Zira hayattaki tecrübelerimden, benimle başkaları arasında nasıl korkunç bir uçurum olduğunu fark ettim ve mümkün mertebe susmam, fikirlerimi kendime saklamam gerektiğini anladım.
Tek korkum, henüz kendimi tanımamışken yarın ansızın ölüvermek!
O konuştukça duygusuzluğundan dolayı dehşete kapılıyordum. Altta yatan duygu neyse çok derinlerde yatıyordu.
Ailemizin hikayesi, bizim hikayemizdir. Hoşunuza gitsin ya da gitmesin, bu bizim içimizdedir, bize aittir.
Hiçbir deneyimin boşa olmadığını sonunda anlamaya başlıyordum. Başımıza gelen her şeyin bir sebebi vardı, biz onun görünür önemini fark etsek de edemesek de bu böyleydi. Hayatımızdaki her şey en nihayetinde bizi bir yere sürüklüyordu.