Kitap, Türk tarihinin İslâmlaşma sürecini odağına alarak, Türklerin İslamiyet'i nasıl kabul ettiği, bu süreçte yaşanan kritik kırılma noktaları ve tarihe yön veren şahsiyetler üzerinden ilerliyor. Ahmet Şimşirgil, "Tarih okunun yayını geriye çekerek" okuyucuyu İslamiyet öncesi Türk inanç sistemlerinden, Peygamber Efendimiz dönemindeki Türk temaslarına ve oradan büyük Türk devletlerinin kuruluşuna kadar uzanan bir yolculuğa çıkarıyor.
Emir Timur'un hayatını çok kapsamlı olarak anlatan bir kitap. Savaşları, ailesi, hocaları, karakteri.... Tarihi doğru kaynaklardan okuduğum için hiçbir zaman Emir Timur'a karşı olumsuz bi tutumum olmadı ve bu kitabı da çok keyifle okudum.
Kitabın sonunda Stalin'in emriyle kabrinin açılması ve olan olaylar ne kadar büyük biri olduğunu da gösteriyor aslında.
Şimdiki aklım olsa Özbekistan'a gitmeden önce okumak isterdim. Eminim daha farklı bi gözle gezmeme neden olurdu.
Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar diliyorum. Pişman olmayacaksınız :)
Köklerin Modern Sesi Üzerine...Kültür
;))))) Nadide, ender, benim için bilhassa çokça kıymetli olan bu eserin, kadim Türk kültürünün en zarif simgesi olan otağı merkeze alarak bizi adeta köklerimize doğru büyüleyici ve sıcacık bir yolculuğa çıkardığı kanaatindeyim. Sayfaları gittikçe çevirdikçe bozkırın esintisini hissediyor, Merve Özdoğan’ın çizimleriyle geçmişin bilgeliğini bugünün çocuk kalbiyle yeniden keşfetmenin heyecanını yaşıyorum diyebilirim.
Daha önce “Yeşil Otağ”ı okuyup çok beğenmiştim. “Medeya ve Çocukları”nı ortalama buldum.
Roman kısaca, aslen Kırımlı olan ama yeni nesli Moskova, Taşkent, Tiflis gibi farklı yerlere dağılmış, Rum asıllı Sinopli ailesinin hikayesini anlatıyor. Kurgunun odağında ailenin Medeya adlı bir kadın ferdi var. Medeya sağlık memuru olarak çalışan, geç denebilecek yaşta bir Yahudi dişçiyle evlenmiş ve hiç çocuğu olmamış biri. Ailenin Kırım’da yaşamaya devam eden tek üyesi aynı zamanda. Çok sayıda kardeşi ve yeğeni var; hepsi yılın farklı dönemlerinde Kırım’a Medeya’yı ziyarete geliyor bir yandan da bu sahil kentinde tatillerini geçiriyorlar.
“Yeşil Otağ”ı okuyanları şaşırtmayacak bir roman “Medeya ve Çocukları”; zira tipik bir Ulitskaya romanı bu da. Yazarın eserlerinde genelde kullandığı yapı burada da var öncelikle: Bir sürü karakterin ferdi hikayeleri teker teker anlatılıyor, böylece büyük resim oluşturuluyor. Bir diğer deyişle mikro hikayelerden makro anlatı oluşuyor. Fakat ne yazık ki “Yeşil Otağ”daki o oya gibi işlenen, koca, haşmetli bir ağaç gibi dallanıp budaklanan, ustalıklı anlatım burara yok bence. Bu kitaptaki hikayelerin kimi gereksiz uzatılmış, kimiyse daha çok dillendirilmeyi hak ediyorken es geçilmiş. Misal, ben gerçeklikten hayli uzak ve çapraşık bir sürü ilişki yerine Kırım’ın tarihine, o kozmopolit dokusuna ya da Stalin dönemindeki nüfus transfer politikasına dair daha çok şey duymak isterdim. Yine Ulitskaya’da alışık olduğumuz üzere, SSCB’deki azınlıklara ses verilmiş: Rumlar, Tatarlar, Yahudiler. Ancak bu azınlıklar üzerinden Sovyet dönemi eleştirileri de yine “Yeşil Otağ”da olduğu gibi derinlikli değil.
Yine de okuduğuma memnunum “Medeya ve Çocukları”nı. Ulitskaya’nın anlatımını ve karakterlerini seviyorum. Diğer romanları da çevrildikçe/basıldıkça
Merhaba sevgili okur,
Bu kitap seçilmiş halk hikayelerini özetler nitelikte hazırlanmış. Hikayeler anlatan kişiye göre bazı değişikliklere uğrar, hatta sonu dinleyici tercihine göre mutlu veya mutsuz sonla bitecek şekilde de değiştirilir.
Genel olarak hikayelerin kısaca anlatıldığı bir seçki. Okuması da oldukça keyifli oldu. Halk hikayelerinin genel özelliklerini tanımak için de bir fırsattı. Bu kitabı almak için verdiğim çabaya değdi efenim ;) Umarım bir gün halk hikayelerini bir ozan anlatısından dinlemek nasip olur.
Hikayeleri kısa kısa ve açık bilgi vererek anlatacağım, spoiler istemeyen uzak dursun lütfen.
1- Karacaoğlan: Yaşar Kemal’in “Üç Anadolu Efsanesi’nde anlatımın çok başarılı olduğunu söyleyerek başlayalım. Karacaoğlan esmer ve ince yapılı Toros’ların delikanlısı. Rüyasında bade içerek saz üstadı olur.
“Saz yorulmadıkça, Karaca da yorulmazdı. Onun sözlerine de doyulmazdı…”
Her gittiği yerde hürmetle karşılanan Karacaoğlan bir beyin kızı olan Elif’e aşık olur ve sevdâlılar kavuşurlar amaaa zamanla kader ağlarını örüp işleri değiştirir. Sazına gönül veren Karacaoğlan bir gün sazının teli kopunca sevdiğinin başına gelenleri hisseder. Elif’e döndüğünde artık çok geçtir. Güzel bir nasihatle de hikaye sonlanır.
“Çok varıp gelirsen olmaz her yere
Ya muhabbet kalkar, ya bir hâl olur...”
2- Kara Koyun: Maharetle kaval çalan çoban Mustafa gün gelir Ağa’nın kızına aşık olur. Olur olmasına da imkansız aşk kadar zor nesne az bulunur. Olur ya, Ağa kızı Ayşe de Mustafa’ya aşık olur. Mustafa haddini bilse de Ayşe’nin aşkından emin olunca tüm zorluklara göğüs gerip Ağa’dan kızını ister. Ağa’nın ve aşkı tanımamış olanların bir şartı vardır. Üç gün tuz yalatılıp susuz bırakılan koyunlar Mustafa’nın kavalıyla dereyi geçeceklerdir. Hiçbiri su içmezse Ayşe ile Mustafa
Kitap az önce bitti. Vay be nasıl güzel bir dil anlatım betimleme... Kah sultan Mehmet in otağ ına kah yeniçerilerin yanına kah bir gezinin seyahati ne gittim. Beni hikayesine ışınlayın harika bir kitap tı. Gerçekten osmanoğlu nun hikayesi hiç böyle anlaşılmamış. Tarihi gerçeklerin hikayeleştirilerek buradan güzel anlatılması....
Harika bir eser muhakkak okuma listenize eklemelisiniz...
