Bihter Olmanın Zorluğu
Puan vermedi
Sevgili okurlar merhaba,
Dilerim iyisinizdir. Pandemi sürecinde hayatlarımız Servet-i Fünun Edebiyatı dönemini andırdı desek abartı olmaz. Hepimiz toplumsal baskıdan, ekonominin durumundan, siyasi polemiklerden çok bunaldık. Birçok insan kendi hayatını sorgulamaya başladı. Online hayatta psikolojimizin fazla olumsuz etkilenmesinin başka sebepleri de olduğu düşünüyorum. Online hayatın kendimizi aslında toplumdan soyutlamış olduğumuzu fark ettirdiğini düşünüyorum. Bu süreçte iyi kötü kendimizle yüzleştik. Birçok insan yalnızlıktan korktuğunu, sahte ilişkiler içinde olduğunu fark etti. Bu düşüncelere daldığımda karşıma Aşkı Memnu’nun tekrarı çıktı. Kendimi Izthak Perlman'ın Tango adlı parçasının büyüsüne bıraktım, fakat yine Bihter’e üzüldüm. Halit Ziya Uşaklıgil'in insan psikolojisinin derinlerine inmedeki başarısı ile oyuncuların yeteneği birleşince ortaya kalıcı bir dizi çıktı.
Döneminde yayınlanırken ve sonraki tekrarlarında dizi ilgimi çekmemişti. Bir ödevim gereği narsizm ile ilgili araştırmalar yaparken Aşkı Memnu ile ilgili makaleler karşıma çıkmıştı. Karakterlerin bir ortak özelliği vardı: Behlül’ün, Bihter, Matmazel, Nihal ve Bülent’in anne ile güvene dayalı bir bağ kuramaması. Burada konu öz veya üvey anne ayrımı değil, annelik içgüdüsü ve sevgidir. Okuduğum makaleler anne figürü ile sağlam bir ilişki kurulamamasının kişiyi hırçınlaştırabileceğini, narsisizme yakınlaştırabileceğinden bahsediyordu. Bir makalede ise “Oedipus evresinde, karşı cinsten ebeveyne olan aşktan dolayı rakip olarak görülen aynı cinsten ebeveyne kin ve rekabet duyguları oluşur.” diyordu. Bu durum Bihter ve Firdevs Hanım arasındaki durumu anlatıyordu. Gerçekten de dizi anne kız arasında bir düşman ilişkisi görürüz. Dikkatimi çeken bir unsur ise aynalardı. Dizide ve kitapta ayna imgesine
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince, insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım."
Ankara'da Mevsimler
Puan vermedi·768 syf.·
2020 59. kitabı
"Madde 4-Sizin olmayan sözcükler size ihanet eder.
….
….
Madde 50-Herkes kendi aşkı adına konuşsun.”
Arayış içindeki insanların öykülerini dinlemeyi ve paylaşmayı sevmişimdir, çünkü paylaşmayınca hikayenin hakkını vermiyormuşuz gibi gelir. Kitaplığımda okunmayı bekleyen adı duyulmuş romanlar varken beni Ankara’da Mevsimler adlı roman hakkında yazmaya iten sebep bu olsa gerek: benliğe ulaşma macerası. Kahramanımız Özgür’ün de üniversiteye başlayan çoğu genç gibi yapmayı ve yaratmayı düşlediği şeyler vardır, bir yandan da yeni hayata alışmaya çalışmaktadır. Bir kasabadan çıkıp Ankara’ya geldiğinde sudan çıkmış balık kadar şaşkın olmasa da korkuları vardır. Odtü’de bir yıl hazırlık okuması gerektiğini kabullenmekle birlikte şehri keşfetmek ister. İnsanın kendini geliştirmeye çalışması güzeldir. Ankara kendini ona önce kültür sanat konusunda tanıtır. Özgür daha önce adını duymadığı Mozart’ın, Bukowski’nin eserlerini öğrenir, resim sergilerine gider.Özgür askerdeyken adını duyduğu yazarların romanlarını Ankara’da kolayca bulur. Odtü’ye gelince etrafta her sazdan çalan öğrenci olduğundan adapte olmakta zorlanmaz. Bazen de her Ankaralı gibi kendini Kızılay’da, Sıhhiye’de dolaşırken bulur.
Özgür Ankara’da her mevsimin bir başka anlamı olduğunu görür. Sonbaharda yaprakların turuncusuyla kırmızısının aynı anda dökülürken oluşturduğu uyumundan büyülenir, karın bir doğal olaydan ötürü değil de sadece şehri güzelleştirme amaçlı yağdını düşünür. Bahar ruhunu okşarken yenilenir, deniz olmasa da yazın Ankara’da kalmak ister. Ankara’nın ona hayal ettiğinden daha fazlasını vermek için uğraşması onu mutlu eder. Ne yazık ki çoğu insan gibi Özgür’ün de para sıkıntısı olur ve ek iş arar. İşte burada umutsuzluk sinyalleri çalmaya başlar ve “Mezun olduktan sonra ne yapmam gerek?” sorusu