özge
@ozgeb
natura non contristatur
İki yaş çocukları, istatistiksel açıdan, en vahşi insanlardır. Tekme atar, vurur, ısırırlar ve başkalarının eşyalarını çalarlar. Bunu keşfetmek, öfke ve hüsranlarını ifade etmek ve dürtüsel arzularını tatmin etmek için yaparlar. Daha önemlisi, konumuz açısından, bunu izin verilebilir davranışın gerçek sınırlarını keşfetmek için yaparlar. Neyin kabul edilebilir olduğunu başka nasıl çözebilirler ki? Küçük çocuklar, bir duvar arayan kör insanlar gibidir. Gerçek sınırların nerede durduğunu görmek için itmek ve denemek zorundadırlar (ve o sınırlar nadiren söylendikleri yerde bulunur). Bu tür eylemlerin tutarlılıkla ve sürekli olarak düzeltilmesi, çocuğa kabul edilebilir saldırganlığın sınırlarını gösterir. Yokluğu sadece merakı artırır, bu yüzden çocuk eğer saldırgan ve baskınsa biri bir sınır işaret edene kadar, vurur, ısırır ve tekmeler. Anneme ne kadar sert vurabilirim? İtiraz edene kadar. Bu nedenle, düzeltme ne kadar erken gelirse o kadar iyidir (ebeveynin arzuladığı nihai sonuç vurulmak değilse). Düzeltme, ayrıca, çocuğun başkalarına vurmanın, vasat altı bir sosyal strateji olduğunu öğrenmesini sağlar. Düzeltilmediğinde, hiçbir çocuk, dürtülerinin hem kendi ruhunda hem de sosyal dünyada çatışma olmadan bir arada var olabilmesi için, onları organize etme ve düzene sokma gibi zahmetli bir sürece girmeyecektir. Bir zihni düzene sokmak kolay iş değildir.
Sayfa 189
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
onları herhangi bir nedenden azarlamaları halinde, çocuklarının onlardan artık hoşlanmayacağı ya da hatta onları sevmeyeceği korkusu, modern ebeveynlerin ellerini kollarını bağlıyor. Çocuklarının arkadaşlığını her şeyden çok istiyorlar ve onu elde etmek için saygıyı feda etmeye razılar. Bu iyi bir şey değil. Bir çocuğun pek çok arkadaşı olabilir ama iki ebeveyni vardır -o da varsa- ve ebeveynler arkadaştan daha azı değil, daha fazlasıdırlar. Arkadaşların düzeltme yetkisi çok kısıtlıdır.
Sayfa 186
Diğer insanlar gibi çocuklar da sadece iyi olmadıkları için, toplum tarafından dakunulmadan kendi hallerine bırakılıp kusursuz yetişkinlere dönüşemezler. Sürünün daha kabul edilebilir üyeleri olmaları için, köpeklerin bile sosyalleşmesi gerekir ve çocuklar köpeklerden çok daha karmaşıktır. Bu, eğitilmedikleri, disiplin almadıkları ve düzgün şekilde teşvik edilmediklerinde yoldan çıkabilecekleri anlamına geliyor. İnsanın şiddet eğilimlerinin tamamını sosyal yapının patolojilerine bağlamak sadece yanlış değil, aptallık denebilecek kadar yanlıştır. Hayati önem taşıyan sosyalleşme süreci, pek çok zararı önler ve iyilik getirir. Çocuklar şekillendirilmeli ve eğitilmelidir; yoksa gerektiği gibi gelişemezler. Bu olgu davranışlarına fazlasıyla yansır: Çocuklar hem akranlarının hem ebeveynlerinin ilgisini çekmek için umutsuzca çabalarlar, çünkü onları etkili ve sofistike toplumsal oyunculara dönüştüren bu ilgi son derece gereklidir. Çocuklar kesin ve açık ilminin eksiliği kadar, ya da bundan daha fazla, zihinsel veya fiziksel istismardan da zarar görürler. Bu, herhangi bir şey yapmaktan çok, yapmamaktan kaynaklanan bir zarardır ve bir o kadar ciddi ve kalıcıdır.
Sayfa 184
Ancak insanlar iyi oldukları kadar kötüdürler de ve ruhlarımızda ebediyen var olan o karanlık, daha genç hallerimizden de eksik değildir. Genel olarak insanlar yaşla kötüleşmez, iyileşirler; olgunlaştıkça nazikleşir, daha vicdanlı ve duygusal olarak daha dengeli ve istikrarlı olurlar. Okul bahçesinin yoğun ve genellikle korkunç zorbalığı, yetişkin toplumunda kendini nadiren gösterir. William Golding'in Sinekierin Tanrısı adlı karanlık ve anarşi üstüne kurulu eserinin klasik olması boşuna değildir. Dahası insan davranışının dehşetlerinin tarihe ve topluma kolayca atfedilemeyeceğine dair birçok açık ve direkt kanıt bulunmaktadır. Bu, belki de en acı verici haliyle, primatolojist Jane Goodall tarafından, 1974'ten başlamak üzere, sevgili şempanzelerinin birbirlerini öldürmeye muktedir ve istekli olduklarını (insanlar için uygun terminolojiyle) öğrenmesiyle keşfedildi.
(...)
Tipik yetişkin bir şempanze, boyut olarak daha küçük olmasına rağmen, mukayese edilebilir bir insanın iki katı güçlüdür. Goodall dehşet içinde, incelediği şempanzelerin sağlam çelik kabloları ve levyeleri koparmaya meyilli olduklarını gözlemledi. Şempanzeler kelimenin gerçek anlamıyla birbirlerini parçalayabilirlerdi ve bunu yapıyorlardı da. Bunun için insan toplumları ya da karmaşık teknolojileri suçlanamaz.
Sayfa 181
abartma peterson
Örneğin 1960'larda boşanma yasalarını bu kadar çarpıcı bir şekilde liberalleştirmek, gerçekten iyi mi oldu? Hayatlarının dengesi bu özgürleştirme girişiminin getirdiği farazi özgürlük nedeniyle bozulan çocukların, bunun iyi olduğunu söyleyeceklerinden şüpheliyim. Atalarımız tarafından akıllıca bir şekilde sağlanan duvarların arkasında dehşet ve korku kol geziyor. O duvarları yıkarak kendimizi tehlikeye atıyoruz. Altındaki soğuk suyun derinliklerinde akıl almaz canavarların pusuda beklediği incecik bir buz tabakasının üstünde bilinçsiz bir şekilde paten kayıyoruz.
Sayfa 180