Müzik öğretmeni olmamın da etkisiyle bu kitabı büyük bir merakla okudum. Özel eğitim üzerine yazılmış birçok kaynak teknik bilgilerle dolu olsa da, Özel Eğitimin Melodisi akademik yönünü korurken diliyle okuyucuyu yormayan, teoriyi uygulamayla buluşturmayı başaran bir eser olmuş.
Kitabın en sevdiğim yanı, özel eğitimi yalnızca tanılar ve sınıflandırmalar üzerinden anlatmamasıydı. Her bireyin farklı öğrenme biçimine sahip olduğunu, müziğin ise bu farklılıkları kucaklayan güçlü bir araç olduğunu çok güzel hissettiriyor. Özellikle ritmin, melodinin ve hareketin sadece eğlence amacı taşımadığını; dikkat, hafıza, iletişim becerileri, motor gelişim ve sosyal etkileşim üzerinde ne kadar etkili olabileceğini bilimsel temellere dayandırarak açıklaması oldukça değerliydi.
Yazarın otizm, Down sendromu, öğrenme güçlüğü, DEHB ve diğer özel gereksinim alanlarına değinirken kullandığı kapsayıcı ve saygılı dil de dikkatimi çekti. Konuya hâkim olduğu her satırda hissediliyor. Nöromüzikolojiyle ilgili bölümler ise müziğin beynimizde nasıl çok yönlü bir etki oluşturduğunu anlaşılır bir şekilde aktarıyor. Akademik bir kitap olmasına rağmen sıkıcı bir anlatıma sahip olmaması benim için önemli bir artıydı.
Bu kitap bana bir kez daha müziğin yalnızca notalardan ibaret olmadığını; doğru kullanıldığında iletişimin, gelişimin ve umudun dili hâline gelebildiğini hatırlattı. Özel eğitim alanında çalışan öğretmenler, müzik eğitimcileri, aileler ve bu alana ilgi duyan herkesin kütüphanesinde bulunması gereken, hem bilgilendirici hem de ilham veren bir kaynak olduğunu düşünüyorum. Okurken birçok sayfanın altını çizdim ve mesleki açıdan bana yeni bakış açıları kazandırdığı için keyifle tamamladım.
MerhabaYaz tatiline girmişken, çocuklar için çok güzel ve özel bir kitap ile geldim.
Özel kahramanımız Efe, mahalledeki çocuklardan
biraz farklıdır, Efe Otizm spektrumundan.
Renklere takıntısı olan, yüksek sesten rahatsız
olan, içine kapanık bir çocuk. O özel ve çok
tatlı biri ve tabi çok yetenekli.
Suyu çok severdi ama tek sorun yüzünün ıslanmasından hoşlanmazdı. Ailesi ve öğretmeninin kararıyla yüzme dersi alması için bir yüzme havuzuna kaydı yapıldı. Ve bu macera kurs günü Efe nin havuz suyunu mavi balon adam gibi görmesi ve kurduğu özel bağla suyu tamamiyle sevmesi ile herkesi şaşırtır.
Yeteneğinin farkına varan Efe de zamanla çok başarılı,madalyalar kazanan bir yüzücü olur...
Bu güzel kitabımız farklı ve özel olma
nın, farkındalığını ortaya koyarak çok güzel mesaj
veriyor çocuklara bir de ebeveynlere. Ve en önemlisi okuyan her çocuğun, aslında her farkındalığın ne kadar özel ve güzel olduğunu anlamasını sağlıyor...
Bu özel ve çok anlamlı masal kitabının,çocukların okuma saatlerine çok güzel anlar katacağına eminim ve kesinlikle #fadiktavsiyesi dir...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Süper İyi Günler’i bir özel eğitim öğretmeni olarak okuduğumda, kitabın en güçlü yanının bana Christopher’ı anlatması değil, Christopher’ın dünyayı nasıl deneyimlediğini hissettirmesi olduğunu düşündüm. Kitap boyunca duyusal hassasiyetler, rutinlere bağlılık, sosyal iletişimde yaşanan güçlükler ve belirsizlik karşısında ortaya çıkan kaygı oldukça etkileyici bir şekilde aktarılmış. Özellikle Christopher’ın insanların yüz ifadelerini anlamlandırma biçimi, kalabalık ortamlardaki zorlanmaları ve mantıksal düşünce yapısı, otizmli bireylerle çalışan biri olarak bana birçok öğrencimi hatırlattı. Ancak kitabı okurken akılda tutulması gereken önemli bir nokta da var: Christopher, otizm spektrumundaki tek bir profili temsil ediyor. Edebiyatta ve medyada sıkça karşılaştığımız, matematikte çok başarılı, güçlü analitik becerilere sahip bir karakter. Bu durum kitabın bir eksikliği değil belki, ancak otizmi hiç tanımayan okurlar için “otizmli bireyler böyledir” gibi bir genellemeye kapı aralayabilir. Oysa özel eğitim alanında çalışanlar bilir ki spektrum oldukça geniştir ve her birey birbirinden farklı özellikler gösterebilir. Kitapta dikkatimi çeken bir diğer nokta ise eğitimsel süreçlerin neredeyse hiç yer almaması oldu. Aile ilişkileri ve bireysel yaşantılar ön plandayken, destek hizmetleri, öğretim süreçleri veya bireyin gelişimini destekleyen uygulamalar arka planda kalıyor. Bu nedenle kitabı otizmi öğrenmek için bir kaynak olarak değil, otizmli bir bireyin yaşantısına dair empati geliştirmeye yardımcı olabilecek bir edebi eser olarak değerlendirmek daha doğru olur.
Sonuç olarak “Süper İyi Günler” otizmi açıklayan bir kitap değil; otizmli bir karakterin gözünden dünyaya bakma fırsatı sunan bir roman. Bir özel eğitim öğretmeni olarak, kitabın özellikle duyusal deneyimleri ve
Süper İyi Günler ya da Christopher Boone'un Sıradışı HayatıMark Haddon · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20254,182 okunma
Lennie otizmli olabilir mi?
Lennie'nin fiziksel olarak yetişkin olmasına rağmen sosyal ve bilişsel açıdan çocuk gibi davranması, sosyal iletişimde zorlanması ve davranışlarını kontrol etmekte güçlük çekmesi günümüz okuruna otizm spektrumundaki bazı bireyleri çağrıştırabilir. Ancak romanda kesin bir tanı verilmediğinden karakteri otizmli olarak değil, gelişimsel farklılıkları olan bir birey olarak değerlendirmek daha doğru görünmektedir.
Otizmli ya da otizm şüphesi olan çocuğa sahip ebeveynlerin mutlaka okuması gereken bir kitap. Herkese hitap edebilir olmak için terimler açıklamalarıyla birlikte verilmiş ve tüm bunlar otizm denilince sıklıkla karşılaştığımız kavramlar. Toplum içinde de yaygınlaşan konu başlıkları ele alınmış. Kaynaklar gösterilmiş, bir velinin “Ne yapacağım?” sorusuna geniş bir cevap olmuş bu kitap.
Okuduğum en romantik kitaptı.
Okuduğum en romantik kitaptı. Bahsettiğim romantizm bir kadın ve bir erkek arasındaki romantizm değil; kitabın dili. Değişik bir anlatımı vardı. Her cümle, dokunsalar ağlayacak gibiydi. Bu anlamda, türlü trajediler yaşamış kahramanların iç dünyasını yansıtmada başarılı diyelim.
Kitabın ana karakteri Oscar, çok zeki, şimdilerde farklı diye nitelendirdiğimiz otizm spektrumunda bir yerlerde, tatlı bir çocuk. En çok onun ağzından yazılan yerleri beğendim. Daha doğrusu rahat okudum. Kitapta babaanne, dede, baba ve annenin ağzından yazılan yerler birbirine girdi okurken. Çünkü bir mektup gibi yazılmış ama mektup kime, yazan kim ilk okuyuşta karışıyor. Dönüp dönüp düşünmek gerekiyor. Böyle olması hikâyenin içine dalmayı ve okumayı zorlaştırmış.
11 Eylül’ü canlı canlı seyreden jenerasyondanım. O zamanlar çok uzak geldiği için ve bu olay Müslümanlardan intikam alma fırsatına dönüştürüldüğü için insanların acılarını tam hissedememişim. Gerçekte çok büyük bir trajedi yaşanmış. Hem de yıllar yılı sömürülecek kadar büyük bir trajedi. İnsan yaşı gelip kendi yakınlarında da benzer şeyler gördüğünde (toplu kayıplar, depremler, otel yangınları) anlıyor olayların vehametini ve o zaman ancak empati yapabiliyor. Gençken her şey daha soyut geliyor.
Okuduğuma pişman değilim ama mutlaka okunması gerekenler listesinde de değil.