Teheccüd namazını birçoğumuz biliyordur. Gece uykuyu bölüp kıldığımız o güzel namaz. Eğer sahura kalktıysam bu namazı kılmak daha kolay olabilir, değil mi?
Bir haftaya yakın bir süredir teheccüd namazına kalkıyorum. Dün geceyse sahura kalktım. Sahur sonrası sabah namazına hazırlanırken teheccüd için de sürem vardı. Ama kılmak öyle zor geldi ki. Kılıp kılmamak arasındayım. O sırada "benim bu teheccüde ihtiyacım var" sesi içimde yankılandı. Evet dedim ben muhtacım bu teheccüde. Ondan gelecek sevaba muhtacım. O sevaplara ihtiyacım var benim.
Kalktım, kıldım.
İşte nefis insanı bazen çok kolay hallerde bile böyle zorlayabilir. Belki o anlarda o ibadetlerin sevabına ne kadar çok ihtiyacımız olduğunu hatırlamak, kendimizi oturduğumuz yerden kaldırmaya yardım edebilir.
Nefse, vesveseye ve bütün aldatmacalara rağmen ibadetleri tam ve bol bol yapabilmemiz duasıyla..