Oğulcan
@otiii
65 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Coci’nin kendi "modernite" laboratuvarında bir Pygmalion olmaya çalışırken, yarattığı figürün paspası haline gelmesini izlemek benim için tam bir entelektüel fiyaskoydu. Bir "ideal kadın" inşa etme projesinin, nesnenin özneye dönüşüp iktidarı ele geçirmesiyle nasıl yapısal bir çöküşe uğradığını görmek, rasyonel aklın irrasyonel arzular karşısındaki en komik nakavtlarından biri. Kendi kurgusunun kurbanı olan bir karakterin, ideallerinin altında kalışını seyretmek hem sarsıcı hem de absürt bir deneyimdi.
Artemis, Ay'da bir startup batışını izlemek gibiydi; lojistik krizler ve oksijen kaçakları arasında mekik dokuyan bu rasyonel kaos beni gerçekten eğlendirdi. Jazz’ın o "itibar yönetimi" yerlerde sürünse de, fizik kurallarını birer kaçış planına dönüştürmesi zihnimdeki durağanlığı dağıtmaya yetti. Işığın ve gölgenin o yüksek kontrastlı Ay yüzeyindeki dansı, dünyaya baksam ancak bu kadar net ve gri bir derinlikle görebileceğim sahneler sundu. Bilimsel bir disiplinle harmanlanmış bu macera, krizin rasyonel bir mizahla nasıl yönetilebileceğinin eğlenceli bir kanıtı olmuş.
Reklam