Özgenur Günyeşil
@ozgegunyesil
9 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
İlkel diye nitelendirilen insanların gözünden modern, beyaz insanın garip dünyası ve elimde kalan sayfalarca altı çizili satır. Anlam verilemeyen alışkanlıklar, daha fazla vakit elde etmek uğruna yitip giden zamanlar, samimiyetsiz ilişkiler, bir kuruş fazla kazanmak amacıyla yapılan ahlaksızlıklar. Modern insanın kendini fazlasıyla önemsemesi, bütün insanların yararını değil hep kendini düşünmesi ve daha niceleri..
Avrupa'da zamanı olan çok azdır. Belki de hiç yoktur. Bu yüzden herkes yaşamın içine fırlatılmış birer taş gibi koşuşturur. Hemen hepsi yürürken yere bakar ve daha hızlı ilerleyebilmek için kollarını ileri savurur. (syf, 55)
Papalagi, bütün gücünü ve aklını, nasıl ederim de şu zamanı genişletirim diye düşünerek kullanır. Zamanı durdurabilmek için suya, ateşe, fırtınaya, hatta gökyüzündeki şimşeklere bile başvurur. Daha çok zamanı olsun diye ayağının altına demir tekerlekler, sözcüklerine kanat takar. Peki, ne içindir bütün bu çaba? Papalagi, zamanıyla ne yapar? (syf, 56)
Reklam
Tüm ağaçların çaresizliği bir gürgenin ağzından dökülüvermiş. İnsanların yaşadığı bu dünyada onlar da tedirgin, onlar da huzursuz. Ya bir gün olurda kesiliverilirlerse. O zaman akibetleri ne olur? Ağaçlar ya yanarlarsa ya da çürüyüp giderlerse ölürlermiş. Peki ya ölüm her zaman korkulacak bir şey midir? Mesela bir pencere olmak belki güzeldir ölüme nazaran. Görürsün sokaklardan geçen renk renk insanları, evin içindeki mutlulukları. Peki ya bir hapishanenin kapısı olmak; her gün acıklı türküler dinleyip, dört duvar arasında geçen hüzünlü hayatlara şahit olmak ölüme nazaran daha mı iyidir?
