Zaman hiç geçmemiş gibi aynı kalmayacaktım elbette, yıllar üst üste yığılmış da bende hiçbir değişiklik olmamış, sanki gelecekteki zamanım şimdiki zamanımla tıpatıp aynı olma tehdidini taşıyormuş gibi. Peki, şimdi zamanım nasıl bir şeydi? Geçmiş zamanlardaki anların tamamını dolduran bir alçalma duygusu. Okul hayatında kocaman bir hiçtim ve bunun dışında hiçbir zaman başka bir şey de olamamıştım. Tabii ki zaman geçecekti, tabii ki büyüyecektim, tabii ki bazı olaylar yaşanacaktı, tabii ki hayat devam edecekti, fakat ben bu hayatın içinden hiçbir sonuca ulaşamadan geçip gidecektim. Emin olmaktan da öte bir şeydi bu. Bu bendim.
Bazı çocuklar kendilerini buna çok çabuk inandırırlar ve yanıldıklarını onlara gösterecek birini bulamadıklarında, insan, tutkusu olmadan yaşayamayacağı için, hiç olmazsa deyip başarısızlık tutkularını geliştirirler.