Mert Karakuş
@organize34
bir kitabı okumam için fazlasıyla ilgimi çekmesi gerekir. bundan önce huzursuzluğun kitabını okumuş ve resmen hayran kalmıştım. varoluşsal sancıları çok iyi ifade eden, iliklerime kadar hissettiren kitaplara mest oluyorum. bu kitabı da çok övdükleri için başladım ve hayran kaldım. yer yer sinirlenip kızdığım da oldu ama arkadaş o nasıl bir gözlem ve tespit yeteneğidir ya. okudukça içine çekti, çektikçe kendimden geçtim. (ayrıca böyle okurken size lanet okutan ve bunalıma sürükleyen kitap varsa önerilerinizi alabilirim)
adam öyle güzel yazmış ki her satırı, satırdaki duyguyu buram buram size geçirip hissetiriyor. kendisinin farkında, bazen kendisine çok kızıyor ama bir yandan da memnun. sonra memnun olduğu ve bu halde olduğu için de sinirleniyor.
asla duygularını ve kendisini kontrol edemeyişip buna bir yandan üzülüp sinirleniyor da. kendisini beğenmiyor ama buna yapacak bir şeyi de yok, zaten en çok da bu çaresizliği onu mahvediyor.
liza ile konuşurken sinirden bir hal oldum. bunu da buraya iliştirmek isterim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık,adeta bütün insanlara dağılmıştı;çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi."
bu kitap beni, bu hayatta en hassas olduğum yerden yakaladı geç kalmışlık hissi.
--- spoiler ---
çoğu yerinde beni etkileyen birçok faktör oldu ama raif'in maria'ya olan aşkı ve tutkusu ile onu dile getiriş biçimine hayran kaldım. her şey bi yana zaten tam da o kendini ifadeş biçimini hayranlıkla okudum.
hele o ilk tabloyu gördüğü an ki hali, hayranlığı ve tutkusu muhteşemdi. bir tutku bu kadar mı güzel tasvir edilir ya?
yukarıda verdiğim alıntıda zaten o günden sonra hayatının neden bu denli boka battığını ve tüm insanlığa kendini kapatışını çok net ifade ediyor.
iyi ki okudum, her yönüyle beni içine çekti. okunma amacına ve beklentilere göre değişir ama bence muhakkak okunmalı.
dediğin gibi raif efendi, hayat bir kere oynanan bir kumardı ve sen onu kaybettin.
--- spoiler ---
..istemeden varım ve istemeden öleceğim. olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum.." bu kısmı bir twitte gördüm, kitap okuma alışkanlığım olmadığı ve pessoa'yı tanımadığım için bir filozof'un sözü sandım. ama laf o kadar hoşuma gitti ki sanki yeryüzünde beni daha iyi anlatan bir söz olamazdı.
sonra eskaza lafı google'da aratınca bir kitaptan alıntı olduğunu gördüm, sanki kaybolmuş ya da eksik parçamı bulmuşçasına sevindim ve hemen kitabın siparişini verdim. yavaş yavaş okuyarak bugün itibariyle bitirdim.
675 sayfa olan, her cümlesinde, paragrafında çok derin anlamlar içeren ve gerçekten huzursuz eden bir kitap. pessoa adeta yaşamanın, sevilmenin ve birçok etkenin kendisine nasıl yüm olduğunu iliklerinize kadar hissettiriyor.
insanların gelişigüzel, bu kadar düşüncesiz ve hoyrat yaşayabilmelerine şaşırıp, kahroluyor. bunları ifade ederken de çok zarif, kibar ama bir o kadar da ciddi bir dil kullanıyor.
ben okurken öyle altını çizmedim, hoşuma giden kısımların resimlerini çektim. bir iki çekerim dedikçe, şunu da çekeyim bunu da alayım derken bayağı çoğaldı.
herkesin okuyabileceği bir kitap olduğunu düşünmüyorum. hayatı severek yaşayanların sevemeyeceği ama nefret edercesine yaşayanları da bayağı kötü düşünceleri körükleyecek nitelikte. son olarak çok sevdiğim bir kısımla bitiriyorum.
"...yüreğimin tam ortasında büyük bir yorgunluk var. asla olamadığım kişi beni üzüyor, ondan bana kalan anılardan neye olduğunu anlayamadığım bir özlem kabarıyor. umutlara ve kesin inançlara çarpıp düştüm, benimle birlikte bütün batan güneşler de düştü..."
