Puan vermedi·129 syf.·
2026 2. kitabı
Kitabın sonuna kadar bir kadının iç döküşüne tanıklık ediyoruz . Osman’a söylemek isteyip de söyleyemediklerini, yazdığı mektuplara dökmüş. En güzel tarafı da buydu çünkü bu mektuplar aslında Osman’ın okuması için değil, kendi içini rahatlatmak için yazılmış :) Ayrılmakla ayrılamamak arasında kalmayı, kabullenmek isteyip kabullenememeyi, bazen öfkelenip bazen özlemeyi öyle doğal ve samimi anlatmış ki kitap bitmesin dedim :D Kitabın duygusal bir yanı var evet ama beni en çok yakalayan tarafı mizahı oldu. En kırgın yerlerini bile öyle tatlı, öyle kendine has bir dille anlatıyor ki birçok yerde gülümseyerek okudum :))) Sayfalar ilerledikçe bir ayrılıktan çok, bir kadının kendini yeniden buluşunu okuyoruz ve ben çok keyif alarak okudum.Uzun zamandır birinin iç sesini okumaktan bu kadar keyif almamıştım :D
Bir kadının uzun süreli bir ilişkiden sonra toparlanma, iyileşme sürecini anlatıyor kitap.
.
.
Kısa bölümlerden oluşuyor, her bölüm Osman'a hitaben yazılmış. Ama aslında ana karakterin kendi kendine dertleşmesi, kendini sorgulamasından ibaret.
.
.
Yazarın dili nasıl tatlı, nasıl güzel anlatamam. Hatta biraz çılgınca... Ben çok severek ve bir çırpıda okudum. En sevdiklerim arasında yerini aldı.
.
.
Kitapla
Sevgiyle
...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“Maziden kalan okumalardan…”Edebiyat
BABIALİ HATIRALARI
MAHMUT YESARİ
Mahmut Yesari Babıali'ye bir ayna tutmuştur. Bu aynadan yansıyanlar okuduğum kitabın içerisindedir. Eser beş bölümden oluşmaktadır. Mahmut Yesari'nin gazete ve dergilerde kalan çeşitli yazılardan seçilmişler.
İstanbul ve matbuat dünyasını yakından tanıyan yazar; İstanbul'da hayata tutunmaya çalışan Babıali emekçilerini, şair ve yazarları, hayatları ve eserleri ile tanımış, farklı edebi mekanlarda bulunup onlarla sanat sohbetleri yapmış, bilgi ve birikimlerini de tanıklıklar vasıtasıyla parça parça neşretmiştir. Mahmut Yesari yıllarca çilesini çektiği Babıali yayıncılık alemini anlatırken kimi eğlenceli, kimi üzücü olayları kaleme almış. Telif hakkı uğruna çekilen çilelere üzüldüm.
Çanakkale Savaşı sırasında Anafartalar'da görev yaparken tebdilihava için geldiği İstanbul'da tiyatro yazmaya başlamasını, basın dünyamızın bilinmeyen yönlerini, nam salmış kalemlerle geçmiş hatıralarını yazması o döneme ışık tutmuş.
Mahmut Yesari, yakın dostu Reşat Nuri Güntekin ile birlikte mizah dergisi "Kelebek"i büyük bir ahenk ve samimiyet içinde çıkarmış; bu dergiye hem çizimleriyle hem de kaleme aldığı yazılarla katkıda bulunmuştur. Aralarında çok tatlı bir dostluk varmış. Uyarlama olarak adapte ettiği "Fidan Zehra" adlı eseri ise Faruk Nafiz Çamlıbel tarafından pek beğenilmemiş, hatta dudak bükülerek karşılanmış. Yazarın kimi zaman hikaye ve romanlarında anlattığı karakterlerin okurlar tarafından üzerlerine alınması, ona tehdit mektupları ve serzenişler olarak geri dönmüş; ayrıca Matbuat Müdiriyeti tarafından kaleme aldığı oyunlara sansür ve yasaklar getirilmiş (her bir şeycikler yasak ve sakıncalı ).
Muhsin Ertuğrul'un Darülbedayi'den ayrılıp kendi kumpanyasını kurduktan sonra Yesari'nin eserlerini sahnelemesi ve telif hakkını kuruşu kuruşuna
Kısa ve keyifli bir kitaptı zaman zaman tekrarlardan oluşmuştu ama o da fazla göze batmıyor.
Selçuklular yıkılmadan önce Alaaddin Keykubat, yassıçemen savaşında kendine yardım eden ve kazanmasına sebeb olan Ertuğrul Gaziye yardımlarından dolayı hil’at giydirmiş ve Selçuklu ülkesinde yaşamak için göç ettiklerini öğrenince Ankara ve çevresini Ertuğrul Beye vermiştir.Daha sonra 1.Alaaddin Keykubat ülkesinin batı sınırlarını genişletmek için Konya’dan Eskişehir’ gidiyor Ertuğrul Bey de buraya gelerek kendisine yardım ediyor böylece savaş kazanılıyor.Alaaddin ise Eskişehir ve çevresini Ertuğrul Gaziye veriyor. Kendisinden sonra yerine Osman Gazi geçiyor ve hepimizin bildiği gibi şanlı Osmanlı devletini kuruyor (1299)
Osmanlılarda vergi nasıl? Adalet ne şekilde ilerlemiş? Sıradan halk ile padişah arasında adalet nasıl işliyor? Halkın birbiriyle yardımlaşması, katolik ortadoks, hristiyan, rum vb milletten insanların birbiri içinde kaynaşıp kavga çıkmadan nasıl yaşadıkları, Osmanlıda hayvan sevgisi, çocuk ve eğitim sistemi gibi bir çok konuda ufak ufak tatlı tatlı bilgiler verilmiş.
"Canım Kitap, Canım Yazar..."
İncelememe tam olarak bu cümleyle başlamak istiyorum çünkü Aylin Balboa'nın Bu Hikaye Senden Uzun Osman adlı eseri okuduğum en içten ve en tatlı metinlerden biriydi. Kitap o kadar akıcı ki, elinize aldığınız gibi su olup akıyor. Üstelik sayfa aralarına serpiştirilmiş o hoş çizimler okuma deneyimini görsel olarak da destekleyip hikâyenin samimiyetini zirveye taşıyor. Tek kelimeyle bayıldımmm
Kitabın beni en çok etkileyen yanı sanki kendi yaşamımdan alıntılar yapılmış gibi hissettirmesiydi. Çoğu sayfada durup "Evet, tam olarak ben de böyle hissetmiştim" diyerek kendimi buldum İnsan hayatında hiç istemediği, yüzleşmekten kaçtığı kötü bir şey yaşadığında –mesela sarsıcı bir ayrılık gibi– sonrasında hayata devam etmeye, ayakta kalmaya o kadar büyük bir çabayla odaklanıyor ki... Aylin Balboa işte tam da bu çabayı, o tanıdık ve sivri kalemiyle muazzam anlatmış.
Yazarın da hissettirdiği gibi insan bu sancılı toparlanma sürecinde aslında farkında olmadan kendini geliştiriyor ve en önemlisi de kendini sevmeyi öğreniyor. Tabi yola devam etmeye çalışırken bazı zamanlar insanın kelimenin tam anlamıyla "kafayı yediği" anlar da oluyor ama neyse işin o kısmı da iyileşmenin şanından diyelim.
Kendi içinizde koptuğunuz yerleri onarmaya çalışırken size yalnız olmadığınızı hissettirecek, sizinle karşılıklı kahve içip dertleşiyormuş gibi hissettiren bir yoldaş arıyorsanız bu kitabı kesinlikle okumalısınız.
Osman’ı bitirdim ve üçlemeyi tamamlamış olmanın burukluğu kaldı içimde. Sanki tüm karakterleri tanıyormuşum da artık hayatlarından çıkmışım gibi acı tatlı bir his var.
Yeşil Peri Gecesinde Osman’a çok kızmıştım. Osman kitabında ise en çok ona üzüldüm. Herkesin zihninde ayrı bir Osman var. Birinin gözünde bencil, diğerinin gözünde kaybolmuş, bir başkasının gözünde yaralı… Ve kitap bitince insan şunu fark ediyor, aslında kimse tek bir hikâyeden ibaret değil.
Kitap, röportajlar ve günlükler üzerinden ilerliyor ve şunu hissettiriyor: Hayatta yaşadığımız olayların tek bir yüzü yok. Her insan aynı olayı kendi penceresinden görüyor, kendi hikâyesine göre anlamlandırıyor. Bu yüzden kimseyi tamamen tanımak da mümkün olmuyor.
Kitaptaki en güçlü his ise bence yalnızlık. Ama sadece Osman’ın değil, herkesin kendi içinde taşıdığı bir yalnızlık ve bununla nasıl başedebildiği…
