İnsan ve İnsanlığın Kalmadığı Bir Gelecek
Okumakta çok geç kaldığım bu kitap, insanlığın geleceği hakkında hiç düşünmediğim olasılıklar tanıttı bana.
En bilinir 1984, yeni cesur dünya gibi distopyalarda en kötü şekilde de olsa
Tutunamayanlar
Roman, mühendis Turgut Özben’in, yakın arkadaşı Selim Işık’ın intihar ettiğini bir gazete haberinden öğrenmesiyle başlar. Bu ölüm Turgut’u derin bir şoka sokar; çünkü Selim, onun gözünde sıradanlığa teslim olmamış, parıltılı ve farklı bir zihindir.Roman, modern şehir hayatı içinde insanın kendine ve topluma yabancılaşmasını temel alır. Selim de Turgut da kalabalıklar içinde yapayalnızdır. İletişimsizlik, kitabın en büyük feryadıdır; insanlar konuşur ama birbirini asla gerçekten duymaz.
Kitaba göre tutunamamak bir beceriksizlik değil, bir ahlaki tercihtir. Yalan söyleyemeyen, çıkarcı ilişkiler kuramayan, maske takamayan ve dünyanın kötülüğüne göz yumamayan insanlar tutunamazlar. Dolayısıyla "tutunamamak" onurlu bir başarısızlıktır.
Anlatım teknikleri olarak Oğuz Atay, Tutunamayanlar'da klasik kronolojik anlatımı tamamen yıkar. Kitap, Türk edebiyatında o güne kadar görülmemiş teknik denemeler barındırır.
Genel olarak; Tutunamayanlar, okunması ve sindirilmesi kolay bir kitap değildir. Okuyucudan sabır, dikkat ve entelektüel bir ortaklık talep eder. Oğuz Atay, kendi döneminde anlaşılamamış ve adeta kitabının kaderini yaşayarak sessizce aramızdan ayrılmıştır. Ancak bugün, modern bireyin ruhsal boşluğunu ve toplumsal riyakarlığı bu denli çıplaklıkla anlatan daha güçlü bir Türk romanı bulmak zordur. Karamsar görünümünün altında, insana dair muazzam bir şefkat ve "anlaşılma" arzusu barındırır.
Graeber'in siyaset, ortaklık, mücadele etmek, yenilmek, kazanmak, kapitalizm vb. üzerine olan kısa denemelerinden oluşan bu kitabın tek sevmediğim şeyi türkçe basımındaki kapak resmi olsa
Yine ters köşe olduğum Oğuz Yılmaz kitabı :)
Yazarımızın "Şimal Yıldızı" kitabını okuyup çok beğendiğim için bu kitabınıda okumak istedim..
Açıkcası kitabın kapağından yola çıkarak yeşilçam tadında bir aşk romanı okuyacağımı düşünmüştüm..Ve yine 
Oğuz Yılmaz hocam yapıyor ters köşesini..
Kitap "Serencam" diye bir başlıkla ilk bölüme başlıyor. Tabi ki burada okurun meraklı olup kelimenin anlamına bakması önemli :)
Ben yinede bakmaya üşenenler olacağı için Serencam kelimesinin anlamını yazayım..
Serencam:Bir olayın ,bir işin sonu anlamına geliyor.
Yani kitapta 2 sayfa kadar varacağınız sonu okuyorsunuz :) .
Birçok filmde olduğu gibi..
Olayın sonunu size verip nasıl o sona gelindiğiyle ilgili bir senaryo okuyorsunuz aslında..
Zaten ikinci bölümdeki başlık "Mazi". Bu bölümde üniversite öğrencisi olan kahramanımızın başına gelen tuhaf olaylar sonucunda bir kitaba ulaşılması hedefleniyor. Tabi ki bu sürede;aşk,ihanet, dostluk,kötülük,hayal kırıklığı gibi bir çok hisse ortaklık ediyorsunuz.
Yine bu kitabında da betimlemeler son derece muazzam, yine tarih serpiştirilmiş sayfalar var. Ve zaten olay örgüsüde bir tarihçi üzerinden ilerliyor.
Ve son bölümüde Serendipçe ... diyerek başlatıyor..
Yine üşenecekler için Serendipçe: Mutlu son. Anlamına geliyor.
Aslında buruk bir mutlu son ama en azından hedefe ulaşıyor kahramanımız.
Bence yazarın hiçbir eseri sizi pişman etmez. Kaliteli ,düzgün türkçe ile yazılmış, hiçbir özenticilik yada sıradanlık barındırmayan güzel bir kitap.
Şans verin derim..
Kitapla ve hoşgörüyle kalın efendim :)
Oğuz Yılmaz 
Kılavuzun Pusulası 
Oğuz Yılmaz
Yön Dergisi baş yazarı olduğu günlerde seçim sonrası sonuçlarını değerlendirmek için sıkı bir çalışmaya girerek; TÜRKİYE CUMHURİYETİ’NİN DÜZENİ/ Dün, Bugün , Yarını Yazan Doğan Avcıoglu, 1961
Kitabı okurken yer yer araya giren tarihi isimleri takip etmekte zorlansam
da , 
Marcus Tullius Cicero ‘nun kurguladığı o diyalog yapısı ve bir arkadaşıyla dertleşiyormuş gibi kurduğu samimi dili sevdim.
Marcus Tullius Cicero ‘nun dostluk anlayışı, bence en çok “ahlaki ortaklık” fikri üzerine inşa ediliyor. Onun dünyasında dostluk; sadece bir yakınlık ya da alışkanlık değil; iki insanın aynı "iyi"ye bakabilmesi ve aynı değer çizgisinde buluşabilmesidir. Bu bağ, kişisel bir çıkarın veya menfaatin bittiği yerde başlar. Bu bakış açısı, dostluğu herkesle kurulabilecek sıradan bir ilişki olmaktan çıkarıp, çok daha seçici ve net bir alana taşıyor.
Tam da bu yüzden, hayatımızda birçok arkadaşımız varken "dost" diyebildiklerimizin sayısı çok daha azdır. Çünkü Marcus Tullius Cicero ’nun da hissettirdiği gibi dostluk; doğanın bize sadece keyifli vakit geçirelim diye değil, erdem yolculuğumuzda birbirimize ayna olalım diye verdiği bir hediyedir.
