Acı, ağır bir katran gibi yayılınca bedenime Yüreğime binlerce uçurum eklenir artık
Geriye dönüp de bakmak gelir içimden Yumruklarımın gökyüzünü dövdüğü,
o milattan önceki devirlere
Bana yarınlardan, bana doğacak güneşlerden söz ederler
Ben bugünleri yakıştıramazken kendime.
Uzun bir şiirin son dizesindeyim
Bir sağnağın son damlası kaldı içimde
Bağıracak gücüm yok, fısıldasam kimse duymuyor Sokaklara çıkıyorum ellerim yüreğimde
Benim gördüğüm şeyleri kimse görmüyor.