Her duygunun kendine özgü bir değeri ve önemi vardır. Tutkusuz bir hayat, yaşamın kendi zenginliklerinden kopuk ve yalıtılmış, donuk, çorak bir kayıtsızlık alemine dönüşebilir. Ancak Aristo’nun tespit ettiği gibi, makbul olan uygun duygudur, yani koşullarla orantılı bir biçimde hissedebilmektir.
Duygular fazlasıyla bastırıldığında donukluk ve uzaklık yaratır; kontrolden çıktığında aşırı ve ısrarlı patolojik bir hale gelir.