PulseoftheBook
@ozz_lem
Şu anda okuduğu kitap
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Abelard ve Heloise’in Mektupları
Merhaba sevgili kitapseverler,
Mantığın soğuk koridorları ile tutkunun kavurucu ateşi buluştuğunda, tarihin en unutulmaz entelektüel trajedilerinden biri başlar.
12. yüzyıl Paris'inde... Skolastik felsefenin parlak yıldızı Peter Abelard, dönemi için nadir görülen entelektüel birikime sahip olan Heloise'e ders vermeye başlar. Bu buluşma, sıradan bir akademik ilişkinin çok ötesine, tutkulu bir aşka dönüşür. Ancak bu, günümüzün sıradan "yasak aşk" hikayelerinden çok daha fazlasıdır. Bir kavuşamama trajedisidir.
Abelard'ın derin pişmanlıklarını ve Tanrı'ya sığınışını anlattığı mektuplarında sadece kişisel bir hesap verme değil, aynı zamanda bir insanın ruhunun derinliklerine inen bir yolculuğa tanıklık ettim.
Heloise ise kendini "dünyanın en sefil fahişesi" olarak adlandıracak kadar acımasız bir özeleştiriyle, döneminin çok ötesinde bir kadın portresi çiziyor. Aşkını Tanrı'ya değil, Abelard'a adadığını söyleyecek kadar dürüst ve isyankar.
Bu mektuplar, Ortaçağ'da kadının konumunu, dinin birey üzerindeki gücünü ve insan ruhunun evrensel çatışmalarını gözler önüne seren birinci elden bir belge.
Heloise ve Abelard bize sadece bir aşk hikayesi anlatmıyor. İnsan olmanın, tutkularımızla aklımız, inançlarımızla arzularımız arasında sürekli bir savaş halinde olduğumuzu hatırlatırlatıyor. Heloise'in sesi, yüzyıllar ötesinden, bir kadının kendi kaderini ve seçimlerini sahiplenme çabasının ne kadar evrensel olduğunu haykırıyor bu mektuplarda.
Acıklı mı? Kuşkusuz. Etkileyici mi? Derinden.
Eğer tarihin tozlu raflarında saklı kalmış, zihninizi ve yüreğinizi aynı anda ele geçirecek bir metin arıyorsanız, bu yolculuğa çıkmaya hazır olun.
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
Yunanca Dersleri ~ Han Kang
Merhaba sevgili kitapseverler,
Han Kang’ın külliyatını bitirdim ve onun edebiyatında beni en çok etkileyen şey, insan acısını anlatma biçimiydi. Karakterlerinde bir bedeni, bir bakışı, bir sessizliği anlatırken bile insanın özüne dokundu.
Bu yüzden onun kitaplarını okudukça, kelimeler değil, kelimelerin arasındaki boşluklar kaldı zihnimde.
Yunanca Dersleri, yazarın diğer kitaplarından farklı olarak bir duygunun değil, bir yokluğun peşine düşüyor: sessizliğin.
Romanın merkezinde, kocasının ölümünden sonra konuşamaz hale gelmiş bir kadın var. Bir Yunanca kursuna yazılıyor. Ders aldığı öğretmen ise kör. Biri sesini, biri gözlerini yitirmiş iki insan,
sessizliğin dilinde buluşuyor.
Yunanca kelimeleri öğrenmek, kadının kendi bedenini yeniden duyması olarak anlatılmış. Kör öğretmen dokunarak anlamayı, görmeden görmeyi öğretiyor. Ve kadın, Yunanca öğrenirken aslında yaşamayı yeniden öğreniyor.
Konuşmadan anlaşmak mümkün mü?
Han Kang diyor ki: Evet. Hatta bazen en saf bağ tam da orada kurulur.
Edebiyatın en derin anları, belki de en yüksek sesle söylenenlerde değil, en derin sessizliklerle anlatılanlardır.
Han Kang’ın romanlarını Türkçeye kazandırdığı için çevirmen @turksky21c @erakam21c ayrıca teşekkür etmek gerek.
Onun sayesinde bu sessizliği Türkçe’de de duyabiliyoruz.
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
Saka Kuşu ~ Donna Tartt
Merhaba sevgili kitapseverler, Saka Kuşu, sizi alıp Theo Decker'in sarsıcı dünyasına fırlatıyor ve bir daha çıkamıyorsunuz.
Bir müzeyi yerle bir eden patlamadan sağ kurtulan 13 yaşındaki Theo, annesini kaybeder ve elinde, ona annesini hatırlatan tek şey olan 17. yüzyıldan kalma, değerli bir tablo, Fabritius'un "Saka Kuşu" ile kalakalır. Bu tablo onun için bir lanet, bir sır ve bir yaşam ipidir.
Theo'nun hayatı, bu travmayla birlikte ikiye ayrılır. New York'un zengin ama yapay sosyete çevrelerinden, Las Vegas'ın uyuşturucu ve suçla dolu çorak banliyölerine uzanan bir savrulma halidir bu. Yanında ise, hayatındaki en kaotik ve en sadık insan olan Boris vardır. Roman, bir büyüme hikayesinden ziyade, travmanın bir insanın ruhunu ve hayatını nasıl yeniden şekillendirdiğini anlatır. Masumiyetini yitirmiş ama hala umudu olan Theo, hayat dolu ve yıkıcı Boris, Theo'nun imkansız aşkı Pippa... Her biri o kadar gerçek ki, Donna Tartt'ın dili bir şölen. Sanatın sadece güzel olanı değil, en derin acıları nasıl taşıyabildiğini ve hatta iyileştirebildiğini gösteriyor. "Güzellik kurtarır mı?" sorusu, kitabın kalbinde atıyor. Her betimleme, her diyalog, hikayenin o lirik ve ağır atmosferine bir tuğla daha ekliyor. 860 sayfa boyunca sizi içine çeken bir başyapıt.
Özellikle o son bölümlerde olan şey, sıradan bir iç monolog değil. Theo'nun, tüm hayatının bir muhasebesini yaparak, okurla -hatta belki de kaderle veya insanlıkla- doğrudan bir felsefi diyaloğa girmesi.
Bu, tiyatrodan gelen, edebiyatta 'dördüncü duvarı yıkmak' olarak bilinen nadir ve güçlü bir teknik. Theo'nun monoloğu öyle bir yoğunluğa ulaşır ki, karakter adeta bu görünmez duvarı aşar ve yaşadığı varoluşsal sorgulamayı doğrudan okurla paylaşıyormuş hissi yaratır. Bu, okuru pasif bir okuyucu olmaktan
