Özge Akkol
@ozgeakkol
17 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Muhteşem bir eser!
Puan vermedi·438 syf.··
2023 4. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 27 Mart 2023 00:23
·Hayatımda okuduğum en iyi kitap diyebilirim. Anlatımının duruluğu, olayların akışı, kurgusu, karakterler, merak hissi... Kitabı okurken acaba az sonra ne olacak duygusunun dört bir yanınızı saracağından emin olabilirsiniz. Sanki İnce Memed önde siz arkada yürüyorsunuz, ona yoldaş olmuşsunuz, onunla birlikte siz de maceradan maceraya atlıyorsunuz.
Bir isyanın, yiğitliğin kelimelere dökülmüş hali...
Büyük küçük herkesin okuması gereken şahane bir eser...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Gülseren Budayıcıoğlu'ndan okuduğum ilk kitaptı. Açıkçası bir daha kendisinden herhangi bir kitap okumayı tercih etmeyeceğim gibi duruyor. Toplumun yozlaşmasını, doğudaki çok eşliliği, sevginin olmadığı ailelerdeki çocukların yetişkinlik dönemlerinde yaşadıkları olumsuz duyguları anlatması sebebiyle kitaba güzel diyebilirim. Fakat yazarın dilinden pek hoşlanmadım. Psikologların ve psikiyatristlerin kendilerine deli doktoru denilmesinden hoşlanmamaları gerçeği varken, kitabın bir sayfasında kendisinden deli doktoru şeklinde bahsetmesi pek uygun olmamış bana kalırsa. Dediğim gibi anlatım şekli itibariyle bana hitap etmedi fakat yine de merak edilip okunabilir.
Sevgi içimizde...
Kitap Ezidi bir kadın ve Müslüman bir erkeğin hikayesini anlatıyor. Bu hikayeyi anlatırken de Ezidilerin hayatına dair güzel bilgiler veriyor. Okurken hiç sıkılmadım hızlıca biten bir kitap oldu. Oldukça akıcı ve merak uyandıran bir kitaptı.
Zülfü Livaneli'den okuduğum ilk kitap Kardeşimin Hikayesi oldu. Akıcı bir dili olduğunu ve gerçekten ustaca kurgulandığını söyleyebilirim. Okurken hiç sıkılmadan, hiç yorulmadan büyük bir merakla okudum. Kitabın kısa kısa bölümler şeklinde olması okumayı kolaylaştıran bir etken olmuş. Her okuduğum bölümde sona biraz daha yaklaştığımı hissetmek kitaba daha çok bağlanmamı sağladı. Tam anlamıyla vurucu bir son!
Spoiler içerebilir!
İncelememe kitabın kendimize sormadığımız, sormaya çekindiğimiz veya sorup cevaplarını veremediğimiz soruları sorduğunu söyleyerek başlamak istiyorum. Kitabı okurken birçok soruyu aslında daha önce kendime sorduğumu fakat cevap vermekten çekinip bir şekilde kendi kendimi geçiştirdiğimi fark ettim. Bu yönüyle kendimle yüzleşmeme fırsat verdiği için beğendiğimi söyleyebilirim. Fakat kitapta bazen sık sık aynı şeylerden bahsettiğini gördüm. Bu da benim okurken biraz yorulmama ve uzaklaşmama neden oldu.
İçerikle alakalı ise ilk sayfalardaki karakterimiz Esin ile çok fazla ortak nokta buldum. Belki de tüm kitap Esin veya Ahmet, Mehmet, Dilek gibi karakterler üzerinden, onların yaşadığı durumlar üzerinden işlenseydi daha bağlayıcı bir okuma serüveni olurdu diye düşünüyorum.
Kitap içinde kendiyle çelişen bazı yazılara rastladım. Belki de benim yanlış yorumlamamdan kaynaklı böyle bir sonuca varmış olabilirim ama şu şekilde:
Sayfa 21'de "Etkili hayır hangisidir?" bölümünde 1. Kısımda şöyle bir cümle var: "Hayır, gelemem, çok üzgünüm..." demek, yaptığınız işin içinde kendi adınıza suçluluk hissettiğinizi gösterir. Aslında gitmeniz gerek ama üzgünsünüz, gidemiyorsunuz. Yaptığınız şeyde bizzat kendinizi de suçlu buluyorsunuz ki bu tutum karşı tarafı haklı çıkarır. Haksızlığa uğradığını hissettirir.....
Etkili bir hayırın içinde suçluluk, korku ve endişe yoktur.
Bu bölümdeki etkili hayır nasıldır yazısına karşılık sayfa 85'te şu şekilde bir yazı mevcut:
"Git başkasını bul, ben böyle bir şey yapmam" demek yerine "Bu bana hiç uygun değil, üzgünüm yapamam" demeyi deneyin mesela.
Şeklinde bir cümle var. Bu iki sayfada(21 ve 85) birbiriyle çelişen iki kendini ifade ediş biçimi var.
Buna ek olarak yine etkili hayır hangisidir bölümünün devamında 2. Kısımda
