Özlem B.
@ozlmmce
Yıllar sonra bu karantina günlerinde sevgili Kaktüs ailesinden Ekrem hocanın tavsiyesi ile Cin Ali Serisini bir arkadaşımla beraber okudum, “Aaa kaç yaşında insan Cin Ali mi okuyor?” Evet bence çok da güzel oldu :) siz de okuyun içinizde hala yaşayan çocuğun sesini duyun, onunla kahkaha atın :)
ilkokulda bin bir heyecanla heceleyerek okuduğumuz minik seri de Mustafa Kemal’e denk gelince gülümsedim. Bugün sorsalar “Cin Ali Serisinde Mustafa Kemal Atatürk ve andımız geçiyor mu?” diye... Bilemeyebilirdim :) Hatta yazarının da Rasim Kaygusuz olduğunu yeni öğrendim..
Okumayı söktüğümden beri okuyorum ve okumayı öğrendiğimizin işareti olan mavi önlüğümüzün yakasına takılan o minik kırmızı kurdeleye özlemlerimi iletiyorum..
Canım Ela öğretmenim seni ne kadar derinden sevdiysem artık hala imzam senin imzana benzer... :) @Ekremovic
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Tolstoy’un İvan İlyiç’in Ölümü kitabından sonra okuduğum ikinci kitabıydı. Kitap; İnsan Ne İle Yaşar, Kıvılcımı Söndürmeyen Ateşi Zapt Edemez, Mum, Kızlar Büyüklerden Akıllıymış, İnsana Çok Toprak Gerekir Mi ve İlyas adlı hikayelerden oluşmakta.
İnsan ne ile yaşar sorusunun cevabını Tanrı’yla içsel huzuru sağlamak ve aile bağları, komşuluk ilişkileri, karşılıksız yardımseverlik, dürüstlük ile yanıtlamış. Dinsel değerlerle harmanlanmış hikayeler, ben de hayal kırıklığına sebep oldu, açık söylemek gerekirse Samanyolu kanalında sırlar odası gibiydi. Bir yerlerden Salih abi ve Ömer Efendi çıkacaktı :)
Tavsiye eder miyim? Okunabilir.
İnsan Ne ile Yaşar kitabına rağmen Tolstoy’un diğer eserlerini okuyacağım. Hayatı ile ilgili biraz araştırma yapmam lazım, hangi eserlerini hangi koşullarda hangi psikolojiyle yazmış diye.
Herkese iyi okumalar dilerim.
8/10
2020 73. kitabı
·23 saatte okudu
·Okunma: 24 Nisan 2020 17:17
·Puslu Kıtalar Atlası ile yıllar önce TÜYAP ta karşılaştım ve biraz karıştırdığımda kitabın ilk giriş cümlesi; lema, cühela ve ehli dubara; ehli namus, ehli işret ve er- bab-ı livata rivayet ve ilan, hikâyet ve beyan etmişlerdir ki kun-ı Kâinattan 7079 yıl, İsa Mesih'ten 1681 ve Hicretten dahi 1092 yıl sonra, adına Kostantiniye derler tarrakası meşhür...idi
İlk izlenimim kitabın tarihçiler için yazılmış oldu :) kitabı okuyup beğenenler de gözümde birer tarih ya da coğrafya sevdalısı oldu. :)
Karantina günlerinde dün okumaya karar verdiğimde yine kitabın girişiyle karşılaşıp gülümsedim.. Kitabın konusu öyle güzel işlenmiş ki adeta İstanbul sokaklarında kayboldum. Şu an yaşadığım Eminönü sokaklarına daha farklı bakıyorum.
Oğluna tarihe tanıklık etmesini ve maceralar yaşanmasını isteyen Uzun İhsan Efendinin atlası ve günümüzde pek konu edilmemiş Osmanlı zamanında İstanbul’da yaşayan dilenciler.. Ön yargı ile başladığım kitabı elimden bırakamadım ve Oktay İhsan Anar’ın diğer kitaplarını da okuyup süZgeçten geçirmeye karar verdim.
Mesaj yoluyla ve yorumlarda kitap hakkında tavsiye isteyen arkadaşlarım için küçük bir not: bazı sayfalarda anlamını bilmediğiniz Osmanlıca sözcükler olabilir :) internetten bakıp kenarına not almak bile keyifliydi. Kitap akıp giderken not aldığım kelimeler azaldı ya da ben konunun gidişatına göre kafama oturttum :)
Son olarak kitabı bitince kitabın internette resimli olan haline bakacağım, merak ettiğim şemalar var..
Okumanızı tavsiye ederim.
Raskolnikov üzerinden anlatılan olaylar ve aktarılan düşünceler aslında bizleriz.. Adalet duygusu öylesine derin bir şekilde irdeleniyor ki buna sayfalar ilerledikçe siz karar veriyorsunuz. Suçlu insan psikolojisinin nasıl analiz edildiğine keşke daha önce tanık olsaymışım.
Kişisel dünya ile gerçek dünya yani kafamızın içindeki düşünceler ile acı gerçekler arasındaki uçurum bu kadar derin miydi? İnsan nasıl olur da çevresine karşı bu kadar yabancılaşabilir ve duygusuzlaşabilir? Bazı kısımlar da kendimden parçalar bulduğum için yazar beni aktarmış gibi hissettim.
Kitabı bitirince Suç ve Cezanın 1970 lerde çekilen siyah beyaz bir filmini de izlemenizi tavsiye ederim, kişininin duygusunu tam olarak anlayabilmek çok güzel.
Son olarak, Ah Raskolnikov sana şöyle bir içten sarılıp ağlamak istiyorum!
Naşide Gökbudak’ı daha önce okumamıştım, bir şans tanıyıp Feraye ile başladım. Okuduğum ilk kitabıydı ve son olacak. Tam bir hayal kırıklığı. Gereksiz abartılar ile bir kadının hayatını anlatmaya çalışmış ve bunu milli duygularla süslemiş. Benim için vakit kaybıydı..
