ÖzGür
@oz_gur
402 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ethem, Ekrem, Emin.
Evlenip işlerini kurmuş, çoluğa çocuğa karışmış üç kardeş. Anneleri vefat etmiş sağ olan babalarına büyük abi Emin bakıyor. Her hafta aile bağlarını koparmamak adına toplanıp yemek yeseler de aslında birbirlerinden bi haber yaşayıp gidiyorlar. Aidiyet duyguları yok olmuş, her biri ait olma hissiyatını farklı şekilde arıyor. İnsanın sevme ve sevilme ihtiyacı zaruridir.
Şermin Yaşar severek ve beğenerek okuduğum yazarlardan biri. Bu romanı da beni beğeni konusunda yanıltmadı. Duygu ve betimlemeden ziyade olay ve derin karakter analizi okumayı sevenlere öneririm.
Keyifli okumalar yapacağımız bir yıl olması dileğiyle.
Bir İtalyan generali yanında rahiple birlikte Arnavutluk 'a gelir. Görevleri 2. Dünya Savaşı 'nda ölen İtalyan askerlerinin kemiklerini bulup ülkelerine getirmektir. Bu arama sırasında yerli halkla karşılaşırlar. Halk öfkeli ve kızgındır. Gelen askerler evlerini yakmış, akrabalarını öldürmüş, kadınları dul çocukları öksüz bırakmıştır. General bu tepkiler karşısında savaşın anlamsızlığını ve görevinin boş manasız bir iş olduğunu düşünür .
İlk defa tiyatro oyunu şeklinde bir roman okudum. Konu zaten zor, yazım dili ağır ve felsefi olduğundan anlayıp yorumlamakta zorlandım.
Bence savaş kendini, toprağını, hürriyetini savunuyor olmadıkça bir insanlık suçudur.
Genç ressam delicesine aşık olduğu kocasını yüzüne defalarca ateş ederek öldürür. Sonrasında derin bir sessizliğe bürünür hiç konuşmaz. Mahkeme geçmiş travmalarını da gözönüne alarak hapishane yerine akıl hastanesine gönderilmesine karar verir. Bu olay bir adli psikoterapistin ilgisini çeker ve kadını konuşturup tedavi edebileceğini yetkililere bildirip terapilere başlar.
Konu sıradan bir psikolojik gerilim kurgusuyla ilerledi. Yan karakterler fazla ayrıntıya boğulmadan gerekli detaylar verilerek anlatılmış. Zaman ve anlatıcı geçişleri oldukça iyi. Ama final müthişti. Son on sayfa beni dumura uğrattı. Olayı son ana kadar tahmin edemedim. Oldukça başarılı bir psikolojik gerilim romanı olmuş. Bu türü beğenenlere okumalarını tavsiye ederim.
Sekiz öykünün her birinde kişiler ve olaylar farklı olsa da ana konu yalnızlık, silik kimsenin farketmediği hayatlar, yaralı kalpler, bireyin karanlık içinden aydınlığa çıkma umudu, çabalarıdır. İnsanın genelde en büyük derdinin bir insan ve çözümünün de yine başka bir insan oluşu kısır döngüdür. Öyküler mağaranın karanlığında olsa da bazen hafif bir güneşle aydınlanıyor. Finalin rengini okuyucu belirliyor.
Yazarın benzetmelerini, derinlikli karakter tahlillerini, olayların kurgusunu, akış ritmini ilgi ve beğeniyle okudum. Favori öykülerim Mağara Arkadaşlarım, Cinnet Bahçesi ve Gençlik Sabah Çiyidir oldu. Ayfer Tunç beğenerek okuduğum bir yazar bu öykü kitabını da aynı beğeniyle okudum.
Mahpeyker Kösem Sultan Sultan I. Ahmet'e haseki olmuş (padişahtan çocuk doğuran cariye), Osmanlı padişahlarından IV. Murat'ın annesi, Osmanlı devlet yönetiminde en etkili kadın sultanlardan biridir.
Tarihe olan ilgimden dolayı yazarla tanışma kitabı olarak bu romanı seçtim. Yayıncı önsözde baskıyı hazırlarken yazarın imlasına ve Türkçesine hiç dokunmadığını belirtmiş. Bol Osmanlıca kelimeler okumaya hazır olarak romana başladım. Dipnot olarak kelimelerin günümüzdeki anlamlarının yazılmasını isterdim.
Saray entrikalarına bugüne kadar okuyup izlediklerimden dolayı aşinayım ama bu kadar az sayfada böylesine sert ve keskin bir kurgu beklemiyordum. İhtiras, tutku, güç, saltanat uğruna yapılanlar, çekilenler, idam edilenler, başı kesilenler, her an ölüm korkusuyla yaşayanlar, zindana atılanlar vs. vs.
70. sayfanın sonunda yazarın son sözü bu sert kurgunun sebebini açıklıyordu.
"Romancı tarihten aldığı şahıslara sırf eserini daha zenginleştirmek ve heyecanlandırmak için işlememiş hatta işlemeyi hatırlarına getirmemiş oldukları günahları da yüklemek hakkına malik midir?"
(Sayfa 73)
Romanı beğenerek okudum tavsiye ederim.
