Othello insan kalbinin en güzel köşesine oturan eserlerden biri oldu benim için özellikle son bölümlerde olayların geri döndürülemez bir noktaya ulaşması ve masumiyetin sevginin ve güvenin bir yalan yüzünden yok olması çok sarsıcıydı.
Benim en çok üzüldüğüm nokta Othello'nun kötü bir insan olmamasıydı. Kıskançlık ve kuşku zihnini öyle yerleşiyor ki sevdiği kadını dinlemek yerine yalanlara inanıyor ve işin en acı yönü gerçeği öğrendiğinde artık her şey için çok geç olur.
Desdemonanayada ayrı çok üzüldüm son anına kadar othelloya karşı sevgisini sadakatini hiç yitirmiyor. Onun çaresizliği kitabın en yürek burkan yanlarından biri oldu bence. Desdemonananin son anları çok acıydı asıl beni yaralayan nokta othello'nun gerçeği öğrendiği andır. Çünkü o anda sadece eşini değil kendi hayatını onurunu ve mutluluğunu da kendi elleriyle yok ettigini fark ediyor okur olarak bizler gerçeği bildiğimiz için onun felakete adım adım yürüdüğünü görmek kahredici bir durumdu.
Emilia doğruları söylemek uğruna hayatını riske atıyor özellikle kocasının suçunu öğrendiğinde sessiz kalmaması çok etkileyiciydi desdemona'ya olan bağlılığı ve vicdanı gerçekten takdir ederdi.
Lago ise kılıçlarla değilde sözleriyle onca hayatı bitirdiğini görmek çok büyük bir yıkım ve sarsıcıydı bir insana olan nefret yüzünden bu kadar şeye insan kalkışır mı diye düşünüyorum demek ki oluyormuş hayatta böyle şeyler othello'yada çok kızıyorum karısına güvenmeyip onun namuslu yaverim dediği lagonun laflaryla hareket ediyor ve sonucun neler olacagini hiç düşünmeden inaniyor yaverine ama sevgi bu değil aşk başta güvenmeyi öğretir bize ders çıkarılmasi gereken bir baş yapıt okunup üzerinde saatlerce belkide günlerce düşünülmesi gereken bir kitap
Gözyaşlarıma hakim olamadım bir türlü ve hıçkıra hıçkıra ağladığım bir
SHAKESPEARE OKUMALARI
ATAOL BEHRAMOĞLU
Ataol Behramoğlu, edebiyat tarihinin en büyük isimlerinden biri olarak kabul edilen Shakespeare hakkında pek çok yazı kaleme alınmış olmasına rağmen, onun oyunlarının dil ve anlatım özelliklerini, kurgu içindeki serbest çağrışımlarıyla birlikte ele almak istemiştir. Bu eserinde temel amacı, Shakespeare’in oyunlarının yalnızca tiyatro kurgusu üzerinden değil, içerdiği düşünsel sorunlar, şairliği ve bir düşünür olarak ortaya koyduğu metaforlar ve özdeyişler üzerinden de değerlendirmektir.
2017 ve 2021 yılları arasında çeşitli dergilerde yayımlanan 20 yazının bir araya getirilmesiyle oluşan bu kitap, Shakespeare üzerine ezbere dayalı yorumlardan uzaklaşmayı amaçlar. Behramoğlu, Shakespeare’in oyun yazarlığını mümkün olduğunca içselleştirerek kendi kişisel izlenimlerini, sorularını, beğenilerini ve eleştirilerini okuyucuyla paylaşır.
Behramoğlu, Shakespeare’in Hamlet oyunu için her yerde rastlanabilecek bir trajedinin, büyük ustalıkla işlenerek benzersiz bir esere dönüştürüldüğünü söyler. Shakespeare’in eserleri ne zaman okunursa okunsun farklı şekillerde idrak edilip yeniden değerlendirilebilir. Tekrar okuma isteği uyandırmasının sebebi ise kurgusundaki özgürlük ve akıcılıktır. Shakespeare dili yalın ama güçlü bir kılıç gibi kullanır; olay örgüsü okuru içine çeker ve kişi kendisini adeta oyundaki kahramanlardan biri gibi hisseder.
Macbeth üzerine yaptığı değerlendirmelerde Behramoğlu, Shakespeare’in kadınlara karşı ön yargılı olduğu yönündeki düşüncelerden bahseder. Metinde pek çok yerde erkek karakterlerin yüceltildiğini, Lady Macbeth’in kişiliği övülürken bile kullanılan dilde sert ve zehirli bir taraf bulunduğunu ifade eder.
Romeo ve Juliet oyununun Shakespeare’in ilk dönem eserlerinden biri olduğunu ve sanki biraz aceleyle
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Venedik Taciri – William Shakespeare
Shakespeare denildiğinde akla genellikle Hamlet, Othello, Macbeth ya da Kral Lear gibi insan ruhunun en karanlık ve derin yönlerini inceleyen büyük trajediler gelir. Venedik Taciri ise bu eserlerin arasında daha farklı bir yerde duruyor. Beş perdeden oluşan bu tiyatro metni, hem komedi hem de dramatik unsurları bünyesinde barındırırken; dostluk, aşk, adalet, intikam, önyargı ve merhamet gibi temaları işliyor.
Öncelikle eserin oldukça akıcı olduğunu söylemeliyim. Tiyatro metni olması nedeniyle olaylar hızlı ilerliyor ve okuyucuyu sıkmıyor. Karakterler arasındaki diyaloglar canlı, olay örgüsü ise merak duygusunu sürekli diri tutuyor. Ancak Shakespeare’ın daha önce okuduğum eserleriyle kıyasladığımda Venedik Taciri’nin biraz daha yüzeysel kaldığını düşünüyorum. Özellikle Hamlet’teki varoluşsal sorgulamalar ya da Othello’daki kıskançlık ve manipülasyonun psikolojik derinliği burada pek hissedilmiyor. Shakespeare’ın kalem gücü yine kendini gösterse de karakterlerin iç dünyalarına daha sınırlı bir şekilde girildiğini söyleyebilirim.
Eserin en dikkat çekici karakteri kuşkusuz Shylock’tur. İlk bakışta hırslı ve intikamcı bir tefeci olarak karşımıza çıksa da karakterin arka planına baktığımızda toplum tarafından dışlanan, sürekli aşağılanan ve inancı nedeniyle ötekileştirilen bir insan görüyoruz. Bu yönüyle Shylock, yalnızca bir kötü karakter değil; aynı zamanda dönemin toplumsal önyargılarının da bir yansımasıdır. Shakespeare’ın onu tamamen kötü ya da tamamen haklı göstermemesi karakteri ilgi çekici hale getiriyor.
Antonio ise dostluğu uğruna her şeyi göze alan fedakâr bir karakterdir. Bassanio’ya duyduğu bağlılık onun en belirgin özelliğidir. Ancak Antonio’nun Shylock’a karşı tavırları düşünüldüğünde karakterin kusursuz bir kahraman
Othello: İnsan En Çok Kendi Karanlığına Yeniliyor1000Kitap
Puan vermedi·160 syf.··
Beğendi
·2026 60. kitabı
·26 saatte okudu
·Okunma: 11 Haziran 2026 21:25
Othello’yu bitirdikten sonra bende kalan en güçlü düşünce şu oldu: İnsan bazen kendi içindeki karanlığa dışarıdaki gerçeklerden daha çok inanıyor.
Ben İago’yu sadece kötü bir karakter olarak görmedim. Sanki Othello’nun içindeki kuruntuların, güvensizliğin ve negatif düşüncelerin sesi gibiydi. Othello ona kulak verdikçe şüpheleri büyüdü, büyüdükçe de gerçeği göremez hale geldi. Bir noktadan sonra artık elinde kanıt olup olmamasının da bi önemi kalmadı; çünkü zihninde kurduğu hikâyeye inanmaya başladı.
Desdemona ise bu hikâyede masumiyeti temsil ediyor. Othello’nun onu anlamaya çalışmak yerine sürekli şüpheyi beslemesi trajedinin başlangıcı oluyor. Aslında onu yıkan şey sadece İago’nun kötü oyunları değil, kendi içinde büyüttüğü kıskançlık ve güvensizlik duyguları.
Bence Shakespeare bu eserle insanların olumsuz düşüncelere ne kadar kolay kapılabildiğini gösteriyor. Bir şüpheye tutunduğumuzda, onu sorgulamak yerine beslemeye başlarsak, zamanla gerçekleri göremez hale gelebiliriz. Othello’nun sonu da tam olarak bunun sonucu. Bu yüzden kitap bana yalnızca bir kıskançlık hikâyesi değil, insanın kendi zihninin tuzağına düşmesini anlatan güçlü bir trajedi gibi geldi.
Othello
Othello
Othello, Venedik ordusunda başarılı bir Mağripli generaldir. Güzel ve soylu Desdemona ile evlenir. Ancak subayı Iago, kıskançlık ve nefretle Othello’yu kandırarak karısının sadakatsiz olduğuna inandırır. Bu yalanlar yüzünden Othello yavaş yavaş delirir ve trajik bir son yaşanır.
Kısa, yoğun ve çok etkili bir oyun. Hatta Shakespeare okumalarım içinde en beğendiğim oyunu. Okuması kolay, dili ağır değil. Hala günümüzü çok iyi anlatıyor: dedikodu, yalan, gaslighting ve aşırı kıskançlık her dönemde aynı şekilde yıkıyor. Özetle güvenini kaybeden insan, her şeyi kaybeder.
10/10
2026 121. kitabı
Kitap bittikten sonra insan kendi hayatını düşünmeye başlıyor. Hepimiz birileri hakkında eksik bilgilerle hüküm vermedik mi? Hepimiz bazen korkularımıza gerçeklerden daha fazla inanmadık mı? O noktada Othello uzak bir karakter olmaktan çıkıp rahatsız edici derecede tanıdık biri oluyor.
Bence eserin en güçlü tarafı, insan doğasına dair söylediklerinin eskimemesi. Aradan yüzyıllar geçmiş olmasına rağmen karakterlerin yaşadığı duygular hâlâ güncel. Teknoloji değişiyor, şehirler değişiyor, diller değişiyor ama kıskançlık, güvensizlik ve manipülasyon aynı kalıyor.
Othello'yu okuduktan sonra insanın aklında büyük fikirlerden çok ağır bir hüzün kalıyor. Çünkü ortada kaderin değil, insanların kendi elleriyle hazırladığı bir yıkım var. Ve bu yıkımın gerçekleşmesi için bazen tek gereken şey, yanlış kişiye duyulan güvendir.