Ozan Utku Olur
@ozanutku90
null
Reklam
Bazen düşünürüm, ne kadar garip mahluklarız? Hepimiz ömrümüzün kısalığından şikâyet ederiz; fakat gün denen şeyi bir an evvel ve farkına varmadan harcamak için neler yapmayız?
İnsan yaratılışı tam bir eşitliğe razı olamaz. Ufak tefek imtiyazların teşvikine de muhtaçtır. Diyebilirim ki, bizzat iyilik dahi, ancak ceza görmesi ve ayıplanması icap eden bir kötülüğün bulunmasıyla kabildir. ... Muvakkit Nuri Efendi tasavvuftan bahsederken “her şeyin zıddıyla maruf ve mümkün olduğunu” söylerdi.
Yeni caziptir
... saat kadar derin şekilde olmasa bile bu benimseme ve uyma keyfiyeti bütün eşyamızda vardır. Eski şapkalarımız, ayakkabılarımız, elbiselerimiz gün geçtikçe bizden bir parça olmazlar mı? Onları sık sık değiştirmek isteyişimiz de bu yüzden değil midir? Yeni bir elbise giyen adam az çok benliğinin dışına çıkmışa benzer: Kendinden uzaklaşmak, ona bir değişikliğin arasından bakmak ihtiyacı, yahut “Ben artık bir başkasıyım!” diyebilmek saadeti.
Okuyan her kadının -iyisiyle kötüsüyle- içinde kendisinden sahneler görebileceği mütevazi kitap. Ayrıca o dönemlerden başlayan ikili ilişkilerdeki yozlaşmışlık durumunun bugün ülkenin geneline nasıl tesir ettiğini de açıkça görmek mümkün. "Behiç"vari beylerin mantar gibi çoğaldığını ve bunların hak ettiklerinin aksine kadınlarımız tarafından nasıl arzulanıldığını düşünürsek romanın güzel bir sosyal eleştiri yaptığını söylemek mümkün.
Reklam