özge k
@ozge_kpln
Ağladığında
Derin hisler barındıran, yoğun duygular hissettiren bir kitap. İki kişinin birbirine yardım etmek isterken aslında kendi iç dünyalarındaki sorunlarından arınmalarının bir yansıması. Ne kadar güçlü görünsekte güvenli bir limanda içimizdekileri bırakıp rahatlamak ve ferah bir şekilde yaşamaya devam etmek isteriz. Güvenli limanlara ulaşıp gözyaşlarımızla içimizde bizi bitiren her ne varsa atıp yeni bir biz olabilmeliyiz. Nietzsche iyi ki ağladı..
Görme yetisini tamamen kaybedeceğini öğrenen 9 yaşındaki bir kız çocuğunun mücadelesi.. Hayat hep bir mücadeledir aslında. Pes ettiğimizde kaybederiz. Asla ama asla pes etme! Küçük Mafalda gözlerindeki karanlığın onu ele geçirip öylece bir kenarda durmasına izin vermedi.
Okurken Iago karakterini o kadar hayattan biri olarak gördüm ki hırsları uğruna insanların neler yapabileceğini Iago ile Shakespeare bize anlatmış zaten. Bir de Othello gibiler var. Kuşkunun bir insanın içini nasıl kemirdiğini, aklını başından alıp doğruları nasıl yanlışa çevirdiğini çok güzel yansıtmış bize.
Othello gibi kuşkularımızın bizi ele geçirmesine izin vermemek için Iago gibilere fırsat vermemek gerekir. En yakınımızdakiler, güvendiğimiz kişiler bile düşman olabiliyor. Gerçek hayatın çok güzel bir yansıması..
"Daha acıklı bir öyle yoktur, bunu böyle bilin
Bu öyküsünden, talihsiz Romeo ve Juliet'in."
Shakespeare'in ölümsüz eseri..
İki düşman ailenin bitmek bilmeyen çekişmelerini bitirip barış getiren, ölümle kavuşan iki genç aşığın acıklı hikayesi.
Ne etkili, insanı içine çeken bir anlatım. Okuyun, okutun..
İlber hocayı ve fikirlerini severim. Bu kadar hayat tecrübesi edinmiş birinin tecrübelerini okuyup belli noktalarda kendimize rehber etmek güzel bir şeydir. Okuduğum zaman kendi hayatımı çok boş geçiriyorum diye düşündüm fakat sonra bazı şeylerin imkanlar doğrultusunda şekillendiğini ve herkesin her zaman o imkanlara sahip olamadığı gerçeğini de göz ardı edemedim malesef.
