraber gelmişti? niçin hayatının bu en büyük arzusunu, şimdiye kadar belki yine içinde fakat en gizli yerlerde saklı duran bu arzuyu, hapsedildiği yeri parçalayarak ortaya çıkar çıkmaz, öldürmeye mecbur kalıyordu? niçin? kimin için?..
şu satırları okurken birçok insanın kendini bulduğuna, tanıdık geldiğine o kadar eminim ki.
--- spoiler ---
kitabın başından bu yana yusuf gayet tutarlı anlatılıyor. hele kendi yetiştirildiği yerden, kültürden koparılıp hiç bilmediği bir hayata, yaşam biçimine uyum sağlama çabası, sağlayamayışı, kendi kültürünü özleyişi ve bu entegre olamayışının tüm hayatını etkileyişi çok güzel aktarılıyor.
yusuf'un boşvermişliği, gereksiz asiliğinin bedelini ödeyişini de net bir şekilde görüyoruz.
gerçi sabahattin ali'nin romanlarında genelde ana karakter biraz miskin, çalışmayan ve çalışmayı pek sevmeyen bir tipleme oluyor. ama en çok bu romanda bunun etkisi net hissediliyor. kitapta en romantik karakter deniyor ama ben çok bir romantikliğini göremedim.
yusuf ancak muazzez ile ilgili bir atraksiyonu yumurta kapıya dayanınca yapıyor. onun haricinde kendi tabularını asla yıkamıyor, böyle şeyler yapmaktan çekiniyor, kendine yakıştıramıyor falan.
roman oldukça akıcı, kendinizi kaptırıyor merak ediyorsunuz, güzel tahliller var ama cidden bir yarım kalmışlık da mevcut çok belli. yani devamı gelecek gibi başlanmış ama malum durumlardan getirilememiş maalesef.
--- spoiler ---
Reklam
dün itibariyle bitirdiğim enfes ötesi roman. sadece roman demek haksızlık olur, hayatın temel yapı taşlarını oluşturan, hayata hayat dememizi sağlayan her unsuru içinde bulunduran ve iliklerinize kadar hissettiren bir rehber.
--- spoiler ---
ben en çok ilyuşa ve ivan'ı sevdim.
ilyuşa ile tanıştığımız bölüm, büyük engizisyoncu kısmı, staretz zosima'nın abisinin ölmek üzereyken hayatı ve şartları sorguladığı kısım ile zosima'nın düelloyu yarım bırakarak askerlik kariyerini sonlandırması ve dmitri'in mahkeme bölümü en etkilendiğim ve okurken içimde bir şeyleri hareketlendirip, beni heyecanlandıran kısımlardı.
ilyuşa ile ilk tanıştığımız kısımda babasına yapılan haksızlığa karşı dik duruşu ile asaleti, bu kadar çaresizliğe rağmen kendinden ödün vermeyişi çok ama çok güzeldi. ailenin içinde bulunduğu durumu dostoyevski bize çok güzel yansıttı. ilyuşa o kadar delikanlı bir çocuktu ki babasına alyoşa tarafından verilen parayı deli gibi ihtiyaçları olmasına rağmen ilyuşa'nın yüzüne nasıl bakarım diye çekindi ve reddetti.
ivan'a bayıldım. adam her haliyle gerçekten asil, bilgili ve mantıklıydı. büyük engizisyoncu bölümü için denecek bir şey yok zaten muhteşem ve ötesiydi. ivan'ın hayata bakışı olsun diyalogları olsun, diğer insanlara davranış şekliyle her zaman farklılığını hissettirip biraz daha beni kendine çekti.
mahkeme kısmı ise tam bir başyapıttı. o kadar güzeldi ki kendimi resmen duruşmada gibi hissettim. bu bölümü okurken dostoyevski'ye saygım birkaç bin kez daha arttı.
resmen gerçek bir duruşmada gerçek bir savcı tarafından yazılmış esas hakkında mütalaa okudum. o yetmedi bu sefer savunma kısmına geçti ve harika bir savunma yaptı.
tek beğenmediğim ve ayar olduğum alyoşa idi.
alyoşa'nın niye herkes tarafından bu kadar sevilip, saygı duyulduğunu ve el üstünde
dün gece itibariyle bitirdiğim harika bir sabahattin ali romanı. ben de kürk mantolu madonna sonrası okuyanlardanım, kitabı fazlasıyla beğendim. özellikle karakterlerin iç hesaplaşmalarını, bazı anlamlandıralamayan duyguları çok güzel yansıtıp kelimelere dökmüş. okudukça iyice içine çeken ve muhakkak herkesin kendinden bir parça bulabileceği nitelikte olması da kitabı daha çok benimsetiyor.
"demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı? yaşayışımıza ve etrafımıza şekil vermek arzusuyla dünyaya gelmekten ise hayatın ve muhitin verdiği şekli kolayca alacak kadar boş ve yumuşak olmak daha rahat, daha makul değil miydi?.."
alıntı yapmaya kalksak bayağı bayağı alıntı koymak lazım buraya.
--- spoiler ---
ömer'e çok üzülenler olmuş ama ben üzülemedim. hadi biraz aklın havada bazen anlık kararlar alıyorsun, bir anlık kıvılcıma yenik düşüyorsun tamam da insan olayın biraz ilerisini, sonunu düşünerek hareket eder. hadi bir bok yedin arkasında dur. geçim derdine düştün tamam ama önüne gelenden yüzsüzce borç isteyip bundan gocunmayıp üstüne üstün sürekli istemeye devam edecek rahat olman, cebinde beş kuruş olmadığı halde karını alıp sürekli saçma sapan adamlarla eğlence mekanlarına götürmen bir kurgu da olsa okurken beni fazlasıyla sinir etti.
hayır sanki iyi huyu varmış gibi kadını hem kötü şartlarda yaşatıp kötü insanlarla aynı ortamda bulundurman, bundan rahatsız olmaman ve her gelenden para dilenmen ne diyeyim yani macide iyi bile dayandı.
veznedar beyin ömer'e verdiği o ayar dünyada verilmiş en iyi ayarlardan olabilir. okurken ben yerin dibine girdim o ne güzel ayar
bir kitabı okumam için fazlasıyla ilgimi çekmesi gerekir. bundan önce huzursuzluğun kitabını okumuş ve resmen hayran kalmıştım. varoluşsal sancıları çok iyi ifade eden, iliklerime kadar hissettiren kitaplara mest oluyorum. bu kitabı da çok övdükleri için başladım ve hayran kaldım. yer yer sinirlenip kızdığım da oldu ama arkadaş o nasıl bir gözlem ve tespit yeteneğidir ya. okudukça içine çekti, çektikçe kendimden geçtim. (ayrıca böyle okurken size lanet okutan ve bunalıma sürükleyen kitap varsa önerilerinizi alabilirim)
adam öyle güzel yazmış ki her satırı, satırdaki duyguyu buram buram size geçirip hissetiriyor. kendisinin farkında, bazen kendisine çok kızıyor ama bir yandan da memnun. sonra memnun olduğu ve bu halde olduğu için de sinirleniyor.
asla duygularını ve kendisini kontrol edemeyişip buna bir yandan üzülüp sinirleniyor da. kendisini beğenmiyor ama buna yapacak bir şeyi de yok, zaten en çok da bu çaresizliği onu mahvediyor.
liza ile konuşurken sinirden bir hal oldum. bunu da buraya iliştirmek isterim.
"hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık,adeta bütün insanlara dağılmıştı;çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi."
bu kitap beni, bu hayatta en hassas olduğum yerden yakaladı geç kalmışlık hissi.
--- spoiler ---
çoğu yerinde beni etkileyen birçok faktör oldu ama raif'in maria'ya olan aşkı ve tutkusu ile onu dile getiriş biçimine hayran kaldım. her şey bi yana zaten tam da o kendini ifadeş biçimini hayranlıkla okudum.
hele o ilk tabloyu gördüğü an ki hali, hayranlığı ve tutkusu muhteşemdi. bir tutku bu kadar mı güzel tasvir edilir ya?
yukarıda verdiğim alıntıda zaten o günden sonra hayatının neden bu denli boka battığını ve tüm insanlığa kendini kapatışını çok net ifade ediyor.
iyi ki okudum, her yönüyle beni içine çekti. okunma amacına ve beklentilere göre değişir ama bence muhakkak okunmalı.
dediğin gibi raif efendi, hayat bir kere oynanan bir kumardı ve sen onu kaybettin.
--- spoiler ---
Reklam