Özlem
@ozlemmartar
kendi çölünde kaybolmuş biri
Şu anda okuduğu kitap
Sırça Fanus'u ve Ariel'i okuduktan sonra okudum. Onun dünyaya bakışını, yarattığı karakterleri, imgelerini bilerek... Onunla aynı düşündüğüm, aynı hissettiğim, aynı şeyleri yaşadığım çok yer vardı ve bazen bir başladım çizmeye dört sayfa boyunca çizdim. Kendime çok yakın hissettim ki zaten severek okuduğum biriydi. Gerek yazarlığı, gerek öğretmenliği ondan kendimi gördüm.
Ve üzgünüm yaşayabileceği güzel günler varken mutluluğu bu kadar hak ediyorken hayattan kopup gitmesine...
Nilgün Marmara'nın da neden kendini ona yakın gördüğünü çok iyi anladım.
Kesinlikle okunması gerek. Yazarların kafalarının içinde dönenleri bizzat onlardan okumak tarifsiz bir deneyim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ah Nilgün... Yaşayamamışlıklarında, kırgınlıklarında hep kendimi görüyorum. Birine kırgın değildi aslında, hayata kırgındı. Biliyorum. Bitsin istemedim. Doyamadım okumaya. İmgeleri çok yoğun, sevmeyen birine hitap etmeyebilir belki ama hayata onunla aynı pencereden bakanlar anlayacaktır ne demek istediğini.
Feci bir burukluk hissettirdi. Öyle çok kendime rastladım ki satırlarda, altlarını çizmeye güç bile bulamadım bazen. Onu çok iyi anlamak sırtımda bir yük oldu. Yazmak istemesi ama yeterli deneyimi olmadığı için yazamaması... Özellikle bu kısımda kendimi gördüm. Düşündüklerimi, kendime bile söyleyemediklerimi okudum bu kitapta. Tabii ben Esther kadar cesur değilim. Korkaklık belki de kötü bir şey değildir. Burada oluşumu korkaklığıma borçlu olduğumu gösterdi bana. Ah, Sylvia! Kim bilir neler hissettin, neler düşündün de yazdın bu kitabı...
Kitaba başlarken bir oyun olduğunu fark edince açıkçası bir ön yargım vardı. Ama kitabı okudukça o kadar beğendim ki su gibi aktı. Elime alınca bırakasım gelmiyordu. Fırsatım olsa tek oturuşta bitirebilirdim. Kadın erkek ilişkileri hakkında bir kitap aslında. Ve özellikle son cümle beni o kadar etkiledi ki. Bayan Arbuthnot'a hayran kaldım. Kesinlikle okunmalı.
Bu adam bir D A H İ!
Böyle bir şey olamaz, mest oldum. Şerh kısmında her satırı kalbim hızla atarken okudum. Nasıl yazdın be adam? Sonu aslında tahmin edilebilirdi. Ama olayları öyle güzel bağlamış ki hayran kaldım. Üstüne bir de arada bizimle konuşup had bildirmesi... Özür dilerim, tamam sakin ol. Bir süre etkisinden çıkamayacağım. Bilerek konusuna çok değinmiyorum ki hem "spoiler" olmasın hem de "bu kız bu kadar övdüyse bir baksak mı ya" deyip okuyun. Hem herkes okusun istiyorum hem de bana kalsın istiyorum bir ikilemdeyim.
Orhan Pamuk ile lisede tanıştım. Cevdet Bey ve Oğulları'nı okumuştuk, Cevdet Bey'den nefret ederdim. Ama hem akıcı bir anlatımı hem de kendine özgü bir üslubu olduğu için severdim. Fakat bu kitabını apayrı sevdim.
