Sabahattin Ali’nin İki Gözüm Ayşe kitabını okurken, bunun sadece mektuplardan oluşan bir kitap olmadığını hissettim. Aslında bir yazarın, bir eşin, bir babanın ve sürgünlerle, maddi sıkıntılarla, özlemle mücadele eden bir insanın iç dünyasına tanıklık ettim.
Kitap boyunca beni en çok etkileyen şey, Sabahattin Ali’nin eserlerinde gördüğümüz güçlü yazar kimliğinin arkasındaki insanı görebilmek oldu. Özellikle eşi Aliye Hanım’a ve kızı Filiz’e duyduğu özlem satırların arasından çok net hissediliyor. Bu mektupları okurken zaman zaman ünlü bir yazarı değil, ailesinden uzak kalmış bir babayı okuduğumu düşündüm.
Benim için kitabın en güçlü tarafı samimiyetiydi. Çünkü burada kurmaca karakterler yok. Sabahattin Ali kendisini daha iyi göstermek için çabalamıyor, kahramanlaşmıyor da. Maddi sıkıntılarını, endişelerini, umutlarını ve kırgınlıklarını olduğu gibi anlatıyor. Bu yüzden bazı mektuplarda onun çaresizliğini, bazı mektuplarda ise ailesine kavuşma umudunu hissetmek mümkün.
Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken noktalardan biri de dönemin siyasi ve toplumsal atmosferinin mektuplara yansıması oldu. Sabahattin Ali’nin yaşadığı baskılar ve gelecek kaygısı, özel hayatıyla iç içe geçmiş durumda. Bu nedenle kitap sadece kişisel bir yazışma toplamı değil, aynı zamanda bir dönemin ruhunu da taşıyor.
Kendi adıma en çok etkilendiğim bölümler, Filiz’e duyduğu sevgiyi hissettiren satırlardı. Çünkü o bölümlerde büyük bir yazarın değil, kızını özleyen sıradan bir babanın sesi vardı. Bu da kitabı benim gözümde daha değerli hâle getirdi.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey Sabahattin Ali’nin edebî yönü değil, insani tarafı oldu. Romanlarında ve hikâyelerinde gördüğüm duyarlılığın aslında kendi hayatında da ne kadar güçlü olduğunu fark ettim. Özellikle ailesine bağlılığı ve yaşadığı
"ELMA CADISI PETRONELLA 3"
“Kahkahalar uçuşurken, dostluk her şeyden güçlüydü.”
Elma Cadısı Petronella serisinin üçüncü kitabıyla yeniden büyülü bir maceraya yolculuk ediyoruz. Yazar Sabine Städing, “Maceraya devam!” diyerek bu kez kardeşliğin ve affetmenin sımsıcak hikâyesiyle kucaklıyor bizi.
Yeni yıl heyecanı, ilk karın büyüsü ve yepyeni maceralar…
Yılbaşı yaklaşırken Petronella’nın değirmen evinde büyük bir telaş vardır. Petronella’nın dünyasına bir kez daha konuk olurken, onun kız kardeşleriyle tanışıyor ve yılbaşı hazırlıklarının tatlı telaşına ortak oluyoruz.
Yılın ilk karını özlemle bekleyen Pastakreması ikizleri ve yılbaşı hazırlıklarını tamamlamaya çalışan Petronella derken, kimse evin yeni sakinini fark etmez: Cincüce!
Bu küçük yaramazlık uzmanı, fark edilmeden içeri sızar ve kahramanlarımızın başına türlü türlü işler açar. Kartopu savaşları, şakalar, kovalama maceraları ve bol kahkaha…
Ah, o Cincüce! Gönüllerde taht kurdu.
Cincüce karakteri tam anlamıyla bir enerji bombası. Ne yapacağı kestirilemeyen, yaramaz ama bir o kadar da sempatik bu küçük yaratık, “yaramazlık” kavramını komediyle buluşturmayı başarıyor. Yazarın Cincüce’yi bir “problem” kaynağı olarak değil, bağ kurmayı öğreten bir karakter olarak yazması çok değerli. Her şey çok güzeldi ama en çok da korku ve heyecan içinde geçen yakalama kovalamaca beni benden aldı.
Sabine Städing’in kalemi gerçekten büyülü. Yazar, karmaşık betimlemelere girmeden akıcı ve mizahi bir dil kullanmış. Cümleler kısa ve anlaşılır, diyaloglar ise doğal ve eğlenceli. Kitap boyunca tempoyu düşürmeyen bir anlatım söz konusu.
Özellikle Cincüce’nin yaramazlıklarını okurken çocukların kahkahayı basacağına eminim. Yazarın en büyük başarısı, fantastik unsurları gündelik hayatla o kadar ustaca harmanlamış ki bizler kendimizi
Elma Cadısı Petronella 3: Kartopu Savaşı ve Cincüce ŞakalarıSabine Stading · The Kitap Çocuk Yayınları · 202521 okunma
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
O odanın içinde, o da onun içinde
Bahçıvan bahçe yapar, sonra kendisi de bahçenin bir parçası olur. Döngüde bahçe olarak devam eder, filiz, solucan, kök, çiçek…bahçıvanlık bir defaya mahsus.
*
Ölüm üzerine okuduğum en güzel eserlerden. Ölümü sunuşu ne büyük trajedi, ne de saygıdan dokunulmazlık atfettiğimiz o hâl var satırlarda. Samimiyet sadece, buram buram.
Önce babamın, sonra annemin ölümlerini tekrar tekrar yaşayarak okudum. Burnumun direği çok az yerde sızladı ki istediğim bu. Kaybedilenin acısı zaten sadece küllenmiş ateş ve o küllere her fırsatta yelpaze tutulmasına ihtiyacımız yok.
*
Felsefe ekollerine atıflar var birkaç yerde, özellikle dikkatimi çekti. Stoacılıktan yapısökümcülüğe kavramları serpiştirmesi içeriği zenginleştiriyor.
İyi okur olmayan iyi yazar olamaz işte.
*
Ölüme giden süreç, ölüm, ve sonrası. Tüm yaşamın kâh gülümseyerek, kâh özlemle, biraz isyanla, biraz merakla sorgulanışı…hepsi elde biraz daha tutma çabası aslında.
*
Komşu topraklar bize. K
ültür benziyor. Baba bir Trakya köylüsü olabilir. Günlük yaşam da benziyor, espriler de, ölümden sonra kırkıncı gün gibi ritüeller de.
Bulgar siyasi tarihine de dokunuyor arada, komünizmi eleştiriyor. Belene de geçti bir yerde.
*
Kolay dil, akıp giden sayfalar, dolu satırlar. Bir babayı en güzel ölümsüzleştirme ve en güzel onurlandırma.
Bir kitaptan çok, bir his...
"Melisa Kesmez okumayı neden bu kadar sevdiğimi bir kez daha hatırlattı Bazen Bahar. Çünkü onun hikâyelerinde kendimden bir parça buluyorum hep. Büyük olaylar anlatmıyor; bir bakışta, bir sessizlikte, yarım kalmış bir konuşmada saklı duyguları çıkarıp önümüze koyuyor.
Kitaptaki karakterlerin çoğu biraz eksik, biraz yorgun, biraz da hayata yetişmeye çalışan insanlar. Belki de bu yüzden bu kadar tanıdık geliyorlar. Okurken sık sık 'Evet ya, insan tam da böyle hissediyor bazen' dediğim çok oldu.
Melisa Kesmez'in dili yine çok sade ama bir o kadar da derin. Bazı cümleleri öylece okuyup geçemiyorsunuz; durup düşünmek, hatta biraz da kendinize dönmek istiyorsunuz. Benim için Bazen Bahar, yalnızlıkla, özlemle ve yeniden başlayabilme ihtimaliyle ilgili sıcak bir okuma oldu.
Kitabı bitirdiğimde içimde hüzünle karışık bir dinginlik kaldı. Sanki uzun zamandır görüşmediğim bir dostla oturup saatlerce konuşmuşum gibi... Ve evet, bazen bahar gerçekten de insanın içine geliyor."
Ölüm... Herkesi korkutan, kimsenin konuşmak istemediği o kaçınılmaz konu. Özellikle de bir yakınınızı kaybettiyseniz, bu korku günlük yaşamınızın sessiz bir uğultusu haline gelir.
Bahçıvan ve Ölüm, yazarın babasının hastalık sürecini, ölümünü ve ardından yaşadığı yas dönemini anlattığı son derece kişisel bir roman. Ancak bu kitap yalnızca bir ölüm hikâyesi değil; bir oğlun babasını kaybederken hafızasına, çocukluğuna ve geçmişine tutunma çabası.
Romanın merkezinde bahçe metaforu bulunuyor. Babası bir bahçıvan. Ömrü boyunca toprağı işliyor, ağaçlar dikiyor, çiçekler yetiştiriyor. Hastalık bedenini yavaş yavaş tüketirken geriye emek verdiği bahçe ve bıraktığı hatıralar kalıyor. Bu yüzden kitabın en çarpıcı cümlesi aynı zamanda bütün romanın özeti:
"Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe."
Gospodinov ölümü büyük felsefi tartışmalarla değil; bir sofraya duyulan özlemle, baharda açacak çiçekleri merak etmekle, bir kuşun sesini son kez duymak istemekle anlatıyor. Bu sade yaklaşım kitabın etkisini daha da artırıyor.
Roman boyunca insanın aklında şu soru dolaşıyor:
"Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi öldüğünde bizden ne kalır?"
Ölümü değil, faniliği; kaybedeni değil, geride kalanı anlatan hüzünlü ve derin bir eser.
7/10
Elimde bir fincan kahve varmış da çocukluk arkadaşımla uzun zamandır hasret kaldığım bir sohbeti ediyormuşum gibi hissettirdi bana. Sayfaları çevirdikçe kendimi hem geçmişe doğru tatlı bir yolculuğa çıkmış hem de hayatın küçük mutluluklarını yeniden hatırlamış buldum.
Neşesi Yeter, insanı yormayan, aksine içini ısıtan bir anlatıma sahip. Kafanızı dağıtmak, günlük hayatın telaşından biraz uzaklaşmak ya da geçmişi özlemle anmak istediğinizde elinize alıp bir çırpıda okuyabileceğiniz sıcacık bir kitap. Okumayı bitirdiğinizde geriye hoş bir tebessüm ve eski dostlarla edilmiş güzel bir sohbetin tadı kalıyor.
